«Γιατί αξίζει να ζει κανείς, τελικά;»

8 09 2013

Ένας φίλος που περνάει μια δύσκολη φάση, ξενερωμένος από όλους και απ’όλα, μου πέταξε πριν λίγες μέρες «δεν ξέρω τελικά γιατί αξίζει να ζει κανείς».

Χαμογέλασα. Δεν του απάντησα.

Είναι τόσα πολλά και τόσο προσωπικά όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή ετούτη, που είναι αστείο και να προσπαθήσεις να τα αναφέρεις στον άλλο για να τον πείσεις ότι παρά τα στραβά, η ζωή σου αξίζει μια ακόμα (και μια ακόμα και μια ακόμα, ad infinitum) ευκαιρία.Aλλά θα το κάνω τώρα. Έτσι. Γιατί μπορώ. Και εσύ μπορείς.Deeply personal and soaked in ever elusive hope.

  • για την πρώτη πρωινή μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού και του αχνιστού καφέ
  • για τον πρώτο σου έρωτα και για τη Βιβλική Καταστροφή που συνοδεύει τον πρώτο σου έρωτα
  • για μια βόλτα στην Πλάκα, το Θησείο, την Κυδαθηναίων και τα στενά από πίσω
  • για ένα ζευγάρι χέρια να σου κρατάνε τα δικά σου ζεστά το χειμώνα
  • για την απογευματινή μελωδία ενός τραγουδιού παιγμένο σε λατέρνα που να μοιάζει τόσο μακρινό που είναι λες και έρχεται από το παρελθόν
  • για μια χούφτα αγκαλιές και έναν ουρανό αληθινά φιλιά
  • για να νιώσεις στα σωθικά σου τη λύτρωση της φυγής και της αγάπης
  • για ένα ταξίδι στα πέρατα της Γης, για να γνωρίσεις όσα διαφορετικά δε θα γνώριζες ποτέ
  • για ένα όνειρο μεγαλύτερο απ’ ότι αφήνεις ποτέ τον εαυτό σου να κάνει
  • για ένα πρωί Κυριακής στο χωριό, με τη Γιαγιά να φτιάχνει τηγανίτες και τον Παππού να σου λέει ιστορίες παλιές μιας εποχής που δεν έζησες
  • για ένα βιβλίο και για μια ταινία, που θα διαβάσεις ή θα δεις μια φορά και θα σου κάνει για πάντα άνω κάτω όλα όσα είχες δεδομένα για τη ζωή
  • για την πρώτη φορά που θα μείνεις μόνος σου σε δικό σου σπίτι, με τους λογαριασμούς να τρέχουν, το άγχος της ευθύνης και την ανεπανάληπτη αίσθηση ελευθερίας του να αποφασίζεις εσύ για τον εαυτό σου
  • για την μαγική εκείνη στιγμή που, αρχές φθινοπώρου, θα περνάς κάτω από τη μωβ ομορφιά ενός Γιακαράντα και θα γεμίσει η ψυχή σου και το σώμα σου μωβ ανθούς.
  • για να πονέσεις μέχρι που η καρδιά σου να μη μπορεί να αντέξει άλλο πόνο
  • για ένα «σ’αγαπάω, ρε μαλάκα»
  • για τη γεύση του αγαπημένου σου φαγητού, τη μυρωδιά ενός μεθυστικού αρώματος και την αίσθηση του φρεσκοπλυμένου ρούχου στο κορμί σου
  • για να βρεις το ταλέντο σου και να το κάνεις δουλειά
  • για μια συναυλία, με τη φλόγα του αναπτήρα να σου καίει τα δάχτυλα, τη φωνή σου να έχει γίνει πια ψίθυρος, τα ρούχα σου τσουβάλια ιδρώτα και την αδρεναλίνη να ουρλιάζει στις φλέβες σου για encore
  • για ένα ζεστό κορμί στο κρεβάτι σου, για ένα γεμάτο μαξιλάρι πλάι σου και έναν σάρκινο τόπο να ακουμπήσεις το κεφάλι σου όταν κοιμάσαι
  • για τη στιγμή που θα μπεις στο σπίτι σου και ο σκύλος σου θα τρέξει να πέσει πάνω σου λες και έχει να σε δει ολόκληρες δεκαετίες, έστω και αν τον τάισες και έφυγες το ίδιο πρωί.
  • για μια ομάδα, ένα ιδανικό, μια αδιαπραγμάτευτη αξία και ένα άσβεστο πάθος για ένα ζευγάρι φωτεινά μάτια
  • για τις μικρές εκείνες στιγμές που γελάς τόσο δυνατά που φοβάσαι ότι η καρδιά σου θα σταματήσει και η ανάσα σου θα κοπεί
  • για την ημέρα που θα ακούσεις το μπαμπά ή το μαμά και θα ξέρεις πως ήρθε η ώρα να παίξεις το μεγαλύτερο και -ίσως- πιο σημαντικό ρόλο της ζωής σου
  • για μια κιθάρα και μια φωτιά στην αμμουδιά, 2-3 φίλους με μπύρες και κουβέρτες ελαφρές, να τραγουδάτε τα νιάτα σας με νότες άγνωστες, σε τόνους διαγαλαξιακούς.
  • για ένα Σαββατόβραδο στον ανοιχτό δρόμο, με μουσική στο τέρμα και παράθυρα κατεβασμένα για να κάνει ρεύμα και να παίρνει τις σκέψεις σου μαζί του ο αέρας
  • για εκείνον τον άνθρωπο εκεί έξω που όταν τον γνωρίσεις θα πεις μέσα σου ‘έφτασα σπίτι μου’ και που θα σε κάνει να κλάψεις και να γελάσεις σαν παιδί χωρίς ποτέ να μετανοιώνεις τίποτα στο όνομα της πρότερης ψυχικής σου υγείας
  • για να κυνηγάς την αθωότητα και την ομορφιά των παιδικών σου χρόνων, για να είσαι γενναίος μπροστά στην αδικία και να παλεύεις μέχρι το τέλος να τη νικήσεις – ιδιαίτερα εκεί που δε σε επηρεάζει προσωπικά
  • για ένα ταξίδι επιστροφής με πλοίο, τέλη Αυγούστου ανοιχτά στο Αιγαίο, με τον ήλιο να σβήνει στη θάλασσα και εσύ να χορεύεις βαλς στη μουσική ενός ρημαγμένο φορητού κασετοφώνου λες και ακούς συμφωνική οχρήστρα.
  • για όλα τα φινάλε που θα γράψεις και τις αρχές που θα κάνεις, για τα παράθυρα που σου ανοίγει η ζωή και τις πόρτες που σου κλείνει

Αλλά κυρίως, γιατί μπορείς.

Γιατί ανάμεσα στους εκατομμύρια λόγους που θα μπορούσες να μην είχες υπάρξει ποτέ ή να μην είχες καταφέρεις να φτάσεις ως εδώ, εσύ είσαι ο ένας ζωντανός και αδιαμφισβήτητος λόγος να πιστέψεις ότι μερικές φορές τα πράγματα στη ζωή γίνονται χωρίς αιτία και χωρίς λογική εξήγηση, περιμένοντας υπομονετικά από εμάς να τους δώσουμε αξία και αιτιατό.

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

8 12 2013
Ρ.Α

Για το άγγιγμα της πρωινής δροσιάς πάνω στη χλόη……
Συγχαρητήρια!!! Πολύ όμορφο!!!

13 12 2013
Nam3l3ss

Για τόσα πολλά που δε χωράνε σε ένα post!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: