«I wanted to give you everything…

8 03 2012

Μάνα,

…είναι όλα αυτά που κάνεις – τις χιλιάδες συνήθειες, παραξενιές και μικρές σου κινήσεις που ξέρω πια καλά – που με κάνουν να νιώθω ασφάλεια.

Το ξέρω πως είμαι ακόμα νέος, αλλά όσο υπάρχεις εσύ νιώθω πως δε θα γεράσω και εγώ ποτέ. Θα παραμείνω για πάντα το μικρό παιδί που το έσκαγε για να πάει στην πλατεία να παίξει με τους φίλους του, με τον κρυφό φόβο της οργής σου να συννεφιάζει την επιστροφή μου.

Θα είμαι πάντα απρόσεκτος, βιαστικός, αλλοπρόσαλλος, αναποφάσιστος, χαμένος στα ιδεώδη και τα ιδεατά, να κυνηγάω χίμαιρες και να θερίζω απογοητεύσεις. Και θα είναι πάντα εντάξει όλα αυτά γιατί στο τέλος της ημέρας θα υπάρχεις εσύ να σε πάρω τηλέφωνο, να έρθω να σε δω και να με πρήξεις με την πορτοκαλάδα που ποτέ δεν έμαθα να πίνω, τα ρούχα μου που είναι πάντα τσαλακωμένα μακριά σου και τη ζωή μου που δε λέει να μπει σε μια τάξη.

Η γκρίνια σου, το ξέρεις, είναι βάλσαμο και αγαπάω το γεγονός πως είναι το μοναδικό πράγμα που ξέρω πως δε θα αλλάξει, όσες αλλαγές και αν φέρουν οι χειμώνες και τα καλοκαίρια της ζωής μου: για εσένα θα είμαι πάντα 10 χρονών και όσο σοφός και αν γίνω, όσο πλούσιος και όσο ανεξάρτητος για εσένα θα παραμείνω το μικρό παιδί που πρέπει να προφυλάξεις και να διδάξεις να τα βάζει με τη ζωή «κατακέφαλα».

Και κάπου εκεί μέσα – ανάμεσα στη διδαχή και την προφύλαξη – μπερδεύονται τα όνειρά σου για εμένα. Ξέρω πως δε μπορώ να σου ζητήσω να μην κάνεις όνειρά για το μέλλον μου – να τα γράφεις, να τα σκηνοθετείς και να τα παίζεις στο μυαλό σου σαν ταινίες – γιατί αυτή είναι η φύση των γονιών, να κάνουν όνειρα για τα παιδιά τους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements