I’m on borrowed time, running low on air

27 09 2012

 

«Even though we know it’s forever changing
Even though we know we lie and wait
Even though we know the hidden danger
I hope it’s not too late…» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ντρέπομαι…

18 09 2012


Από τότε που η Χρυσή Αυγή απέκτησε στόμα και φωνή, από τότε που έγινε mainstream το να είσαι φασίστας, από τότε που έγινε απολύτως φυσιολογικό να ξυλοκοπούμε μέχρι θανάτου ανθρώπους άλλου χρώματος, θρησκείας και εθνικότητας, από τότε που βάλαμε στη Βουλή πλάσματα με ανθρωπιά ύαινας, ντρέπομαι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι που είμαι άντρας, που είμαι Έλληνας, που θέλω να λέω ότι είμαι απόγονος ενός μεγάλου πολιτισμού, που ζω και αναπνέω σε έναν κόσμο που το μίσος το γιορτάζουμε πανηγυρικά και που όλοι φταίνε εκτός από εμένα, όλοι τα έκαναν σκατά ενώ εγώ τα έκανα όλα τέλεια. Που οι δικές μου μίζες, ρεμούλες και το ατέλειωτο λάδι που εγώ βοήθησα να κινήσει τον τροχό της σαπίλας μας δεν έπαιξαν κανέναν απολύτως ρόλο στην κατάντια της χώρας μου, αλλά για όλα φταίνε οι Άλλοι: οι Ευρωπαίοι που μας ζηλεύουν, οι μετανάστες που μας κλέβουν, οι αριστεροί, οι κεντρώοι, οι… οι… οι.

Ντρέπομαι και λυπάμαι. Γιατί από την φτώχεια υπάρχει ελπίδα να σωθείς. Αν όμως πάρεις την κατηφόρα του φασισμού, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού, δεν υπάρχει γυρισμός. Πουλάς την ψυχή σου στο διάολο για λίγη επιβεβαίωση ότι δε φταις (και) εσύ, και ο διάολος δε φημίζεται για τις επιστροφές του σε ψυχές όταν τα δύσκολα περάσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Ωριμάζοντας

17 09 2012

Υπάρχουν πολλά σημάδια ότι μεγαλώνεις, ότι ωριμάζεις.

Σημάδια διαφορετικά σε κάθε μετάβαση. Από την παιδική ηλικία στην εφηβεία. Από την εφηβεία στην τρομακτική ενηλικίωση. Από την ενηλικίωση στην μεστή ηλικία των 40-50 και έπειτα στην ώριμη ηλικία που ακολουθεί των 60 σου χρόνων.

Ένα από τα σημάδια αυτά είναι ότι σταματάς να νοιάζεσαι για τα πράγματα που σε ένοιαζαν παλιά. Το να έχεις καλύτερα παιχνίδια από το Γιωργάκη ή τη Μαιρούλα σταματά να είναι σημαντικό όταν αρχίζει πια να είναι σημαντικό να έχεις το Γιωργάκη ή τη Μαιρούλα ή έστω περισσότερους Γιωργάκηδες από τη φίλη σου ή περισσότερες Μαιρούλες από τους φίλόυς σου. Και όταν το κατακτήσεις και αυτό και ωριμάσεις αρκετά για να ξέρεις πια ότι ο κάθε Γιωργάκης και η κάθε Μαιρούλα που πέρασαν είναι σταθμοί που σταμάτησες και τώρα αποχώρισες, περνάς στην επόμενη φάση. Στην ενηλικίωση.

Η ενηλικίωση είναι η μεγαλύτερη από τις αλλαγές. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Φθινόπωρο στην πόλη

7 09 2012

Υπάρχει μια μαγική ώρα το φθινόπωρο, κάπου εκεί ανάμεσα στις 6-7 το πρωί, που η Αθήνα είναι πανέμορφη.

Σηκώνεσαι από τον ανύπαρκτο ύπνο σου, ανοίγεις το παράθυρο και πέφτεις πάνω στην χαραυγή.  Το απόλυτο θέαμα.

Και έχει ήδη κίνηση ο δρόμος μπροστά από το σπίτι σου, με λεωφορεία να περνάνε ασθμαίνοντας, αυτοκίνητα να στοιβάζονται σε ουρές ανθρώπων κάτω από το διπλό φως – αυτό της νέας ημέρας και αυτό από τα φώτα του δρόμου που σβήνουν, με κορναρίσματα να σκάνε δειλά ψιλο από ντροπή και ψιλο από νύστα και με αυτή την υπέροχη, αξεπέραστη μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού από το φούρνο παραδίπλα που σου παίρνει τη μύτη και σβήνει σα σφουγγάρι το μαυροπίνακα της βρωμιάς της πόλης. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »