Surviving Reality, Pt. I

7 02 2013

Θα ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι, Μαρία

Θυμάσαι Μαρία, στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι, που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;

Μη βλέπεις εμένα –  μην κλαις

Εσύ είσαι η ελπίδα

Άκου

Θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς,
δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουν
πόρτες κλειστές,
με γυρμένους απ’ έξω

Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
Δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια

Οι άνθρωποι – σκέψου! –
θα μιλάνε με χρώματα, κι άλλοι με νότες

Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό,
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές:

Απροσάρμοστοι-καταπίεση
μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας

Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι

Δε ξέρω…

Μην περιμένεις κι από μένα πολλά
Τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω.

Κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:

«Σημασία έχει, να παραμένεις άνθρωπος«

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Πα
ρ’ όλα αυτά, Μαρία

Κατερίνα Γώγου -Ιδιώνυμο

[————————————————]

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: