Το τέρας στην καρδιά

13 04 2012

Ο Stephen King είχε γράψει κάποτε στο πιο – απροσδόκητα – αληθινό βιβλίο του, το «Lisey’s Story», μια φράση για τους ανθρώπους που αγάπησες και έχασες. Την έχω ξαναναφέρει αν και με μια μικρή αναζήτηση δε βρήκα αν είχα αναφέρει τον εμπνευστή της.

Με τα λόγια λοιπόν του King:

”There’s a lot they don’t tell you about death, and one of the biggies is how long it takes the ones you love most to die in your heart. It’s a secret, and it should be, because who would ever want to get close to another person if they knew how hard the letting go part was? In your heart, they only die a little at a time, don’t they?”

Όσοι είστε σαν εμένα, όσοι έχετε χάσει ένα πολύ αγαπημένο σας πρόσωπο θα ξέρετε το συναίσθημα που περιγράφει ο King. Όσοι δεν υπήρξατε τόσο άτυχοι στη ζωή σας, είστε περισσότερο τυχεροί απ’όσο πιστεύετε.

Με σχεδόν 10 χρόνια ( πότε πέρασαν; ) εμπειρίας στον… τομέα, είμαι εδώ για να σας επιβεβαιώσω τα παραπάνω λόγια. Ή πιο απλά: nope, you never get over it. Not completely.

Kübler-Ross (που είναι αγαπημένη της Razz και της μάνας μου :p) περιγράφει το θρήνο σε πέντε στάδια: Άρνηση, Θυμός, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη και Αποδοχή. Και ενώ έχει απόλυτο δίκιο για αυτά, το μοντέλο της Ross δεν λαμβάνει υπόψιν τα…δέκα χρόνια μετά. Γιατί μπορεί η Αποδοχή να έρχεται σχετικά γρήγορα – άν δε χάσεις την επαφή με την πραγματικότητα, δε μπορείς να αρνείσαι για καιρό πως έχασες τον άνθρωπό σου – αλλά ο θρήνος δεν τελειώνει απλά αποδεχόμενος το τέλος.

Οπότε τι συμβαίνει με τον καιρό;

Γεννιέται ένα τέρας στην καρδιά σου.

Ένα τέρας που τρέφεται με μυρωδιές, εικόνες και λέξεις και ξερνάει αναμνήσεις  από μια άλλη εποχή που εσύ νομίζεις ότι έχεις βάλει για τα καλά στο συρτάρι σου, προσεχτικά τοποθετημένη ώστε να είναι εκεί αλλά και να μην είναι ταυτόχρονα. Να υπάρχει αλλά να μην υπήρξε ποτέ. Παίζεις ένα παιχνίδι με τον εαυτό σου, ένα παιδιάστικο κρυφτό από τις αναμνήσεις σου. Το τέρας αυτό το γεννάς εσύ και είναι μια άσχημη και άμορφη μάζα θλίψης, θυμού και γιατί που συσσωρεύονται γύρω από την καρδιά σου και την πνίγουν.

Δε σου συγχωρεί ποτέ ότι κατάφερες όπως-όπως να βγεις κάτω από τα ερήπια που σε σκέπαζαν ολόκληρο τον πρώτο καιρό του θρήνου σου, σχετικά αλώβητος. Δεν το ξεχνάει ότι του ξέφυγες. Μπορεί πια να μην μπορεί να σε πλακώσει κάτω από τόνους τσιμεντένιου πόνου, αλλά μπορεί πάντα να σου σφίξει την καρδιά έστω και για λίγο, έστω και για μια στιγμή.

Αν είναι υποφερτό; Ναι, είναι. Αλλά κάθε τι υποφερτό, δε σημαίνει και εύκολο.

Με τον καιρό νομίζεις πως βρίσκεις στεγανά, πράγματα και ήχους να μη σου θυμίζουν τον άνθρωπο που έχασες, τουλάχιστον όχι έτσι, όχι με ένα σφίξιμο στην καρδιά και ένα «γιατί» στα χείλη. Και για λιγάκι νιώθεις και πάλι δυνατός, κύριος τους εαυτού σου. Ξεχνάς. Μα αυτό δεν κρατάει ποτέ πολύ. Γιατί η πείνα του τέρατος για τη δική σου θλίψη είναι ακόρεστη και θα βρει πάντα νέες εμπειρίες να σου γαμήσει με «γιατί», νέες εποχές και νέες ωραίες στιγμές να σου λερώσει με «αν» και νέες πρωτόγνωρες ευτυχίες να σου γεμίσει με φόβους και αναμνήσεις.

Είναι ένα βαρύ φορτίο. Και είναι ένα που ηθελημένα κουβαλάς μαζί με τις αναμνήσεις του ανθρώπου που έχασες. Όπου αυτές και εκείνο.

Μπορεί να περπατάς στο δρόμο και να δεις ένα κορίτσι, ένα φυσιολογικό, απλό, καθημερινό κορίτσι στην ηλικία που θα ήταν σήμερα η αδερφή σου και να σκεφτείς άθελά σου «γιατί να μην είναι και εκείνη εδώ;». Και όσες ειρήνες και αν έχεις κάνει με το Θεό σου, τον Αλλάχ σου, το σύμπαν ή την τύχη σου, εκείνη την ώρα ξεσπάει πόλεμος. Και εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν οι «γλυκές αναμνήσεις» που αποκτάς με τον καιρό, δεν υπάρχει η ηρεμία που χαρίζει ο χρόνος, υπάρχει μόνο το κόκκινο χρώμα του θυμού και της οργής για την πουτάνα τη ζωή. Και δεν υπάρχει και κανένας να στραφείς που να μη φοβάσααι ότι θα σου πει ηλίθιες παρηγοριές του τύπου «δεν ξέρεις ποτέ το γιατί, μπορεί να την έχανες σε αυτή την ηλικία και αυτό θα ήταν χειρότερο» και εσύ θα θελήσεις να ουρλιάξεις «να πας να γαμηθείς, εγώ δε ζήτησα να πεθάνει ούτε στα 10 ούτε στα 18. Ζήτησα να ζήσει τη ζωή της όπως της άξιζε» και έπειτα να πιάσεις το κορίτσι και να της πεις πόσο τυχερή είναι που είναι εδώ και πως πρέπει να ζει τη ζωή της όσο πιο δυνατά γίνεται γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος που πρέπει να τη ζει κανείς, οπουδήποτε, οποτεδήποτε…

…αλλά δεν το κάνεις…

γιατί το τέρας στην καρδιά σου έχει τραφεί και σήμερα με το θυμό σου, τα γαμημένα τα γιατί στον εγκέφαλο και την πυρηνική έκρηξη στην καρδιά σου, οπότε σε αφήνει και πάλι στην ησυχία σου…

μέχρι την επόμενη φορά…

Advertisements

Ενέργειες

Information

7 Σχόλια

13 04 2012
Γλύκα

Εγώ δεν πιστεύω ότι γίνεται να ξεπεράσεις μια τέτοια απώλεια. Ποτέ.

17 04 2012
Nam3l3ss

In short, όχι.
Για περαιτέρω ανάλυση, δες την απάντηση της Razz ακριβώς απο κάτω… Τα λέει ακριβώς όπως τα σκέφτομαι (αλλά τα γράφει καλύτερα).

17 04 2012
RaZzMaTaZz

επειδή το timing σου είναι άψογο και με πέτυχες σε φάση ανάλογη, σόρυ αν το σχόλιο βγει λίγο όβερ δε λάην. αη μην νο χαρμ.
——————————————–
Μ’ αρέσουν τα πέντε στάδια γιατί όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το χάος, χρειάζεσαι λίγη δομή, αλλιώς σε βρίσκουν ένα απόγευμα στο άλσος Παγκρατίου με τα σώβρακα να κυνηγάς μπεκάτσες. Δομή δε σημαίνει όλα ασπρόμαυρα, σημαίνει να κάνεις ένα είδους λογικής σκαλοπάτι για να πας παραπέρα, διότι το προαναφερθέν χάος δεν έχει λογική, κι αυτή που πολλές φορές σου προσφέρουν οι καλοπροαίρετοι τριγύρω όπως λες κι εσύ είναι χειρότερη κι απ’ τη χειρότερη βρισιά («τουλάχιστον τον έζησες μέχρι τα Χ σου χρόνια», «ε, δεν ήταν και πολύ νέος, εντάξει» – ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΑΠΙΟ ΑΡΧΙΔΙ ΤΗΣ ΜΟΥΧΛΑΣ, εσύ δηλαδή σε τι ηλικία θα διάλεγες να πεθάνει ο άνθρωπός σου; many a δίποδα έχουν τρομάξει να μου ξαναμιλήσουν έκτοτε.)

Αλλά όντως δεν αρκούν για να καλύψουν τα πάντα σε βάθος χρόνου. Και το χειρότερο είναι οτι όσο μεγαλώνεις, τόσο διαφορετικά επεξεργάζεσαι -ξανά και ξανά- την απώλεια. Λύση δεν έχω. Δεν υπάρχει άλλωστε one size fits all. Όμως τη λέξη ξεπερνώ τη σιχάθηκα και για μένα είναι πλήρως άχρηστη για τέτοια πράματα. Σα να λες ναυπηγώ μια ρόδα. Υπάρχει ρήμα ναυπηγώ, αλλά δεν ταιριάζει με τη ρόδα. Κι όταν κάτι είναι τόσο τέτοιο (φςςς το eloquence μου με συγκινεί) που να χωρίζει τη ζωή σου σε πριν και μετά, ε χέσε μας. Τι να ξεπεράσεις; Τη ζωή σου; But i digress.

magical solution δεν έχω. αλλά ο θυμός από μόνος του είναι καταστρεπτικός. όσο μπλέκει με τη θλίψη κάπως αμβλύνεται. και είναι εξαιρετικά τρομακτικό όταν συνειδητοποιείς οτι το «συνέβη» και το «τι θα κάνω τώρα;» είναι πλέον δυο ξεχωριστά πράγματα. but then things get a bit.. dunno. not better. not steady. steadier.

until, as you said, next time.

ps1. a public service announcement: όποιος σας πει ποτέ οτι μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια «πρέπει να ξεπεράσεις» την απώλεια του ανθρώπου σου, είναι αρχίδι με κρούστα.

ps2. and another psa, όποιος επίσης σας πει ποτέ οτι τη θλίψη την παλεύεις αποκλειστικά μόνος σου «γιατί είσαι δυνατός άνθρωπος» ή αποκλειστικά με τους οικείους σου «γιατί δεν είσαι τρελός να πας σε ψυχολόγο», ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον προηγούμενο και δεν πρέπει να τον πάρετε ποτέ μα ποτέ στα σοβαρά.

17 04 2012
Nam3l3ss

1) Το ξέρω ότι κάτι παίζει με την πάρτη σας, δεσποινίς Razz γιατί παρακολουθώ τα posts σας. I won’t pretend I know exactly what that is, but it’s clear something’s wrong. Γι’αυτό μια μέρα θα πρότεινα να περάσετε από τον non certified shrink της γειτονιάς σας για να του τα πείτε over coffee (ΜΕ ΠΑΓΑΚΙΑ αυτή τη φορά!!) and cigarette – which you might be trying to cut down on αλλά το απαιτεί η θεραπεία…

2) Ότι συμφωνώ κτλ το ξέρεις.
Για τα PS1 και PS2 έχω να ρωτήσω το εξής: υπάρχει νοήμον γήινος, εξωγήινος ή εσωγήινος που να θεωρεί πως οι γνώμες των συγκεκριμένων που αναφέρεις έχουν οποιαδήποτε αξία whatsoever?

18 04 2012
klailia

sory gia ta greeklish (prokatabolika)!otan xaneis enan anthropo diko sou eite einai 5 xronon eite 300 xronon to idfio sou kanei einai anthropos diko sou ton opio ton agapas kai ton thes ekei epapeiron…mesa mas psaxnoume kapou na piastoume…leme ksekourastike ypefere kai alla tetia klise…ksereis ti me lupei emena para poli….an xaseis enan mikro anthropo ilikiaka les den prolabe na zisei na megalosei na kanei pragmata…ti ginete omos stin periptosi pou xaseis enan anthropo pou sto geniko sinolo i zoi tou ferthike apaisia?eite apo lathos epiloge eite apo kakies sigiries kai paixnidia zois……otan ksereis pos pia teliosan ola kai pos den uparxei xronos pia na diorthothei kati?klise kai ayto alla distixos ti zoi mas ti zoume mia kai monadiki fora…oi anthropoi giro sou tha prospathisoun na se sikosoun…na se stiriksoun…eite gia na prospathisoun na pistoun kai aytoi i idoioi apo afta pou sou lene eite gia logous eygenias….kai nai loipon i alithia einai pos DEN THA TO KSEPERASEIS POTE…tha matheis na zeis me afto…oli sou i zoi tha orizete apo ayto…akoma kai otan prospatheis na thimitheis kati tha les..ayto egine ligo prin pethanei i meta ligo pou pethane….giayto lipon prin biastin na kakioseis stous anthropous giro sou skepsou pos den exoun oloi ta @@@ na sou poun kalo kouragio file mou alla tha ponas mia zoi….

18 04 2012
Nam3l3ss

δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω, αλλά δεν τους…κακιώνω ακριβώς. Άμα περάσει και κανα 10λεπτο έχω ξεχάσει και τελείως τα λόγια τους, πλέον. Απλά εκείνη τη στιγμή σε πνίγει το γαμώτο. Είναι μια από εκείνες της φορές που απλά θέλεις να μιλήσεις στον αέρα, στο Θεό, στην τύχη σου και γι’αυτό δεν περιμένεις ή δε χρειάζεσαι απάντηση. Γιατί δεν υπάρχει απάντηση να σε καλύπτει.
Αυτό που με ενοχλεί πραγματικά όμως είναι πως θα την πει τη μαλακία του ο καθένας. Γενικά στη ζωή μου μιλάω πολύ, δεν είμαι λακωνικός τύπος. Ξέρω όμως ότι όταν κάτι δεν το γνωρίζω, δε μπορώ να το νιώσω και να το καταλάβω το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να το βουλώσω και να ακούσω. Και αν είναι να πω κάτι, το να πω μια ατάκα τετριμμένη, χιλιοφορεμένη και τελικά ανούσια, μου φαίνεται πιο αισχρό από το να πω απλά «φίλε, μη με πρήζεις».

Εκεί κολλάω (στο θέμα που αναφέρεις): στο ότι οι άνθρωποι γύρω σου πάντα θεωρούν υποχρέωσή τους να σου πουν κάτι, όταν μερικές φορές η σιωπή και τα ανοιχτά αυτιά λένε περισσότερα και πιο χρήσιμα πράγματα απ’ότι τα λόγια.

Εγώ πάντως αυτό που λες το «καλό κουράγιο φίλε μου αλλά θα πονάς μια ζωή», το έχω πει και έχω κατηγορηθεί από «γύρω-τριγύρω» κόσμο ότι «δε βοηθάω έτσι». Δεν είναι θέμα @@ ρε συ, όμως. Είναι θέμα λογικής και εν τέλει κοροϊδία στον πόνο του άλλου να αρχίσω τα «θα δεις όλα τα γιατρεύει ο χρόνος» κτλ.

Τι να πω; Μπορεί να πρέπει να έχει περάσει κάποιος το δικό του λούκι για να καταλάβει τι εστί «λογική» σε αυτές τις περιπτώσεις.

19 04 2012
klailia

nai kalo mou tha tin pei ti malakia tou o kathenas…to thema einai pos tha sto pei gt…etyxe na einai mprosta gt niothei pos prepei kati na pei mono kai mono gia na apalinei ligo ton pono sou isos gt niothei amixanos..oi gia alous logous pou adinato na skeyto ayti ti stigmi…i alithia einai pos ayto pou sizitame to katalabenei mono o anthropos pou exei xasei kapion…einai loipon kai ayto thema peiras sofias pesto opos thes…mias kataramenis peiras distixos..etyxe se sena i se emas na tin apoktisoume sintoma…kai na sou po kai tin amartia mou…tous xerome aytous tous anthropous pou se lathos ora lene ena soro paparies,simenei pos i zoi den tous edikse afto to prosopo.giati an tous to dixne den tha elegan tpt i tha elegan afto pou sou eipa parapano oti tha ponas mia zoi…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: