Shut Up, Dreams. I’m trying.

17 10 2012

Here’s the funny thing about dreams: έχεις όνειρα.

Θες δε θες, συνειδητά ή ασυνείδητα, τα έχεις.

Σε παίρνουν από το χέρι, με τις πρώτες σου συνειδητές σκέψεις και σου μαθαίνουν τον κόσμο. Πόσο δύσκολο πια να είναι να γίνεις αστροναύτης;

Σε πάνε κάθε μέρα στο σχολείο, σε βοηθάνε να κρατήσεις τα μάτια ανοιχτά την ώρα της φυσικής όταν ο καθηγητής μιλάει για ταλαντώσεις και εσύ θες να κόψεις τις φλέβες σου με τον μπλε στυλό Parker που έχει και καλή μύτη και θα κάνει δουλειά. Πόσο δύσκολο πια να είναι να τελειώσεις τη γαμημένη την 3η Λυκείου και να περάσεις στη σχολή που θέλεις;

Έπειτα κάθονται πλάι σου στη δουλειά, κάτω από το ρολόι με τους φαινομενικά κολλημένους δείκτες πού όση ώρα και να περάσει πάντα δείχνουν πέντε λεπτά μετά την τελευταία φορά που κοίταξες και 800 ώρες μακριά απ’ότι θα ήθελες. Πόσο δύσκολο πια να είναι να πάρεις αυτή την προαγωγή που περιμένεις τόσο καιρό;

Αιωρούνται γύρω σου, τριγυρισμένα από αστεράκια και κόκκινες καρδούλες, όταν και αν γνωρίσεις εκείνη που λες «εδώ είμαστε» και σου λένε πως τα παιδιά σας θα πάρουν το χρώμα των ματιών της που θυμίζει φουρτουνιασμένη θάλασσα και στα γενέθλιά της θα της παίρνεις πάντα εκείνα τα λουλούδια που τα βλέπει και πέφτει με τα μούτρα να τα μυρίσει κάθε φορά και εκείνη θα σε αγαπάει για πάντα όπως την πρώτη φορά που στο είπε. Πόσο δύσκολο πια να είναι να κάνεις τον έρωτα που αξίζει, να κρατήσει μια ζωή;

All in all, είναι εκεί, μαζί σου μέχρι το τέλος. Και ώρες-ώρες είναι απίστευτα ενοχλητικά. «Γιατί δεν το βουλώνετε; Γιατί δε με αφήνετε να ζήσω τη ζωή μου για το σήμερα και μόνο για το σήμερα;»

Κάποιες φορές τα γαμάς όλα μόνος σου. Παίρνεις τα όνειρά σου και τα συνθλίβεις με τη βαρετή καθημερινότητά σου, όπως τα σταφύλια το Σεπτέμβρη, μέχρι να γίνουν μια άμορφη μάζα που κάτι σου θυμίζει από αυτό που ήσουν όταν εσύ φρόντιζες εκείνα και εκείνα φρόντιζαν εσένα. Άλλες φορές τα ανταλλάσεις για κάτι πιο σίγουρο. Και είναι και εκείνες οι καταραμένες φορές που στα διαλύει η ζωή από μόνη της γιατί έτσι της καύλωσε.

Και κάθε φορά λες τη μαγική φράση «carpe diem» στον εαυτό σου και καμώνεσαι ότι τάχα μου και καλά είσαι free bird και ό,τι ‘ναι να ‘ρθει θε να ρθεί.

Αλλά, δεν πείθεις κανέναν.

Κάνεις πάλι όνειρα.

Φτιάχνεις νέα, θυμάσαι παλιά, προσαρμόζεις και προσαρμόζεσαι αλλά κάνεις και πάλι όνειρα.

Για το καλό σου (και για το καλό μου) φρόντισε να έχεις γύρω σου ανθρώπους που η πλειοψηφία θα αποκαλούσε ηλίθιους, ονειροπόλους και χαζορομαντικούς. Κράτα και τους κυνικούς, τους πετυχημένους και τους ρεαλιστές  – χρειάζονται και αυτοί – αλλά πρόσεχε τους ονειροπόλους σαν τα μάτια σου. Είναι λίγοι πλέον. Και είναι φευγάτοι τυπάδες που κατεβαίνουν σε αδιέξοδες πορείες και κάνουν σχεδία για το πώς θα σώσουν τον κόσμο με μια κιθάρα και ένα 50άρι παπάκι και κάτι ωραίες τύπισσες με λουλούδια στα μαλλιά που φωνάζουν «γιατί όχι;» και πάνε παντού με το χαμόγελο στα χείλη και μια μόνιμη ανάγκη να βρουν το δικό τους Woodstock. Είναι οι άνθρωποι που  θα πίστευες ότι μέσα στην τρέλα τους θα σε κρατούσαν λιγότερο προσηλωμένο στο στόχο σου – αλλά θα έκανες λάθος. Γιατί όσο παρανοϊκό και αν ακούγεται ένας χαζορομαντικός ποτέ δε θα σταθεί εμπόδιο σε αυτό που η πλειοψηφία θα αποκαλούσε χαζορομαντισμό σου.

Κάνε μεγάλα όνειρα. Αν είναι να το κάνεις, κάνε το με την καρδιά και όχι με το μυαλό σου. Τσάμπα είναι (ακόμα) οπότε why not?

Και, για όνομα του Θεού, κυνήγα αυτά που ήθελες να κάνεις μικρός, τότε που τα όνειρά σου ήταν επιθυμίες και όχι υποπροϊόντα της ένωσης ρεαλισμού και κυνισμού, της οποίας κύριο προϊόν είσαι εσύ σήμερα. Μην τα αφήσεις να γίνουν απωθημένα γιατί μια μέρα θα σε εκδικηθούν και ΔΕ θέλεις να σε εκδικηθούν τα όνειρά σου. Πίστεψέ με.

Έχεις ΠΟΛΛΑ να χάσεις αν τα κυνηγήσεις και αποτύχεις να τα πραγματοποιήσεις, αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Νιώθεις πως ίσως είναι καλύτερα κάποια πράγματα να παραμείνουν παγιδευμένα ανάμεσα στο κεφάλι και την καρδιά σου, για πάντα ένα βήμα από το να τα αγγίξεις, γιατί εκεί είναι τουλάχιστον ασφαλή από την αποτυχία: από το να γυρίσεις μια μέρα και να πεις «το δοκίμσα και τελικά γάμησα αυτό που ήθελα περισσότερο στη ζωή μου. Τι κάνω τώρα που κατάλαβα ότι τελικά δεν είναι αυτό το όνειρό μου;».

Μαζεύεις τα κομμάτια σου και (μάντεψε!) κάνεις νέα όνειρα. Με τη νέα σοφία σου και τα νέα σου στάνταρ. Και με μια καρδιά λίγο πιο γεμάτη, γιατί έζησε, είδε και έμαθε. Και μια βιβλική καταστροφή είναι πάντα κάτι που μπορείς να πάρεις ως τέλος ή ως μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Και στα 80 σου στη δίπλα καρέκλα από τον άνθρωπό σου ή στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με τα εγγόνια σου ή στο πλοίο για τα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας με τα ΚΑΠΗ, θα θυμάσαι εκείνη την ιστορία για εκείνο που δοκίμασες ή προσπάθησες να κάνεις κάποτε αλλά τελικά δεν ήταν αυτό που ήθελες και στα λόγια σου δε θα υπάρχει ούτε σταλιά από την πίκρα του

«…αλλά ήμουν πολύ χέστης για να το κάνω»

——————————-

υπό την επήρεια των:


Ενέργειες

Πληροφορίες

2 Σχόλια

2 12 2012
RaZzMaTaZz

ton pairneis. it’s sunday and why do you have to go and mindfuck my poor slumbering heart?

2 12 2012
Nam3l3ss

χαχα
I’m sorry, little Razzy.
Είναι ακόμα άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αύριο θα ανηφορήσω πάλι στα βορινά εκείνα μέρη της Αθήνας.
Εσύ μπορείς;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: