Ημερολόγιο Ρατσισμού, Ημέρα 2η: «H Έξυπνη Ξανθιά και ο Άγιος Βασίλης»

22 03 2013

My generation’s apathy. I’m disgusted with it. I’m disgusted with my own apathy too, for being spineless and not always standing up against racism, sexism and all those other -isms the counterculture has been whinning about for years.”

– Curt Cobain

Προχθές σε μια συζήτηση θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που έλεγε ποιός θα κέρδιζε αν έπαιζαν χαρτιά μια έξυπνη ξανθιά, μια χαζή ξανθιά και ο άγιος Βασίλης και η σωστή απάντηση ήταν η χαζή ξανθιά, γιατί ο Άγιος Βασίλης και η έξυπνη ξανθιά είναι φανταστικά πρόσωπα.

[σημ.: ναι, το μυαλό μου roughly 70% της ημερήσια λειτουργίας του αναλώνεται σε άκυρους συσχετισμούς, what of it?]

Νιώθω πως είμαι η χαζή ξανθιά.

Όσο άκυρος και αν σας φαίνεται ο συσχετισμός, please bear with me.

Τι θα  λέγατε αν η ερώτηση ήταν «Αν έβαζε υποψηφιότητα για πρωθυπουργός ο Nam3l3ss, η ελληνίδα φίλη του A και η half-μετανάστρια, half-Ελληνίδα φίλη του B, ποιός θα κέρδιζε;»

Ναι, είμαι η χαζή ξανθιά.

Δεν είμαι ένα από τα δύο φανταστικά πρόσωπα του ανέκδοτου, γιατί υπάρχω και έχω δύναμη και αυτό γιατί ο κόσμος έχει συνωμοτήσει πολύ πριν έρθω εγώ σε αυτόν ώστε να αποκτήσω αυτές τις ιδιότητες.

Έχω δύναμη, ναι. Και ακόμα και αν δε την θέλω, εκείνη είναι εκεί και με περιμένει καρτερικά να την εκμεταλλευτώ.

Και, ceteris paribus, θα έχω πάντα περισσότερη δύναμη και από τις δύο τους και θα είμαι πάντα η «καταλληλότερη» επιλογή.

Γεννήθηκα άντρας. Με λευκό δέρμα αλλά όχι τόσο λευκό ώστε να μη είναι εύκολα αναγνωρίσιμο το άλλο μου προσόν, ότι δηλαδή είμαι Έλληνας. Ερωτικά μου αρέσουν οι γυναίκες και όχι οι άντρες, οπότε συμβαδίζω με αυτό που απαιτούν οι αξίες της Αγίας ελληνικής οικογένειας. Δεν είμαι τόσο ωραίος ώστε να θεωρούμαι αυτομάτως ηλίθιος αλλά είμαι τόσο όσο χρειάζεται για να ελκύω (ή έστω, να μην απωθώ) τους ανθρώπους γύρω μου. Και πάνω απ’όλα, ξέρω τι ζητάει η κοινωνία από εμένα και μπορώ άνετα να παίξω το ρόλο που θα μου ανατεθεί χωρίς ποτέ κανείς να υποψιαστεί ότι μπορεί και να μη συμφωνώ απόλυτα με αυτόν.

So, I get it, έχω δύναμη.

Δύναμη που δε διάλεξα και – το χειρότερο – δύναμη που δεν πάλεψα ποτέ για να την αποκτήσω και δεν ξέρω τι σημαίνει να μην την έχεις.

Ήταν πάντα εκεί από τη στιγμή που γεννήθηκα γιατί μια σειρά από λευκούς, straight, αρτιμελείς άντρες φρόντισε πριν από εμένα για εμένα ώστε να γεννηθώ με αυτή τη δύναμη.

Και δε θέλω να τη χάσω, μην παρεξηγηθώ.

Αλλά το να έχεις τόση δύναμη για μερικές σου ιδιότητες που δε λένε τίποτα για τον ψυχισμό και το μυαλό σου, είναι επικίνδυνο πράγμα, ιδιαίτερα όταν δεν μοιράζεσαι αυτή τη δύναμη με το άλλο φύλο.

Οπότε, αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι είναι άδικο. Επικίνδυνα άδικο.

Περάσαμε αρκετούς αιώνες ηλιθιότητας και μισογυνισμού, αγκαζέ με την αβάσιμη δικαιολογία ότι «εμείς ξέρουμε καλύτερα τι πρέπει να γίνει απ’ ότι οι γυναίκες». Nope. No, we don’t. Σκατά τα κάναμε και συνεχίζουμε να τα κάνουμε. Και αυτό δε σημαίνει πως εκείνες θα τα έκαναν καλύτερα – σημαίνει πως πρέπει να έχουν το ίδιο δικαίωμα να τα φτιάξουν ή να τα γαμήσουν όλα όπως και εμείς.

Γυναίκες-άντρες έχουμε τις ίδιες πιθανότητες και τα ίδια δικαιώματα στη μαλακία που βαράει το ανθρώπινο κεφάλι. Η διαφορά του άντρα από τη γυναίκα είναι κάτι ανάμεσα στα πόδια που χρησιμοποιείται και από τις δύο πλευρές ως μέσο για να μειώσει η μία την άλλη – «σκέφτεσαι με το πουλί σου» / «περίοδο έχεις; δε σε παίρνω στα σοβαρά…» – ενώ στο τέλος και τα δύο φύλα είτε είναι ένοχα είτε μη για αυτό που αλληλοκατηγορούνται, στο πηλίκο βγάζει ίδιο αποτέλεσμα. Και πες το θετικό, αρνητικό ή μηδέν. Πάντως είναι ίδιο.

Το να πυροβολούν μια γυναίκα γιατί τόλμησε να προτείνει οι γυναίκες να έχουν πρόσβαση στη μάθηση, το να θεωρείται ότι το μοναδικό της δικαίωμα και υποχρέωση είναι να γεννοβολάει σαν κουνέλι ή το να υποβάλετε σε μη αναγκαίες εξετάσεις και να της στερείται το δικαίωμα στην διακοπή της εγκυμοσύνης (ακόμα και μπροστά στην απειλή του θανάτου ), είναι όλα παραδείγματα όσων αναφέρω παραπάνω. Παραδείγματα του πως η δική μου (μας) δύναμη καθορίζει τις δικές τους ζωές.

Όλα είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Εμείς την έχουμε, εκείνες όχι.

Και όσο αυτό το παιχνίδι συνεχίζεται στις πλάτες των γυναικών – που μας γεννάνε, μας μεγαλώνουν, μας φροντίζουν, μας κάνουν να ερωτευόμαστε, μας κάνουν να καυλώνουμε και μας δείχνουν μια από τις πλευρές της ζωής για τις οποίες αξίζει να ζήσεις για να δεις – εκείνες θα μένουν για πάντα «φανταστικά» πρόσωπα που υπάρχουν ή όχι ανάλογα με τα καπρίτσια και τις διαθέσεις μας.

Ακριβώς σαν την έξυπνη ξανθιά και τον Άγιο Βασίλη στο ανέκδοτο.

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: