«I wanted to give you everything…

8 03 2012

Μάνα,

…είναι όλα αυτά που κάνεις – τις χιλιάδες συνήθειες, παραξενιές και μικρές σου κινήσεις που ξέρω πια καλά – που με κάνουν να νιώθω ασφάλεια.

Το ξέρω πως είμαι ακόμα νέος, αλλά όσο υπάρχεις εσύ νιώθω πως δε θα γεράσω και εγώ ποτέ. Θα παραμείνω για πάντα το μικρό παιδί που το έσκαγε για να πάει στην πλατεία να παίξει με τους φίλους του, με τον κρυφό φόβο της οργής σου να συννεφιάζει την επιστροφή μου.

Θα είμαι πάντα απρόσεκτος, βιαστικός, αλλοπρόσαλλος, αναποφάσιστος, χαμένος στα ιδεώδη και τα ιδεατά, να κυνηγάω χίμαιρες και να θερίζω απογοητεύσεις. Και θα είναι πάντα εντάξει όλα αυτά γιατί στο τέλος της ημέρας θα υπάρχεις εσύ να σε πάρω τηλέφωνο, να έρθω να σε δω και να με πρήξεις με την πορτοκαλάδα που ποτέ δεν έμαθα να πίνω, τα ρούχα μου που είναι πάντα τσαλακωμένα μακριά σου και τη ζωή μου που δε λέει να μπει σε μια τάξη.

Η γκρίνια σου, το ξέρεις, είναι βάλσαμο και αγαπάω το γεγονός πως είναι το μοναδικό πράγμα που ξέρω πως δε θα αλλάξει, όσες αλλαγές και αν φέρουν οι χειμώνες και τα καλοκαίρια της ζωής μου: για εσένα θα είμαι πάντα 10 χρονών και όσο σοφός και αν γίνω, όσο πλούσιος και όσο ανεξάρτητος για εσένα θα παραμείνω το μικρό παιδί που πρέπει να προφυλάξεις και να διδάξεις να τα βάζει με τη ζωή «κατακέφαλα».

Και κάπου εκεί μέσα – ανάμεσα στη διδαχή και την προφύλαξη – μπερδεύονται τα όνειρά σου για εμένα. Ξέρω πως δε μπορώ να σου ζητήσω να μην κάνεις όνειρά για το μέλλον μου – να τα γράφεις, να τα σκηνοθετείς και να τα παίζεις στο μυαλό σου σαν ταινίες – γιατί αυτή είναι η φύση των γονιών, να κάνουν όνειρα για τα παιδιά τους.

Το μοναδικό που σου ζητάω είναι να σκεφτείς πως τώρα πια έχω δικά μου όνειρα που μπορεί να μη μοιάζουν και πολύ με τα δικά σου. Ίσως ποτέ να μη μάθω όλα όσα έχεις να διδάξεις όχι γιατί δεν σε υπολογίζω, αλλά γιατί όσο και να μην το δέχεσαι, μεγάλωσα και αυτό το ατελές πλάσμα που είμαι σήμερα ίσως να είναι και το μοναδικό που θα είμαι ποτέ. Ίσως να μην καταλάβω ποτέ την αξία του να είσαι προνοητικός, να μην μπορέσω ποτέ να αξιοποιήσω σωστά όλες μου τις «δυνατότητες» και ίσως να μην καταφέρω ποτέ να γίνω το τέλειο παιδί. Και ίσως όλα αυτά να είναι εντάξει και να είμαι ευτυχισμένος έστω και «ατελώς».

Δεν το λες ποτέ, αλλά ξέρω πως περιμένεις μεγάλα πράγματα από εμένα. Πιστεύεις πως είμαι πολύ έξυπνος, πως έχω όλα όσα χρειάζονται για να πετύχω εκεί που θεωρείς πως θα ήμουν ευτυχισμένος, αλλά, μάνα, εγώ δεν το πιστεύω. Δε λέω πως θεωρώ ότι είμαι χαζός – το ξέρω ότι δεν είμαι – αλλά ίσως να μην είμαι ακριβώς αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Όμως ξέρω πως θα με αγαπούσες ακόμα και αν όντως ήμουν χαζός, γι’αυτό δε με πειράζει.

Είναι βαρύ φορτίο όλο αυτό. Το ξέρω πως δε ζητάς πολλά, πως το μοναδικό που θέλεις είναι να αγγίξω τις «δυνατότητές» μου και ίσως να είναι αχαριστία εκ μέρους μου να στο αρνούμαι μετά από τόσα χρόνια φροντίδας, αλλά θα ήθελα να σταματήσω να το σηκώνω.

Θα ήθελα να σταματήσω να κυνηγάω τα όνειρα που έκανες για εμένα και να αρχίσω να κυνηγάω τα όνειρα που κάνω εγώ για τον εαυτό μου πριν να είναι πολύ αργά και αναγκαστώ να αρκεστώ σε μια κατάσταση καθαρτηρίου – παγιδευμένος πάντα ανάμεσα στο ευτυχισμένος και το κουρασμένος. Κάθε μου βήμα στη ζωή ήταν και είναι μια αέναη προσπάθεια να σας κάνω υπερήφανους, να χαίρεστε για εμένα να παίρνετε από εμένα έστω και το 1/100 όλων αυτών που μου δίνατε εσείς τόσα χρόνια. Υπήρξαν περίοδοι στη ζωή μου που έδινα διπλά, για να υποκαταστήσω όλα όσα δεν μπορούσατε να πάρετε από την αδερφή μου, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω πια.

Ξέρω πως αν τα  ήξερες όλα αυτά θα καταλάβαινες, θα μου έφτιαχνες καφέ και θα μου έλεγες ότι θέλεις μονάχα να είμαι ευτυχισμένος.

Και ίσως όλο αυτό το γράμμα που δε θα πάρεις, να μην έχει καμία αξία γιατί όλο αυτό θα μπορούσε να είχε λυθεί με μερικές κουβέντες. Αλλά δε θέλω να το συζητήσω, δε θέλω να ανταλλάξουμε απόψεις και να νιώσεις πως χρειάζεται να «δικαιολογηθείς» για τα όνειρα που έχεις για εμένα. Σε αγαπάω για όλα αυτά τα όνειρα που έχεις φτιάξει για εμένα… απλά δεν είναι δικά μου.

Και δεν έχει αξία να στα πω όλα αυτά. Θα νιώσεις ότι με στεναχώρησες, ότι με πίεσες, ότι ήσουν απαιτητική μαζί μου. Θα σε κάνω να νιώσεις «κακή» μάνα, αλλά θα είναι άδικο όλο αυτό γιατί έκανες το καλύτερο που μπορούσες με αυτά που είχες να αντιμετωπίσεις – και το έκανες χίλιες φορές καλύτερα απ’ότι θα το είχα κάνει εγώ.

Ή ίσως πάλι όλο αυτό να είναι μονάχα στο μυαλό μου και να είναι ένα ακόμα από τα προβλήματα που πρέπει να λύσω εγώ, στην οποία περίπτωση θα σε αγχωνα και για κάτι ακόμα χωρίς να μπορείς να βοηθήσειςουσιαστικά, βάζοντάς σε για ακόμα μια φορά στη ζωή σου στην οδυνηρή θέση να μην μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου όσο και αν το θέλεις. Και κάποτε ορκίστηκα πως δε θα το έκανα ποτέ αυτό.

————————-

…but I still stand in awe of superficial things.»

Advertisements

Ενέργειες

Information

3 Σχόλια

1 06 2012
azul del mar

Σ’ αγαπάω γι αυτά που είπες. Σαν αδερφό μου. Έτσι νιώθω κι εγώ για τη μάνα μου…

28 08 2012
bereniki

🙂
κάνε τα δικά σου όνειρα, πήγαινε όσο πιο κοντά τους μπορείς, νιώσε χαρούμενος και τότε πραγματικά δεν θα σκέφτεσαι τίποτα από όλα αυτά… και η μαμά σου πάντα θα σε καμαρώνει και θα χαμογελάει!!!!!! το ξέρω ότι το ξέρεις, αλλά ήθελα να στο πω για να το νιώσω κι εγώ!
μάκια

28 08 2012
Nam3l3ss

😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: