Accidents Waiting to Happen

16 11 2013

Γενικά, δε μου αρέσουν τα ψέματα.

Δεν είμαι πάντα απόλυτα ειλικρινής. Κάποιες φορές θα χρησιμοποιήσω ένα λευκό ψέμα για να βγω από μια άβολη κατάσταση ή για να μη στεναχωρήσω κάποιον.

Η αχίλλειος πτέρνα μου όμως είναι το «θέλω να μου πεις ειλικρινά και μέσα απ’την καρδιά σου» από φίλους και ανθρώπους που αγαπώ.

Μη μου το πεις ποτέ αν δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις την αλήθεια – ή τουλάχιστον την αλήθεια που βλέπουν τα δικά μου μάτια.

Πάντα ήμουν καλός στη διπλωματία. Μπορούσα από μικρός να σε κάνω να αναρωτιέσαι αν σου έκανα κομπλιμέντο ή αν σε έβρισα χωρίς να μπορείς να καταλήξεις κάπου. Οπότε επένδυσα σε αυτή μου την υπερδύναμη, για να αντιμετωπίσω την παραπάνω φράση στην οποία το ψέμα μου αντιδρά όπως ο δαίμονας της Linda Blair όταν ο Father Damian του πετούσε αγιασμό στον Εξορκιστή.

Αλλά η διπλωματία είναι πολύ tricky χόμπι.

Ξεκινάς αθώα.

«Πώς σου φαίνεται η κοπέλα μου/το αγόρι μου, Nameless?»

  • Δεν απαντάς «είναι πιο βαρετός/ή και από το να παρακολουθείς μπογιά να στεγνώνει«.
  • Απαντάς «κοίτα δεν έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, αλλά φαίνεται καλό παιδί«.

Συνεχίζεις λίγο πιο επικίνδυνα.

«Είμαστε σε περίεργη φάση. Δεν ξέρω τι θέλω. Νομίζω πως δεν υπάρχει το ίδιο πάθος πια»

  • Δεν απαντάς «ε τότε παράτα τον/την και βρες κάποια/ον που να σε κάνει να νιώθεις αυτό το πάθος. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ξανα-υπάρξει το πάθος, αν σας έφυγε στα 3,4,5 χρόνια;«.
  • Απαντάς «το πάθος είναι περίεργο συναίσθημα και ψιλοαυτοκαταστροφικό. Αν πιστεύεις πως τον/την αγαπάς, μπορεί αυτή να είναι η φυσιολογική εξέλιξη μιας σχέσης στα 3,4,5 χρόνια της, ποιός ξέρει;«.

Και στο τέλος απλά καταλήγεις να λες παπαριές

«Αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί!»

  • Δεν απαντάς «θα βαρεθείς μαζί του/της τη ζωή σου πιο γρήγορα απ’ότι ελπίζεις, γιατί δεν έχει να σου δώσει ή να σε μάθει απολύτως τίποτα«.
  • Απαντάς «ε μπράβο, να δοκιμάσετε ρε παιδί μου αν μπορείτε να ζείτε στο ίδιο σπίτι πριν πάρετε πιο σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον σας«.

 

Δε λες ψέματα. Ψέμα είναι ότι ο ήλιος βγαίνει από τη Δύση, όχι ότι ο ήλιος μπορεί να σε κάψει και μπορεί και όχι.

Λες… ένα «δέντρο Αβραμόπουλου»

Κάτι όμορφο, που θα μπορούσε να είναι και αλήθεια γιατί μοιάζει με αλήθεια, αλλά αν κοιτάξεις κάτω από τα χιλιάδες λαμπιόνια και τις ωραίες λέξεις δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Είναι μια γνώμη «ηχώ». Ένας ρηχός και άχρηστος συνοψισμός των δεδομένων. Μια άποψη…χωρίς άποψη.

 

Και υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι να δικαιολογήσεις το μη-ψέμα/μή-αλήθεια σου.

Πως ίσως βλέπεις τα πράγματα πιο στραβά απ’ότι μπορεί να είναι, πως ίσως οι δικές σου επιθυμίες για το πώς είναι μια σχέση ψιλομπαίνουν στην εξίσωση και την κάνουν πιο προσωπική απ’ότι θα ‘πρεπε, πως η ζωή είναι μάθημα και ακόμα και αν κάνει λάθος πάντα θα έχει την ευκαιρία να το διορθώσει, πως δεν πρέπει να επηρεάζεις τους ανθρώπους παραπάνω απ’όσο θέλουν να επηρεαστούν bla bla bla…

But here’s the problem:

Μη μου ‘ρχεσαι με τα «ειλικρινά και μέσα από την καρδιά σου».

Ξέρεις την άποψή μου. Σταμάτα να προσπαθείς να ρίξεις τις άμυνές μου.

Όσο και αν κάνεις πώς δεν την ξέρεις, την ξέρεις. Στην έχω πει απ’έξω απ’έξω, με διπλωματία και… οροσειρές «δέντρων Αβραμόπουλου». Αν μετά από τόσα χρόνια φιλίας δεν ξέρεις να διαβάζεις αυτά που σου λέω, δε φταίω εγώ – ιδιαίτερα όταν μου δίνεις να καταλάβω πως έχεις πιάσει το μήνυμα και απλά σφυρίζεις αδιάφορα.

Δε θέλεις να ακούσεις κάτι άλλο, θέλεις να ακούσεις αυτό που ξέρεις ότι θα ακούσεις με πιο μπάσα φωνή.

Κάνεις κάτι που εγώ θεωρώ πως μελλοντικά δε θα σου φέρει την ευτυχία που ελπίζεις ότι θα σου φέρει. Και όχι γιατί είμαι μαλάκας που θέλει το κακό σου, αλλά γιατί το άτομο που είναι μαζί σου δεν έχει κανένα ενδιαφέρον – είναι εσύ με διαφορετικά gadget ανάμεσα στα πόδια. Δεν έχει να σου μάθει κάτι που δεν ξέρεις ήδη. Και το ηλίθια ρομαντικό άτομο που πραγματικά είσαι (και που σ’αγαπάω γι’αυτό) θα βαρεθεί στην ασφάλεια σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι.

Και όταν συμβεί αυτό θα κατηγορήσεις τα πάντα και τους πάντες (εμένα, τον άνθρωπό σου, τους υπόλοιπους φίλους σου…) εκτός από εσένα, γιατί ξαφνικά θα ξυπνήσεις και θα ζητάς ορειβασία στο Έβερεστ, όταν ο άνθρωπος που είσαι μαζί ξέρει και -κυρίως- ΜΠΟΡΕΙ μονάχα μέχρι το Έβερεστ του Συντάγματος.

Maybe I’m projecting, who the fuck knows?

Αλλά αν αυτή που είμαι μαζί δεν έχει να με μάθει τίποτα όχι γιατί είναι ηλίθια ή κακό παιδί (το αντίθετο μάλιστα), δεν αξίζει το χρόνο μου και δεν αξίζω το χρόνο της.

Τα «για πάντα» και τα «σ’αγαπώ» είναι χίμαιρες. Έχεις μονάχα μια χούφτα δεδομένα και μια χούφτα προσδοκίες για το πού θέλεις να πάει η ζωή σου. Όταν οι ελπίδες σου είναι πιο βαριές από τα δεδομένα, τότε πας με την ελπίδα για σημαία. Μη γκρινιάζεις μετά που δεν ανακάλυψες μαγικούς τόπους αλλά έπεσες σε βαρετές ξέρες.

Και κυρίως (γιατί αυτό με νοιάζει) μη με βάζεις να γίνομαι συνεργός στην ηλιθιότητα και την κοντοφθαλμία σου. Το ότι εσύ παρέδωσες τα όπλα και είπες «ε είναι πολλά τα χρόνια, έχω συνηθίσει και δεν ξέρω πως θα είναι χωρίς αυτήν/όν», είναι ηλίθιο και το ξέρεις. Σταμάτα να προσπαθείς να με κάνεις συνένοχο στη μελλοντική σου αφόρητη, ψευτοασφαλή ζωούλα.

Σε αγαπάω πολύ για να στο κάνω αυτό.

Simple as that.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: