Νυχτερινό

13 12 2012

Και είναι και αυτό που ερωτεύεσαι πάντα το λάθος άνθρωπο.

Και που και αυτή δε φταίει. Φταις κυρίως εσύ που πιο πολύ ήλπιζες παρά πίστευες αλλά το έκανες γαργάρα και περίμενες να δεις.

Και είναι και αυτό που βαρέθηκες να «περιμένεις να δεις». Που εύχεσαι για μια φορά τα πράγματα να ήταν σκατά από την αρχή ή γαμάτα ως το τέλος.

Και έπειτα στις γνωστές σου οικείες θέσεις, να γράφεις και να γεμίζεις τα τασάκια με αποτσίγαρα – και τα δύο συνήθειες ανθυγιεινές, πιο πολύ γιατί δεν ξέρεις τι να κάνεις τα χέρια σου.

Και να κόβεις βόλτες σαν το φάντασμα 3 τα χαράματα στο σπίτι, από το ένα ντουβάρι στο άλλο – να θυμώνεις στο ένα, να ξαναερωτεύεσαι μέχρι να φτάσεις στο άλλο.

Και να αναρωτιέσαι τι να κάνει τώρα.

Να μη θέλεις να πάρεις τηλέφωνο. «Γάμα τη, ρε. Σπασμένα γυαλιά θα κολλάς; Πάμε γι’ άλλα».

Και να μη θες να πας «γι’άλλα». Να βαρέθηκες να πηγαίνεις «γι’άλλα». Να αναρωτιέσαι αν φταις τελικά εσύ που συνεχώς πας «γι’άλλα». Και να τρέμεις ν’ανοίξεις το κουτάκι αυτό γιατί είναι χειρότερο κι απ’ της Πανδώρας.

Και ίσως, τελικά, το χειρότερο να είναι που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως τελικά είσαι εσύ ο λάθος άνθρωπος.

Παράνοια.

Advertisements