Change

21 07 2012

Αλλάζω, αλλά δεν αλλάζω όπως περίμενα.

Ευχόμουν (ή ήλπιζα… ή πίστευα… ή νόμιζα) ότι μεγαλώνοντας θα απέβαλα τις συνήθειες του παρελθόντος. Οτι η εμπειρία του να μεγαλώνεις είναι αρκετή για να εξορίσεις όσα σε κάνουν να εξοργίζεσαι με τον εαυτό σου.
Αλλά ίσως να έκανα λάθος.

Βρίσκω ότι μεγαλώνω μα δεν αλλάζω όπως νόμιζα.

Ακόμα θέλω να κάνω καρδιές να ραγίζουν και θέλω να σταματάω ανάσες. Θέλω, με την εφηβική αφέλεια του ανώριμου αγοριού, να είμαι αρεστός, να με γουστάρουν, να έχω σώμα που να προκαλεί καρδιακά, να κάνω γυναίκες να ουρλιάζουν στο κρεβάτι μου. Θελω να αγαπιέμαι αλλά να μην αγαπώ, να είμαι εγωιστής και να μην είμαι ταυτόχρονα. Να κατέχω, αλλά να μην κατέχομαι. Έχω πληγώσει ανθρώπους στην πορεία, έχω απογοητεύσει περισσότερες γυναίκες που «ζήταγαν πολλά» απ’όσες θα ήθελα να θυμάμαι και ακόμα δεν έχω καταφέρει να βρω τη χρυσή τομή και έναν τρόπο να ξεφύγω από το παιχνίδι που εγώ κερδίζω και εσύ χάνεις πάντα.

Βρίσκω ότι συνεχίζουν να με ενθουσιάζουν πράγματα που πίστευα πως πλέον θα με άφηναν αδιάφορο. Χαζογελάω με το ρομαντισμό των άλλων, μα μέσα μου το 10χρονο που είχε δώσει το πρώτο του φιλί κάτω από την κληματαριά του παππού του, αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει και να καταλάβει πως ο ρομαντισμός είναι αδυναμία. Δε λέω πως αυτό είναι το σωστό, λέω πως αυτό περίμενα να πιστεύω.

Με πιάνω να θέλω ακόμα να είμαι ο αρχηγός. Στην παρέα, στις σχέσεις, στη ζωή μου. Όχι ότι μου αρέσει να παίρνω τις αποφάσεις και να καταπιέζω τα θέλω των άλλων, αλλά μου αρέσει η προσοχή και ο σεβασμός που έρχεται με τη θέση.

Συνεχίζω να πιστεύω πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο – πως όλοι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο – μόνο που πια έχω μια γλυκόπικρη γεύση στα χείλη γιατί ξέρω πως μπορούμε, αλλά δεν τρέφω πια αυταπάτες για το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι αυτό.

Βρίσκω πως είμαι ακόμα ανασφαλής και κοινωνικά αμήχανος. Ακόμα χρησιμοποιώ το χιούμορ ως μηχανισμό ασφαλείας αν και ανακαλύπτω με τα χρόνια πως το χιούμορ μου αλλάζει και προσαρμόζεται. Τα χέρια μου. Ποτέ δεν ξέρω ή δεν έμαθα τι να κάνω με τα χέρια μου – ίσως αυτός να είναι και ένας λόγος που συνεχίζω το κάπνισμα: απλά δε θα ήξερα τι να τα κάνω.

Ελπίζω, εύχομαι και ονειρεύομαι και οι ελπίδες, οι επιθυμίες και τα όνειρά μου αυτά δε διαφέρουν και τόσο από εκείνα της παιδικής μου ηλικίας. Είναι αλλαγμένα βέβαια πια, με τον ίδιο τρόπο που αλλάζει και το κρασί με τον καιρό, αλλά κυνηγάω ακόμα χείμαρες και ξέρω πως ίσως είμαι πολύ μικρός για να τις πιάσω. Όχι ότι αυτό με σταματάει ποτέ βέβαια…

Είμαι ακόμα το μοναχικό παιδί που γούσταρε την ησυχία του σχεδόν όσο γούσταρε να παίζει GI Joe και μπάλα με τους κολλητούς του, στην πλατεία. Αναζητώ την ησυχία και τη μοναχικότητα (όχι τη μοναξιά, ποτέ τη μοναξιά) σχεδόν όσο αναζητώ εκείνα τα απογεύματα με τα ματωμένα γόνατα και τις ψεύτικες ιαχές πολέμου.

Συνεχώς πιάνω τον εαυτό μου να συνεχίζει να αναζητά την επιβεβαίωση. Από γυναίκες, γονείς και φίλους. Δεν το λέω ποτέ και όταν αυτή έρχεται λέω ένα γρήγορο «ευχαριστώ» και αλλάζω το θέμα γιατί δεν ξέρω τι να κάνω. Μερικές φορές, με αυτο-σαμποτάρω επιδεικνύοντας τα αρνητικά μου. Αλλά την κυνηγάω. Την αποζητώ. Είτε αυτή είναι το μπράβο των γονιών μου, είτε η επιβεβαίωση ότι είμαι καλός εραστής και φίλος, ακόμα περιμένω το μπράβο σαν παράσημο. Είναι χαζό και ανώριμο, γιατί πολλές φορές όλη αυτή η αναζήτηση του κρυμμένου θησαυρού της ικανοποίησης των Άλλων έρχεται σε αντίθεση με τα δικά μου θέλω, με όλα αυτά που ζητάει το παιδάκι μέσα μου που ψιθυρίζει φιτιλιές στα σωθικά μου «έλα, κάνε ό,τι γουστάρεις για μια φορά», αλλά του λέω να σκάσει και εκείνο γυρνάει στα παιχνίδια του. Γιατί δε νιώθω ολοκληρωμένος αν δε μου πουν οι άλλοι ότι είμαι;

Κάνω καταχρήσεις και έχω αυτοκαταστροφικές αδυναμίες, τα ανάλογα αυτοκαταστροφικά τερτίπια της εφηβείας σε έκδοση για ενήλικες, με το μαζοχιστικό και ηδονικό ρίσκο ότι μια μέρα η «μαμά» θα το μάθει και θα με μαλώσει. Που δεν πειράζει – ούτε τώρα, ούτε τότε – γιατί αυτό σημαίνει πως υπάρχεις, πως είσαι ακόμα εδώ και πάνω απ’όλα πως για κάποιους ακόμα έχεις ακόμα σημασία.

Ακόμα δε μπορώ να συμβιβαστώ με παρέες που δε με ενθουσιάζουν. Δε μπορώ να «χαθώ» μες στην παρέα και απλά να υπάρχω. Και αυτό είναι κάτι  που πραγματικά περίμενα να άλλαζε. Ήλπιζα/Περίμενα πως μεγαλώνοντας θα μάθαινα να γίνομαι ένα με το σύνολο πιο εύκολα, ότι στην Εποχή της Ωριμότητας το να ξεχωρίζεις και να αγαπιέσαι για αυτό που είσαι δεν είναι τόσο σημαντικό όσο το να περνάς καλά. Αλλά αυτό μάλλον το είχα τελείως αντίστροφα. Και τώρα που δε μπορώ να επιστρέψω στο χρόνο και να ζήσω την Εποχή της Ατέρμονης Αδιαφορίας ξανά, I guess ότι δε θα γίνω ποτέ το αγόρι που δε νοιάζεται για τίποτα.

Ακόμα απαιτώ πράγματα. Δεν περιμένω, δεν έχω υπομονή. Δε ζητάω. Δε συμβιβάζομαι εύκολα. Απαιτώ. Επιτρέπω στο κακομαθημένο ανήλικο μέσα μου να παίρνει το τιμόνι πού και πού και αρνούμαι πεισματικά να παίξω το παιχνίδι των μεγάλων. Απαιτώ. Από εμένα και τον κόσμο γύρω μου, απαιτώ.

Συνεχίζουν να υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω τι να με κάνω. Που τη μια στιγμή θέλω να πιω καφέ και την άλλη θέλω να πάρω ένα αεροπλάνο και να χαθώ. Και επιτρέψτε μου να σας εκμυστηρευτώ πως το δεύτερο ήταν πολύ πιο εύκολο όταν ήμουν παιδί και αυτό ήταν μονάχα ένα όνειρα και όχι μια δυνητική πραγματικότητα που απλά πλέον επιλέγω να κάνω πως δεν τη βλέπω.

Ω ναι. Μεγαλώνω. Και εγώ και εσύ και όλοι μας.

Μεγαλώνοντας όμως, αφήνουμε τον εαυτό μας να πιστέψει πως τα πράγματα θα είναι πιο ξεκάθαρα Αργότερα. Πως θα ωριμάσουμε με τον καιρό και θα πάψουμε να κάνουμε τα λάθη που κάναμε μικροί. Αλλά στην πραγματικότητα , η ζωή δεν είναι ακριβώς έτσι και αυτό γιατί ίσως, ίσως… ίσως κάποια από τα πράγματα που κάναμε μικροί να μην είναι τόσο λάθος όσο νομίζαμε. Ή ίσως αυτά τα πράγματα να είμαστε εμείς και ειναι πάντα σχεδόν αδύνατο να τα βάλουμε με τον εαυτό μας και να κερδίσουμε, ακόμα και αν πλέον κατανοούμε το λάθος των πράξεών και των σκέψεών μας.

Είναι σχεδόν σα να πιστεύουμε πως όταν έρθει η εποχή που θα βγάζουμε γένια, θα πρέπει να δουλεύουμε για τα λεφτά μας και θα μπορούμε να οδηγήσουμε το δικό μας αυτοκίνητο, τα πράγματα θα βρουν τη σωστή τους πορεία, σαν κατάρα που σπάει με το χρόνο. Aλλά όπως είπα και στη αρχή, ίσως να έκανα λάθος. Ίσως το να μεγαλώνεις να μη σημαίνει ότι αλλάζεις. Ίσως απλά να σημαίνει να μαθαίνεις να ζεις και να αγαπάς όλα όσα κάνεις.

You live and you learn.
Or maybe, you learn to live.
Or you live and learn that you knew everything you needed to know, all along.

—————————-

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

25 09 2012
sofia

«Τα χέρια μου. Ποτέ δεν ξέρω ή δεν έμαθα τι να κάνω με τα χέρια μου «… μπορείς απλά να τα βάλεις μέσα στα δικά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: