Κουτοπονηριά, Ρέστα και α-Φιλότιμο.

19 09 2011

Αθήνα, 19/09 του Σωτήριου έτους 2011.

Απογευματάκι, βγαίνω από το σπίτι για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Μετά τα ψώνια και με πεντακόσιες τσάντες στα χέρια (ναι, δεν πάω συχνά, βαριέμαι…) αποφασίζω να πάρω τσιγάρα από το περίπτερο κοντά στο σούπερ μάρκετ και όχι από τον ψιλικατζή μου που με ξέρει και είμαστε φιλαράκια και με εμπιστεύεται και τον εμπιστεύομαι.

Η περιπτερού όταν πλησίασα ήταν σε μια heated συζήτηση γύρω από το λαχανάκι Βρυξελλών με την κολλητή της που καθόταν ακριβώς έξω από το περίπτερο. Και οι δύο καμια 60άρα.

Κατανοώντας το ΜΕΓΑ θέμα το οποίο ανέλυαν και το οποίο δε θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να διακοπεί για ανούσιες φλυαρίες  με εμένα (βλ. να ψωνίσω), περίμενα υπομονετικά να με δει. Έκανα πως κοιτάζω τα πατατάκια, έριξα μια ματιά και στα περιοδικά (παντού Μενεγάκη είχαν) και αφού μου τελείωσαν και τα περιοδικά είπα να ξαναρίξω μια ματιά να δω μήπως τους σώθηκαν τα λαχανάκια και μπορέσω και εγώ να πάρω τα τσιγάρα μου.

«Πες μου» με ρωτάει.

«Ένα Χ, παρακαλώ» (μην κάνουμε και γκρίζα διαφήμιση :p) με ακριβώς 3,60 ευρώ στο χέρι – όλα όσα νόμιζα πως έχω επάνω μου και συγκεκριμένα 1 2ευρω, 2 50λεπτα και 6 10λεπτα – τα οποία ακουμπάω (ως βλάκας) στο τασάκι-ή-όπως-τέλος-πάντων-λέγεται-αυτό-το-πράγμα-που-βάζεις-τα-λεφτά-στα-περίπτερα.

Κοιτάζοντας βαριεστημένα τη φίλη της με το βλέμμα του Βούδα που διακόπτει τη Νιρβάνα του για να απαντήσει σε SMS, κοιτάζει προς τα πάνω, βρίσκει το πακέτο μου και πηγαίνοντας να μου το δώσει μου λέει «4 ευρώ».

(Σημείωση: τα τσιγάρα μου μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα είχαν 4 ευρώ όντως. Προς τα μέσα της εβδομάδας όμως έπεσε η τιμή τους στα 3,60 ευρώ)

Στην αρχή σκέφτηκα «μαλακία, έπεσα σε περίπτερο που δεν τους είχαν τελειώσει ακόμα τα πακέτα με τα 4 ευρώ» αλλά λέω δε γαμιέται, κάτσε να ψάξω καλύτερα μπας και έχω κανα ψιλό ακόμα να δω μπας και βγαίνουν.

Εν τω μεταξύ η περιπτερού-Βούδας είναι πλέον σε πλήρη επαφή με το περιβάλλον, μετράει τα ψιλά και τα βγάζει (όντως) 3,60.

«Τι’ναι αυτά;; Πας να με κλέψεις μες στα μάτια μου;;» φωνάζει και σηκώνεται από την καρέκλα.

«Τι να σας κλέψω, κυρία μου; Παντού έχουν 3,60 πλέον και εσείς τα έχετε 4 ευρώ. Κοιτάζω στις τσέπες μου να δω μήπως έχω άλλα ψιλά, αυτό είναι όλο.»

«Αστα αυτά ρε.»

Και πάνω που είμαι έτοιμος να τη στείλω στο διάολο και να φύγω, βλέπω την τιμή στο πακέτο: 3,60 ευρώ!

Ααα…εδώ είμαστε λέω.

«3,60 λέει επάνω στο πακέτο» της κάνω, «όχι 4 ευρώ. Πάτε να με κλέψετε;»

Πιάνει το πακέτο με δυσπιστία (και με το ένα μάτι καρφωμένο πάνω μου σαν αλλήθωρος μπάτσος) και το περιεργάζεται με τη βιονική της όραση και καταλήγει στο συμπέρασμα:

«3,80 λέει»

Μου ανάβουν τα λαμπάκια. Μέσα σε 5 λεπτά αυτή η άγνωστη, κουτοπόνηρη γυναίκα με έχει κατηγορήσει 2 φορές πως πάω να την κλέψω.

«ΟΧΙ, 3,60 λέει. Δείτε καλύτερα» της ξαναλέω, με όση αυτοσυγκράτηση μου έχει μείνει.

«Όχι, 3,80 «φίλε μου». Το λέει καθαρά. Άμα δε βλέπεις καλά…».

Εκεί στο «φίλε μου» και το «δε βλέπεις καλά» τα είδα όλα κόκκινα…

«Όχι, κυρία μου. 3,60 λέει. Και αν δεν το βλέπετε είναι πρόβλημα δικό σας και του οφθαλμίατριού σας και όχι δικό μου. Και δεν είναι καν τα 20 παραπάνω λεπτά που με νοιάζουν – το πιθανότερο είναι πως αυτά τα 40 λεπτά θα τα αφήσω tip στην καφετέρια που θα πάω μετά. Ούτε και το γεγονός πως στην αρχή μου είπατε 4 ευρώ γιατί η τιμή άλλαξε και το ξέρω και εγώ ότι είναι πρόσφατο. Είναι ο τρόπος σας και το γεγονός πως με προσβάλατε δύο φορές σε 5 λεπτά. Κοιτάξτε λοιπόν ξανά.»

«Καλά ρε φίλε» (πάλι το ρε φίλε…πάλι βλέπω κόκκινα) «πώς κάνεις έτσι για 20 λεπτά;»

Η απόλυτη παράνοια…

Προφανώς τα 40 λεπτά ήταν αρκετά για να κριθώ εγώ κλέφτης αλλά όχι αρκετά για να «κάνω έτσι»…

Αθάνατη ελληνική κακομοιριά…

Live your Greece in Myth!!

Advertisements

Ενέργειες

Information

8 Σχόλια

19 09 2011
zero2one

Μία είναι η άμυνα: Δεν ξαναπατάς εκεί. Και της ρίχνεις και ένα **γερό βρίσιμο** σε άσχημο τόνο, (λυπάμαι που το λέω έτσι, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιοι μόνο από αυτά καταλαβαίνουν, η ευγένεια περνάει ως αδυναμία). Απλά, η δική σου πρόκληση είναι να τα κάνεις αυτά χωρίς να τσαντιστείς. Αν είναι να τσαντιστείς, δεν κάνουμε τίποτα. Το καλύτερο είναι να πάρεις τα ψιλά σου και να φύγεις.

20 09 2011
Nam3l3ss

Και εγώ έκανα τελικά το τελευταίο.
Περισσότερο όμως από όλα ξέρεις τι με πείραξε;
Ότι μετάνιωσα που σκέφτηκα αυτό το «αφού τη σήκωσα τώρα τη γυναίκα, ας δώσω και τα 40 λεπτά παραπάνω, δε με σώζουν αυτά».

Το σκέφτηκα -ηλιθιωδώς ναι- χωρίς πολλά-πολλά. Μπορεί να είναι μαλακία γιατί στην τελική αυτή είναι η δουλειά της, αλλά το γεγονός ότι με έκανε να μετανιώσω που το σκέφτηκα είναι το χειρότερο απ’όλα.

Γιατί όταν αρχίζεις να χάνεις την υπομονή σου και να αδιαφορείς για το συνάνθρωπό σου και για τη Χ κούραση που εκείνος περνάει, τότε γίνεσαι και εσύ με συνοπτικές διαδικασίες ένα αναίσθητο γομάρι που κοιτάει την πάρτη του.

Και αυτό, είναι το τελευταίο που θα ήθελα να γίνω.

27 09 2011
amelinia

Δε φαντάζομαι να ξαναπατήσεις εκεί βέβαια! Το θράσσος μερικών είναι άνω ποταμών. Δεν είναι το τι είπε αλλά ο τρόπος της όπως λες κι εσύ και καλά της απάντησες

2 12 2011
sofia

«Γιατί όταν αρχίζεις να χάνεις την υπομονή σου …γομάρι που κοιτάει την πάρτη του. Και αυτό, είναι το τελευταίο που θα ήθελα να γίνω.»
Συμφωνώ απόλυτα, είναι μερικές φορές που σε αναγκάζουν να γίνεσαι κάτι που σιχαίνεσαι… πως το καταφέρνουν οι απίστευτοι…
Το καλό είναι ότι η επίδραση τους είναι περαστική 🙂

6 02 2012
Nikolas Papastaurou

γιά ξανασκέψου το αυτο οταν μπεις σε μινιμάρκετ και δε πείς ούτε καλημέρα ενω ο καταστηματάρχης με το χαμόγελο κουρασμένος, δε κάνει βόλτα πρωινιάτικα εκειμέσα , στη δουλεία είναι σε χαιρετάει του πετάς οτι διλέπτα και μονόλεπτα βρήκες απο το σουπερμάρκετ , του λές με ύφος αφεντικού πιάσε αυτό και εκείνο , και μετά ο τρόπος του δε σου αρέσει .μακάρι αυτοι οι ανθρώποι να πιάσουν τόπο και ενα τζακπότ αμα λάχει και ανθρώπους σαν κάποιους σαν και σας που νομίζετε έχετε πάντα δίκιο με μισθό δημοσίου και δυο εξοχικά και πατρικά ουτε να σας φτύνουν να αξιζετε ….αλλα εχε χάρη ,μεγάλος ο θεός σου ,και ο σταυρός που κάνετε, και βγήκατε τέτοιες κυράτσες ….για τράβα δούλεψε φουλ-ταημ σε περίπτερο πρώτα μεγάλε…. που ξεχνάς πάντα το 10λεπτο στα τσιγάρα σου (το κέρδος δηλαδή)

6 02 2012
Nam3l3ss

Όχι ότι ο τρόπος σου αξίζει απάντησης, αλλά έτσι για το γαμώτο ας σου απαντήσω:

1) Δούλευω από τα 18 μου full time (που πάρα πολλές φορές ήταν 10-11 ώρες) και όχι στο δημόσιο. Κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια έχω περάσει δύσκολες μέρες, ήμουν σκατά, δεν είχα όρεξη κτλ αλλά πάντα έλεγα καλημέρα και χαμογέλαγα στον πελάτη. Οπότε ΜΟΚΟ. Δεν ξέρεις και λες μαλακίες.

2) Το ότι κάποιοι δε λένε καλημέρα και ότι η δουλειά είναι δύσκολη – όπως όλες οι δουλειές είναι δύσκολες – δικαιολογεί το να μου κλέψει τα ρέστα; Γιατί το 10λεπτο ή το 20λεπτο για την περιπτερού δηλαδή έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ότι έχει για εμένα;; Μήπως να της έλεγα και ευχαριστώ που μπροστά στα μάτια μου όχι μόνο πήγε να με κλέψει αλλά με έβγαλε και κλέφτη;

3) Αυτές για «κυράτσες» δεν έχει αξία να τα σχολιάσω. Ως γνήσιος Ελληνάρας που είσαι και όπως φτάσατε την κατάσταση στα χάλια που είμαστε με τα «δε βαριέσαι» και τα «ώχου ρε αδερφέ τώρα» σας, δε υπάρχει και λόγος.

15 03 2013
hexenwind

Φαντάσου τώρα και το κορυφαίο. Περπατάς με το παιδί σου στο δρόμο και σε κάποια φάση κάνεις τη βλακεία να του υποσχεθείς πως θα το ανεβάσεις σε ένα από αυτά τα ηλίθια παιχνίδια που βάζουν οι περιπτεράδες… φτάνεις στο σημείο λοιπόν, το παιδί όλο χαρά ανεβαίνει σε ένα ούφο, ρίχνει μέσα το κέρμα που το φύλαγες για εισητήριο… το παιχνίδι τελειώνει, ο μικρός κατεβαίνει, φεύγετε… και ξαφνικά ακούς κάτι έξαλλα ουρλιαχτά: γιατι δεν πληρώσατε ρεεεεεε; γυρίζεις το κεφάλι σου και βλέπεις την περιπτερού (ή οποία εν τω μεταξύ παλιά σου είχε φάει αρκετά ψιλά από τα ρέστα, αλλά έλεγες χέστα, δεν πειράζει). – πως δεν πλήρωσε; αφού χωρίς το κέρμα δεν λειτουργεί το παιχνίδι, απαντας… και εδώ η περιπτερού σου δείχνει το κουτί που πέφτουν μέσα τα κέρματα, ουρλιάζοντας πουυυυυ είναιιιιιι; δεν ντρεεεεεπεσαιιι. Το οποίο κουτί φυσικά το άδειασε η ίδια την ώρα που περπατούσες χαλαρά μαζί με το παιδί σου. Πληηρωσεεε ρεεε!!! – σιγά μην πληρώσω… της λες γιατί καταλαβαίνεις ότι να μιλήσεις ειρηνικά με αυτό το άτομο δεν γίνεται, η πονηριά αλλά και η κουταμάρα του δεν παίζονται.. προσθέτεις και μερικά ήπια βρισίδια – ήπια λέμε, έχεις και τον μικρο – και φεύγεις. Τώρα έχεις να εξηγήσεις στον μικρό τι έγινε και γιατί η κυρία ήθελε να τον εξαπατήσει. Δεν είναι εύκολο.

16 03 2013
Nam3l3ss

Σε καταλαβαίνω.
Αυτό που περιγράφεις εσύ είναι χειρότερο από το δικό μου.
Αν εγώ δε μπορούσα να δικαιολογήσω το όλο περιστατικό σε εμένα, πόσο δύσκολο θα πρέπει να είναι άραγε να προσπαθείς να το εξηγήσεις/δικαιολογήσεις σε ένα παιδί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: