Η Ντροπή μιας Πατερίτσας

21 11 2012

Από όλα τα εκατομμύρια προβλήματα εκεί έξω, αυτά που αναγνωρίζεις με τη μεγαλύτερη δυσκολία είναι αυτά που βιώνεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

Στο ισόγειο του πατρικού μου, έμενε και μένει η Θεία μου.

Η Θεία είναι ο άνθρωπος μαζί με τον οποίο μεγάλωσα. Παίζαμε παιχνίδια, τρώγαμε μαζί, βλέπαμε τηλεόραση και μου μίλαγε για εκατοντάδες πράγματα. Στα μάτια μου, η Θεία τα ήξερε όλα και μπορούσε να με «γλιτώσει» από όλα – είτε αυτό ήταν οι λαχανοντολμάδες που ποτέ μα ποτέ η μάνα μου δεν έμαθε ότι δεν έτρωγα είτε αυτό ήταν ένας τσακωμός στο σχολείο και ένα μαυρισμένο μάτι για αναμνηστικό. Ήταν για πολλά χρόνια, «ο άνθρωπός μου» – αν και δε μου χαριζόταν ποτέ εκεί που δεν έπρεπε: μπορεί το λάχανο από τους λαχανοντολμάδες να το γλίτωνα το υπόλοιπο όμως το έτρωγα όλο και όταν το φταίξιμο ήταν δικό μου για έναν τσακωμό στο σχολείο πάντα μου έλεγε ότι το σωστό είναι να πάω και να ζητήσω συγγνώμη.

Θυμάμαι πως εκείνη ήταν η πρώτη που μου επέτρεψε να δοκιμάσω τη γεύση του καφέ και ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που η γεύση και η μυρωδιά του καφέ μου είναι τόσο οικείες και αγαπημένες. Θυμάμαι πως εκείνη μου έμαθε να μετράω, βάζοντάς με να της φέρνω από το δωμάτιο της τις κλωστές της. Θυμάμαι πως ήταν η πρώτη που με έκανε να νιώσω ότι η άποψή μου μετράει, όταν με ρώταγε ποιό νομίζω ότι είναι το πιο ωραίο σχέδιο για το επόμενο κέντημά της – δεν έκανε πάντα αυτό που ήθελα εγώ, αλλά ένιωθα πως η γνώμη μου μετράει για εκείνη και αυτό ήταν αρκετό. Και ποτέ μα ποτέ δεν της μίλησα στο πληθυντικό – πάντα με το μικρό της όνομα.

Περνούσα τόσο πολύ χρόνο με τη Θεία – σχεδόν όλο το χρόνο που είχα ελεύθερο από το διάβασμα και τους φίλους μου – που είναι πραγματικά απορίας άξιο το ότι ποτέ δεν εξέλαβα την αναπηρία της ως «πρόβλημα».

Οι πατερίτσες της, που ήταν τόσο ψηλές για εμένα τότε, ήταν ένα παιχνίδι. Τις έπαιρνα και έκανα τον ξυλοπόδαρο με τη γιαγιά μου να τρέχει αλαφιασμένη από πίσω μην τυχόν και φάω τα μούτρα μου και εκείνη να γελάει. Τα παπούτσια που φορούσε, με τα μεταλλικά σίδερα στα πλαϊνα και τα κορδόνια που έδεναν περίεργα γύρω από το δύσκαμπτο σκελετό τους, ήταν για εμένα απλά ένα ακόμα παιχνίδι: της ζητούσα να με αφήνει να της τα δένω και όταν έπρεπε να αλλάξει τα παπούτσια για να τα δώσει για επισκευή, εγώ ήμουν πάντα αυτός που ανέβαινε στο πατάρι της γιαγιάς και έβγαζε από τη σκονισμένη του γωνιά το δεύτερο ζευγάρι. Ξαναγυρίζοντας με το μυαλό μου στο τότε, την έβλεπα να κινείται αργά, δε μπορούσε να τρέξει, δε μπορούσε να βγει μόνη της από το σπίτι, όταν πηγαίναμε ταξίδι με το πλοίο πάντα ο μπαμπάς την πήγαινε από το ασανσέρ και ποτέ μα ποτέ, ο παππούς δεν την άφηνε να κάνει δουλειές που απαιτούσαν ορθοστασία.

Αλλά… εγώ δεν έβλεπα την αναπηρία.

Έβλεπα τη Θεία που αγαπούσα και δεν έβρισκα – το ορκίζομαι – καμία διαφορά με τους ανθρώπους που γνώριζα έξω. Στα μάτια μου ήταν το ίδιο – απλά με πιο «κουλ» εξαρτήματα.

Πρέπει να ήμουν γύρω στα 10 όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι το τι σημαίνει «αναπηρία», όταν άρχισα να μετράω τις «διαφορές» της από τους άλλους ανθρώπους. Μπαίνοντας στην εφηβεία, αντιλαμβανόμενος τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις του κόσμου γύρω μου, συνειδητοποίησα πως η θεία δε θα παντρευτεί ποτέ, δε θα κάνει παιδιά και δε θα ζήσει τη ζωή της με τις ίσες ευκαιρίες που κυνηγάνε όλοι οι άνθρωποι. Και αυτό μου κίνησε το ενδιαφέρον να μάθω περισσότερα.

Άρχισα λοιπόν να ρωτάω επίμονα τους γονείς μου, γιατί η Θεία δε μπορεί να περπατήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ρωτούσα, είχα ρωτήσει και πιο μικρός, αλλά αρχικά η απάντηση ήταν η ίδια σύντομη και άβολη απάντηση που είχα λάβει και τότε: «είχε αρρωστήσει μικρή». Ναι, δεν περίμενα να μου μιλήσουν για την Πολυομυελίτιδα στα 10 μου, αλλά περίμενα κάτι περισσότερο από την ίδια κονσερβοποιημένη απάντηση. Οπότε ξαναρώτησα και ξαναρώτησα και ξαναρώτησα, χωρίς πολλά αποτελέσματα. Η Θεία ήταν η μοναδική που δε ρώτησα ποτέ γιατί και εκείνη δεν αναφερόταν ποτέ σε αυτό το θέμα και δεν ήθελα άθελά μου να την πληγώσω ή να τη φέρω στη δύσκολη θέση να προσπαθεί να εξηγήσει σε ένα παιδί την ασθένειά της.

Νομίζω πως αυτή η επίμονη άρνηση των δικών μου να μου μιλήσουν ανοιχτά το θέμα – που στα παιδικά μου μάτια έμοιαζε τεράστιο ταμπού, γιατί δεν αναφέρονταν ποτέ σε αυτό ακόμα και όταν δε μιλούσαν με εμένα – μοιάζει με την ιστορία των πρωτόπλαστων που έφαγαν το μήλο και ξαφνικά συνειδητοποίησαν τη γύμνια τους. Ένιωσα ξαφνικά «γυμνός» και η φευγαλέα αθωότητα της παιδικής ηλικίας έδωσε θέση στη ντροπή. Είχα πλέον μάθει τα «στάνταρ» της τελειότητας και της αποδοχής και οτιδήποτε ξέφευγε από το μέτρο δε θα μπορούσε εξ ορισμού να είναι τέλειο.

Δεν ξέρω αν η ντροπή είναι χαρακτηριστικό γνώριμα της προ-εφηβείας και της εφηβείας, αλλά αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι εκείνη ήταν η εποχή που άρχισα να «ντρέπομαι», ακόμα και αν δεν ήξερα γιατί ακριβώς ντρεπόμουν. Άρχισα να παρατηρώ το πώς κοίταγαν οι ξένοι τη Θεία μου όταν ήμασταν έξω και στο μυαλό μου τους άκουγα να λένε «την καημένη…». Και μέσα μου έβραζα γι’αυτό – για κάτι που ήταν μια απλή αίσθηση που δεν είχα καν μέχρι χθες – και ήθελα να τσαμπουκαλεφτώ σε όποιον έπεφτε το βλέμμα του επάνω της. «Να κοιτάς τη δουλειά σου, μαλάκα».

Λίγα χρόνια αργότερα, αρρώστησε η αδερφή μου. Και η «ντροπή» για τη Θεία βρήκε τον τρόπο της να δηλητηριάσει το μυαλό μου και για την περίπτωση της αδερφής μου. Για τον «έξω κόσμο» πέρα από τους καλά περιφραγμένους τοίχους του πατρικού μου, ο κόσμος έπρεπε να ξέρει πως «όλα είναι καλά, μην κοιτάτε». Κανείς φυσικά δε μου το έθεσε έτσι ΠΟΤΕ, αλλά αυτή ήταν η αίσθηση που είχα εγώ για αυτό.

Οπότε άρχισα να «κρύβομαι». Όταν με ρωτούσαν έλεγα «όλα καλά, δεν τρέχει τίποτα», δε μίλησα σε κανέναν για την αρρώστια της αδερφής μου και τελικά λίγα χρόνια μετά κατέληξα να αντιμετωπίζω το θάνατό της μόνος μου – χωρίς παρέα και φίλους για προσωρινή παρηγοριά – γιατί δεν ήξεραν και δεν έμαθαν ποτέ τίποτα από φόβο μη ντραπώ. Και αυτό αν το καταλογίζω σε κάποιον, το καταλογίζω μονάχα στον εαυτό μου. Οι φίλοι δε μπορούν να σε βοηθήσουν με ό,τι δεν ξέρουν.

————————-

Κοιτάζοντας πίσω σε εκείνη την εποχή, ξέρω πως ήταν λάθος. Λάθος μου που σκεφτόμουν έτσι και λάθος των γονιών μου που με άφησαν να σκέφτομαι έτσι. Και αν οι γονείς μου που είναι εκατομμύρια φορές καλύτεροι άνθρωποι από εμένα και ασύλληπτα καλύτεροι γονείς απ’ότι θα μπορούσα καν να ευχηθώ να γίνω ποτέ εγώ, έκαναν αυτό το λάθος, τότε είμαι σίγουρος πως υπάρχουν και πολλοί άλλοι εκεί έξω που έκαναν το ίδιο ακριβώς λάθος.

Σε μια απέλπιδη προσπάθεια να σώσω από τις τύψεις έναν αυριανό ενήλικα, σας παρακαλώ να λάβετε υπ’όψιν την παραπάνω ιστορία την επόμενη φορά που το ανηψάκι σας, το παιδί ή το αδερφάκι σας θα σας ρωτήσει κάτι αντίστοιχο για κάποιο από τα άλλα μέλη της οικογένειά σας με παρόμοιο πρόβλημα.

Μάθετε τα παιδιά να αγαπάνε τη διαφορετικότητα.

Μάθετε στα παιδιά σας να ανοίγουν τα χέρια και να κρατάνε την εικόνα της θείας που είχα εγώ πριν φτάσω στην εφηβεία για ολόκληρη τη ζωή τους – αυτή της super θείας με τα τεχνολογικά gadget στο σώμα της!

Μάθετε τα παιδιά σας να σέβονται, να αγαπάνε και να βοηθάνε χωρίς να φοβούνται και κυρίως, χωρίς να ντρέπονται.

Είναι κρίμα μα πιο πολύ είναι άδικο, οι άνθρωποι που αγαπάμε να ζουν τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούν με το λαχείο που τους κλήρωσε και ταυτόχρονα με το δικό μας ένοχο και γεμάτο ντροπή βλέμμα, επειδή εμείς δε δώσαμε στα παιδιά μας να καταλάβουν ότι το διαφορετικός δε σημαίνει προβληματικός.

————-

ΥΓ: Χρόνια σου πολλά, Θεία. Εύχομαι να μπορούσα να σου έδινα όλα όσα σου έλειψαν για τα οποία ποτέ μα ποτέ δεν παραπονέθηκες, ούτε μια φορά, ούτε για ένα λεπτό.

Σε αγαπάω για όλα όσα είσαι.

Nam3l3ss

Advertisements

Ενέργειες

Information

3 Σχόλια

22 11 2012
klailia

ksereis ti agapo poli se sena?oti panta briskeis tin omorfia sta paragmata…akoma kai otan ekinei einai krimeni kai den fenete pouthena…

23 11 2012
Nam3l3ss

Άμα δε μου ‘παιρνε και τόσο καιρό για να δω την πραγματική ομορφιά των πραγμάτων, πίστεψέ με θα το αγαπούσα και εγώ αυτό σε εμένα χεχε
Αλλά σε ευχαριστώ 😉

24 11 2012
klailia

den exei simasia o xronos ma to apotelesma….uparxoun anthropoi pou den to katafernoun pote.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: