Damaged Goods (Handle With Care)

13 07 2012

«We are all damaged.
We carry our wounds through life and eventually they kill us.»

Όταν ήμουν μικρός είχαμε μια κουζίνα στο χωριό μου, από εκείνες τις παλιές με τα μάτια και τα καπάκια στα μάτια και όλα τα χρώματα της πλάσης πάνω της. Άλλο χρώμα φωτάκι για το φούρνο, άλλο χρώμα για τα μάτια, άλλο για το φως του φούρνου. Δε θυμάμαι μάρκα αλλά θυμάμαι πως ήταν αρχαία. Μια μέρα καθώς έπαιζα έσπασα δύο από τα κουμπιά που άναβαν τα μάτια. Οι παππούδες μου δε με μάλωσαν ούτε την πέταξαν. Συνέχισε να λειτουργεί – κάποιες άλλωστε από τις «δυνατότητές» της δεν είχαν επηρεαστεί καθόλου – απλά δε λειτουργούσε τόσο καλά όσο άλλες, αν και αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι ήταν πια τόσο παλιά που δεν έφταιγε μονάχα η δική μου απροσεξία για τη γενικευμένη «ζημιά» της. Δεν ήθελαν να την πετάξουν και δε μπορούσαν άλλωστε και να την πουλήσουν γιατί ποιός θα αγόραζε κάτι προβληματικό;

Κατά κάποιο τρόπο, πιστεύω πως και οι άνθρωποι λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο.

Ζούμε, μεγαλώνουμε και γερνάμε και ο χρόνος μαζί με όσα αυτός φέρνει μας κάνουν «ζημιές» που δε διορθώνονται ποτέ. Τις καλύπτουμε με προσοχή, με χαρτάκια που γράφουν «ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ» και προσποιούμαστε ότι είμαστε ΟΚ, μπορούμε να συνεχίσουμε παρόλες τις φθορές μας και παίζουμε το ρόλο μας τόσο καλά που μερικές φορές ξεγελάμε τον εαυτό μας. Αν είμαστε τυχεροί έχουμε μονάχα τη φθορά να μας τρομάζει. Αν όχι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορούν να μας «χαλάσουν» για πάντα.

Κάποιες φορές όμως, το μόνο που χρειάζεται είναι να ξεκολλήσει το χαρτάκι, να πέσει το δίχτυ ασφαλείας και τα τείχη που έχουμε χτίσει γύρω από τα τρωτά μας σημεία, για να καταλάβουμε πως, ναι, δεν είμαστε τελικά τόσο ΟΚ όσο θέλουμε να νομίζουμε (και να νομίζουνε).

Ίσως είναι υποκριτικό, αλλά δε μπορείς να κατηγορήσεις τους ανθρώπους επειδή θέλουν να μην ξεχωρίζουν για τις πληγές τους, τις αδυναμίες και τις ζημιές που έχουν υποστεί. Είναι ο μοναδικός τρόπος να επιβιώσει κανείς σε έναν κόσμο που είναι πλασμένος με τέτοιο τρόπο ώστε η πληγή σου να είναι και η πτώση σου.

Συνεχίζουμε λοιπόν να ζούμε με τις πληγές μας. «Λειτουργούμε» όσο καλύτερα μπορούμε με τα κομμάτια μας που λείπουν – όπως έκανε και η παλιά κουζίνα της γιαγιάς. «Χαλάμε» βέβαια πού και πού, παθαίνουμε ολικά black out, αλλά είναι εντάξει, γιατί ποιός δε χαλάει πού και πού, έτσι; Έτσι…;;;

Περιπλανιόμαστε λοιπόν στη ζωή, με χαλασμένα τρανζίστορ και σπασμένες κεραίες, με πληγές και μεγάλες τρύπες στο κορμί και την ψυχή που χάσκουν περιμένοντας να βρούμε κάτι να τις γεμίσουμε. Προσπαθούμε να είμαστε αυτάρκεις, αλλά δεν αρκεί. Δε χρειάζεται αυτό που θα βρούμε να είναι κάτι τέλειο, γιατί ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα τι θα πει να μην είσαι τέλειος. Έστω και κάτι που θα υπολειτουργεί ή θα υποκαθιστά κάπως το χαλασμένο μας κύκλωμα, θα είναι αρκετό για να μας καλύψει.

Ψάχνουμε για αυτό που ψάχνουν όλοι: να φτάσουμε στη μέρα που θα πούμε»αγαπάω και αγαπιέμαι».
Μαζί με τις σπασμένες κεραίες και τα χαλασμένα μας κυκλώματα.

Και κάνουμε λάθη ψαχνοντας. Δίνουμε κομμάτια του εαυτού μας που δε μας περισσεύουν και δε ζητάμε από φόβο μήπως φανούν οι αδυναμίες μας.
Ποντάρουμε σε λάθος ανταλλακτικά που δεν ταιριάζουν με αυτά που χρειαζόμαστε – και το χειρότερο είναι ότι το ξέρουμε από την αρχή, αλλά σφυρίζουμε αδιάφορα ότι δε χρειαζόμαστε τίποτα και ότι είμαστε ευτυχισμένοι.

Και τότε στο μέρος του μυαλού μας όπου κατοικούν οι σκέψεις εκείνες που επιτρέπουμε στον εαυτό μας λέμε πως «συμβιβαστήκαμε» και πως κάναμε ένα ακόμα λάθος και αυτό είναι όλο… αλλά στο ασυνείδητό μας τριγυρνάνε σαν κατάρες οι σκέψεις πως ακόμα και αν δε φταίγαμε μόνο εμείς το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί είναι μεγαλύτερο και πως ίσως είναι τελικά οι άλλοι που «συμβιβάστηκαν» με κάτι εξ αρχής ελαττωματικό όπως εμείς, και πως ίσως τελικά δε μπορούμε να λειτουργήσουμε τόσο καλά όσο νομίζαμε. Όχι τουλάχιστον χωρίς να αφήσουμε τις πληγές μας να χάσκουν.

Και χανόμαστε – κάθε φορά – σε έναν ωκεανό απόγνωσης, γιατί πώς στο διάλο να διορθώσεις κάτι που δεν παίρνει διόρθωση;
Πώς μπορούμε να μάθουμε πώς να φτιάξουμε αυτά που κανένα βιβλίο δε μας έμαθε ποτέ;

Δε μπορούμε. Είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα.
Οπότε επιστρέφουμε εκεί που ξέρουμε καλύτερα. Ψάχνοντας και αναζητώντας κάτι να μας αποδείξει λάθος. Κάτι που θα λειτουργεί στις δικές μας συχνότητες και θα εκπέμπει στα δικά μας μήκη κύματος.
Και θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα βρούμε κάποτε αυτό που θα κάνει όλα όσα δε μπορούμε εμείς, χωρίς να ρωτάει γιατί και πώς.

Αυτή είναι η αγάπη για όλους αυτούς που η ζημιά έχει κριθεί μόνιμη και μη αναστρέψιμη.
Να με βοηθάς να κάνω αυτά που μόνος δε μπορώ.
Να με αγαπάς αρκετά και για τους δύο μας. Ιδιαίτερα τις στιγμές που θυμάμαι τις ζημιές μου και τις ρωγμές στο κορμί μου και δεν ξέρω τι να κάνω με τον εαυτό μου.
Γίνε εγώ εκείνη τη στιγμή και μάθε με πως ευτυχία δεν είναι η στιγμή που είναι αυτόφωτη και τέλεια, αλλά η στιγμή που η ατέλεια μου βρίσκει τη δική σου για να παρηγορηθεί.

Δεν είναι η αποδοχή και η παραδοχή εκ μέρους μας ότι είμαστε «χαλασμένοι» που είναι το δύσκολο. Τα ξέρουμε όλα αυτά, ακόμα και τις στιγμές που υποκρινόμαστε ότι όλα είναι φωτεινά και τέλεια. Το δύσκολο είναι να με πείσεις πως με αγαπάς με όλες μου τις ατέλειες και να με μάθεις να πολεμάω για αυτά που μου αξίζουν, όπως ακριβώς θα πάλευα από μόνος μου αν δεν είχα τις ρωγμές και τα χαλάσματά μου να πιστεύω λαθασμένα πως μου κλείνουν το δρόμο.

Μετά από αρκετά χρόνια, οι παππούδες μου την πέταξαν την κουζίνα. Πήραν μια ολοκαίνουργια, αστραφτερή κουζίνα από αυτές με τις χρήσιμες λειτουργίες που δεν ανάβουν ποτέ αν δε φτιάξεις την ώρα πρώτα για να σε προστατέυουν από κατά λάθος φωτιές. Η γιαγιά μου ποτέ δεν παραπονέθηκε ότι η καινούργια κουζίνα δε λειτουργούσε όπως έπρεπε. Πού και πού όμως, λέει πως μπορεί να είναι ιδέα της, αλλά πιστεύει πως η παλιά, χαλασμένη κουζίνα όλα όσα μπορούσε να κάνει, τα έκανε μέχρι τέλους καλύτερα.

Warts and all.

Advertisements

Ενέργειες

Information

5 Σχόλια

28 08 2012
azul del mar

Έχω μια απορία που μόνο εσύ μπορείς να μου τη λύσεις. Γιατί η παλιά κουζίνα δεν φταίει ποτέ ?? Πάντα κάνει ό,τι θέλει, χαλάει την ώρα που πεινάς, πετάει σπίθες και σε καίει, βγάζει καπνούς και σου χαλάει το φαί. Αλλά εσύ την αγαπάς. Γιατί όταν θέλει, κάνει το καλύτερο μαγείρεμα. Γιατί πάνω της έμαθες να μαγειρεύεις. Και δεν θες να την πετάξεις, γιατί θυμάσαι τα πάντα μαζί της. Ξέρεις πότε θα βγάλει καπνούς. Ξέρεις πότε ζορίζεται και κλείνεις γρήγορα τα μάτια για να μην πάρει φωτιά. Και δε σε νοιάζει. Αυτή όμως σε καίει. Και η ερώτησή μου είναι : Δεν έχει ψυχή αυτή η κουζίνα? Γίνεται να σου αναβοσβήνει τα λαμπάκια και να σκίζεται για να σε κάνει να μαγειρέψεις καλά, και να σε καίει όποτε θέλει επειδή είναι ελαττωματική?
Εγώ λέω όχι. Όχι στην αχαριστία και στον εγωισμό. Και την πέταξα. Αφού με κατάκαψε βέβαια πρώτα. Το πρόβλημα είναι τώρα ότι εδώ και πολύ καιρό δε μπορώ να μαγειρέψω σε καμία κουζίνα. Όχι τίποτα άλλο αλλά μου άρεσε και το μαγείρεμα. Και τώρα το μισώ.
Νομίζω όμως ότι αυτές οι χαλασμένες συσκευές είναι χαιρέκακες. Και έχουν ως δικαιολογία τη ζημιά τους. Δε μπορεί μόνο να θες να παίρνεις απ’τον άλλο. Κι αν αυτός δεν μπορεί να σου δείξει όλα αυτά που θες και να σε νταντέψει όπως και όταν θες, σε νιώθει και πεθαίνει απτην πείνα όταν εσύ καταρρέεις. Και τον διώχνεις. Δε με νοιάζει. Να γίνετε παλιοσίδερα στη χωματερή αφού είστε τέτοιοι. Όμως πονάω και μόνο που το σκέφτομαι… Καταραμένα πράγματα του διαβόλου. Θα πάρω γκαζάκι.

28 08 2012
Nam3l3ss

Πρώτα απ’όλα… έγραψες. Και γαμώ τις απαντήσεις. Στο τέλος δε με το «θα πάρω γκαζάκι» έπεσα κάτω από τα γέλια, να ‘σαι καλά! χαχαχα

Και έπειτα, νομίζω ότι δεν περιμένεις εμένα να σου απαντήσω, έτσι δεν είναι; Το ερώτημά σου είναι ο ορισμός του ρητορικού ερωτήματος 🙂
Και εξάλλου, απαντάς μόνη σου στην ερώτησή σου:
» Αλλά εσύ την αγαπάς. Γιατί όταν θέλει, κάνει το καλύτερο μαγείρεμα.»

Αυτό.
Είναι ηλίθιο και είναι ανώριμο, είναι ψευτοελπιδοφόρο και τελείως ανθυγιεινό για την υγεία μας, αλλά είναι απλά αυτό.
Η ελπίδα ότι μια μέρα θα πάψει να μας καίει, θα πάψει να λειτουργεί όπως και όποτε της κάνει κέφι, θα σταματήσει να μας καεί το φαί και θα κάνει μόνιμα πια, το καλύτερο μαγείρεμα που θα μπορούσαμε να ζητήσουμε.
Βάλε σε αυτό όλα τα γαμάτα φαγητά και τις αναμνήσεις που έχεις μαζί της και θα καταλάβεις γιατί οι παλιές κουζίνες δε λένε να πάνε επιτέλους στον Παράδεισο, αλλά τις κρατάμε με νύχια και με δόντια στις κουζίνες και τις ζωές μας.

28 08 2012
azul del mar

🙂
Είδες που είστε χαιρέκακα πλάσματα? Γελάτε με τον πόνο μας 😛
Πάλι καλά που γελάει και κάποιος μ αυτή την ιστορία 🙂
Εγώ πάντως δεν θα ξαναδιαβάσω αυτά που γράφεις γιατί τελικά δεν περνάω καθόλου καλά. Συγνώμη, δε φταις εσύ, αλλά εγώ πάλι δε θα κοιμηθώ. Θα με στοιχειώνει ο φούρνος. Δεν τον κράτησα με νύχια και με δόντια 😦 Και πού να πάω να τον βρώ. Και δεν ξέρω αν μπορώ να ζω μια ζωή ανθυγιεινά. Αλλά ούτε και τα υγιεινά τα μπορώ.
Δεν είναι ρητορικό το ερώτημα. Απλώς εσύ δεν ξέρεις τι να απαντήσεις ή δεν θέλεις γιατί σε βολεύει να είσαι εσύ η άψυχη/καμμένη/ελαττωματική κουζίνα. Κι ο άλλος κύριε έχει ρωγμές και σπασμένα κουμπιά αν θες να ξέρεις. Απλώς είσαι τόσο απασχολημένος με τον εαυτό σου που δε σου μένει πολύς καιρός να σκεφτείς τι θέλει ο άλλος. Συγνώμη αλλά ήθελες να τ ακούσεις.
Τι μου κανες κι εσύ νυχτιάτικο με τις κουζίνες σου τις χαλασμένες…Ουφ…..

28 08 2012
Nam3l3ss

Και όμως είναι ρητορικό το ερώτημα 🙂
Την ξέρεις την απάντηση όπως ακριβώς ξέρεις ότι δεν έχει λογική η απάντηση αυτή γι’αυτό και δεν τη δέχεσαι. Περιμένεις από εμένα (ή από τον εαυτό σου) μια πιο ξεκάθαρη απάντηση, λιγότερο ασαφή από το «Aλλά εσύ την αγαπάς. Γιατί όταν θέλει, κάνει το καλύτερο μαγείρεμα.” αλλά λυπάμαι που στο λέω, δε θα την πάρεις ποτέ. Κάποια πράγματα στον κόσμο μπορούν να αναλυθούν και να εξηγηθούν μέχρι αηδίας. Κάποια άλλα πάλι, όχι. Αυτές οι περιπτώσεις – με τις χαλασμένες κουζίνες και τους ανθρώπους που τις αγαπάνε ακόμα και έτσι- ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.

Aν σε ρίχνει, μη διαβάζεις. Για να σου πω την αλήθεια κάποιες φορές περνάει καιρός για να θελήσω να ξαναδιαβάσω αυτά που γράφω ακόμα και εγώ οπότε σε καταλαβαίνω χαχαχα.

Αλλά μιας και παίζει να μην τα ξαναπούμε, επέτρεψέ μου να σου πω αυτό:

Δεν ξέρουμε ποτέ γιατί αγαπάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Δεν έχει απολύτως καμία λογική, ούτε και αυτό. Δεν ειναι μαθηματικά ο έρωτας, είναι μια αλλοπρόσαλη αλχημεία. Κάποιες φορές μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου και να φύγεις πριν πληγώσεις ή πριν πληγωθείς και άλλες πάλι δε μπορείς να ελέγξεις τίποτα από τα δύο. Κάθε φορά που πέφτουμε με τα μούτρα σε έναν έρωτα, ποθούμε μέσα μας να μας «κρατήσει» ακόμα και με τα χαλασμένα μας κουμπιά και τις ρωγμές στο σώμα και να μας βοηθήσει να λειτουργήσουμε χωρίς να κάψουμε το φαγητό για ακόμα μια φορά. Αλλά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε, γιατί ο έρωτας είναι μια σιωπηρή συμφωνία ότι θα βάλω τα δυνατά μου για να είσαι ευτυχισμένη και εσύ για να είμαι ευτυχισμένος, δεν είναι συμβόλαιο παρουσία δικηγόρων με ξεκάθαρους όρους και τρόπους για να το πετύχουμε αυτό.

Λίγο ή πολύ, όλοι έχουμε τις ρωγμές μας. Άλλοι τις κρύβουμε καλά και άλλοι όχι. Άλλοι χρειαζόμαστε περισσότερη βοήθεια και άλλοι όχι. Το να με ξέρεις σημαίνει να ξέρεις τα χαλασμένα μου κυκλώματα και το να με αγαπάς σημαίνει να με βοηθάς να λειτουργώ παρ’όλα αυτά.
Δεν είναι εύκολο, αλλά ποιός είπε ότι ο έρωτας που αξίζει είναι εύκολος;

Μην τα βάζεις λοιπόν με τις κουζίνες που δεν λειτούργησαν τελικά καλά, ιδιαίτερα όταν τις είχες «καταλάβει» ότι είχαν ρωγμές και προσπάθησες να τις κάνεις να δουλέψουν. Και μην τα βάζεις και με τον εαυτό σου. Στη ζωή δίνουμε ό,τι μπορούμε να δώσουμε και προσπαθούμε όσο μπορούμε να προσπαθήσουμε, αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που πρέπει να σκεφτούμε και πιο ρεαλιστικά. Κάποιες φορές τα ανταλλακτικά μας κολλάνε και όλα πάνε τέλεια και για τους δύο και κάποιες άλλες φορές βραχυκυκλώνουμε και καιγόμαστε και οι δύο.

Είναι τόσο απλό και τόσο σύνθετο, συγχρόνως.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε κάποτε 🙂

29 08 2012
azul del mar

Κάποια στιγμή θα σου πω οτι μάλλον είσαι ο μόνος άνθρωπος που ένιωσε τις λέξεις που ήθελα ν’ ακούσω, -και δεν ήταν ψέμματα για να μου χαϊδέψει τ’ αυτιά-. Αλλά όχι τώρα. Όταν θα βρεθώ τέρμα γκρεμού θα στο πω.

«Το δύσκολο είναι να με πείσεις πως με αγαπάς με όλες μου τις ατέλειες και να με μάθεις να πολεμάω για αυτά που μου αξίζουν, όπως ακριβώς θα πάλευα από μόνος μου αν δεν είχα τις ρωγμές και τα χαλάσματά μου να πιστεύω λαθασμένα πως μου κλείνουν το δρόμο.»
Πού να ξέρεις κι εσύ τι ηχώ χτύπησε στ’ αυτιά μου μ’ αυτά που είπες…

Δεν μπορώ να εκθέτω τον εαυτό μου σε δημόσιο τοίχο. Γι αυτό και ίσως να μη σου ξαναγράψω. Και όχι γιατί με χαλάνε αυτά που λες. Μάλλον θεραπευτικό αποτέλεσμα έχουν…
Κάτι ήθελα να σου πω όμως. Μπορεί τελικά οι πιο προβληματικοί να είμαστε εμείς οι υπόλοιποι, που δεν έχουμε τόσο βαθιές ρωγμές. Μπορεί να βλέπεις πιο καθαρά και να θολώνουν τα ανούσια όσο πιο βαθιά σκάβεσαι.
Και παρόλο που το είδα με τα μάτια μου, τελικά η αδράνεια του φόβου και του εγωισμού με σκέπασε. «Κι αν δεν αντέξω? Πώς γυρνάνε και με πόσα σπασμένα?»
Τον εαυτό μας δεν μπορούμε να παλέψουμε, όχι τον άλλον. Και η κουζίνα δε φταίει, ούτε η χαλασμένη ούτε η καινούρια. Ο μάγειρας κάνει το φαϊ΄.

Εις το επανιδειν λοιπόν 🙂
(Ευχαριστώ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: