The Back Seat

17 08 2011

Οι πιο δύσκολες σχέσεις για να διατηρήσει κανείς είναι οι φιλίες.

Δεν είναι ότι από μόνες τους είναι «δύσκολες» σχέσεις – άλλωστε, υποτίθεται πως είναι το στήριγμά σου στα δύσκολα και η πρώτη σου επιλογή για κέρασμα στα καλά. Είναι όλες οι προσδοκίες που κρύβουν αυτές οι σχέσεις που τις κάνουν δύσκολες.

Πρώτα απ’όλα, η βασική αρχή μιας φιλίας είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να σας κρατάει μαζί πέρα από την κοινή σας επιθυμία να είστε πλάι σε αυτό τον άνθρωπο.

Με άλλα λόγια, μια φιλία είναι αληθινή όταν δύο άνθρωποι δεν έχουν καμία απολύτως λογική (με τον διεστραμμένο και συμφεροντολογικό τρόπο που οι άνθρωποι ορίζουν σήμερα τη λογική) δικαιολογία για το γιατί κάνουν παρέα, αλλά παρ’όλα αυτά κάνουν το απολύτως παράλογο: παραμένουν χωμένοι ο ένας στη ζωή του άλλου επειδή απλά γουστάρουν να το κάνουν. Και αλήθεια, αν κανείς ρίξει μια ματιά στις σχέσεις που γεννιούνται στις ζωές των ανθρώπων χωρίς τα θαμπωμένα γυαλιά των κοινωνικών προσταγών, θα παρατηρήσει πως όλες σχεδόν οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν κάτι κοινό: ένα συνδετικό κρίκο που τις κρατάει δεμένες.

Στον έρωτα ο συνδετικός κρίκος αυτός είναι η κάβλα, η αγάπη, τα παιδιά, το «θέλω-να-γεράσουμε-παρέα-και-να-σου-φτιάχνω-τσάι-με-λεμόνι-στο-μπαλκόνι», ο κοινός λογαριασμός στην τράπεζα, το σεξ και ο φόβος μιας ζωής μοναχικής. Στις σχέσεις μας με το σόι μας ο συνδετικός κρίκος είναι η – απόλυτα ανθυγιεινή για την προσωπική μας ευημερία – άποψη ότι το «αίμα νερό δε γίνεται», ότι «τους συγγενείς σου δεν τους συμπαθείς πάντα, αλλά τους αγαπάς πάντα» και η αυτοκαταστροφική μερικές φορές ανάγκη μας να γίνουμε αρεστοί, αγαπητοί, μα πάνω από όλα αποδεκτοί στον στενό κύκλο των ανθρώπων στον οποίο μας κλήρωσε να γεννηθούμε. Στις εργασιακές σχέσεις μας ο συνδετικός κρίκος είναι τα λεφτά, η κοινωνική άνοδος, η καταξίωση, η επιτυχία, η καρίερα και η επιβράβευση. Στις διάφορες κοινωνικές μας επαφές, είναι η αναγνώριση, η επιθυμία για καλή γειτνίαση, η επιθυμία να είμαστε καλύτεροι από τους δίπλα μας και να μας ζηλεύουν για όσα έιμαστε και έχουμε, το status, το συμφέρον…

Και κάπως έτσι πάνε όλες μας οι σχέσεις. Σπέρνουμε κάτι και περιμένουμε να θερίσουμε μια καλή σοδειά υλικών και άυλων πραγμάτων.

Η φιλία είναι η μοναδική σχέση που αν τελείωνε αύριο δε θα είχε καμία συνέπεια που να μπορούσε να δει κανείς με γυμνό μάτι. Οι φιλίες δεν τελειώνουν με δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών και τη διατροφή, με αμήχανα οικογενειακά τραπέζια τις γιορτές, με ανεργία ή με αυτο-απέχθεια (το google βγάζει 5.150 αποτελέσματα άρα ναι, υπάρχει η λέξη) γιατί «δεν καταφέραμε να γίνουμε αυτό που όλοι θα ήθελαν να είναι». Τα αποτελέσματα της απώλειας μιας φιλίας είναι κατανοητά, αισθητά και ορατά μονάχα από εμάς τους ίδιους. Και είναι ακριβώς τότε που μπορούμε να αξιολογήσουμε τη φιλία αυτή. Ήταν κάτι αληθινό; Ήταν κάτι ευκαιριακό;

Σε αυτό το σημείο (αν έκανα καλά τη δουλειά μου) θα σκέφτεστε «ΟΚ, σε μια φιλία δε μας δένει τίποτα…αλλά τι μας χωρίζει κιόλας;» (ή μπορεί και να σκέφτεστε να φάτε ή να μη φάτε εκείνο το παγωτό που έχετε στην κατάψυξη – στην οποία περίπτωση συμβουλεύω να το φάτε)

Πρώτα απ’όλα, δεν είπα ότι δε μας δένει τίποτα. Αυτά ωστόσο που μας δένουν με τους φίλους μας είναι – αν το σκεφτείτε καλά – ΟΛΑ στο παρελθόν. Μια χούφτα αναμνήσεις, κάτι λίτρα δάκρυα, μερικές μπουκάλες ουίσκι, πολλά ντεσιμπέλ γέλιων και κάποιες κοινές επιθυμίες που may or may not γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Το σήμερα όμως, όσο και αν προέρχεται από το χθες, δεν είναι ποτέ το χθες και από μόνο του το παρελθόν δε μπορεί να μας κρατήσει σε ένα σημείο για πάντα.

Και ύστερα έρχεται ο εγωισμός.

Ζούμε τις ζωές μας σαν μια προσωπική χολυγουντιανή ταινία – άλλοι με υψηλό budget και άλλοι με χαμηλό, άλλοι με τρελά εφέ και άλλοι χωρίς. Και σε αυτές τις ταινίες ΕΜΕΙΣ είμαστε πάντα οι πρωταγωνιστές, οι σταρ του σινεμά που τσακώνονται για το όνομα στη μαρκίζα. ΕΜΕΙΣ είμαστε το πρώτο όνομα και οι υπόλοιποι μπορούν απλά να συνυπάρξουν αλλά με μικρότερο font size και πάντα κάτω από το δικό μας όνομα. Και είναι κατανοητό αυτό το ψώνισμα – άλλωστε κάθε «σκηνή» της ζωής μας έχει έναν κοινό παρονομαστή: εμείς είμαστε πάντα μέσα σε όλες.

Και κάπου εδώ μπαίνει ο εγωισμός (και εγώ επιτέλους στο θέμα μου).

Η αληθινή φιλία δεν είναι σαν τον Αγ. Βασίλη. Δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας μας και δεν έρχεται μια φορά μονάχα το χρόνο. Αλλά όταν έρχεται απαιτεί κάτι που ίσως είναι και η πιο δύσκολη θυσία για κάτι με το οποίο δε μας δένει τίποτα ουσιαστικό: να μάθουμε να θυσιάζουμε τον εγωισμό μας, που και που.

Βρίσκω μερικές φορές που η «βάρβαρη» αγγλική γλώσσα έχει εκφράσεις που λένε καλύτερα αυτό που θέλω να πω απ’ότι οι αντίστοιχες ελληνικές:

«Taking the backseat» σημαίνει κυριολεκτικά να κάθομαι στο πίσω κάθισμα. Μεταφορικά σημαίνει να γίνομαι λιγότερο «σημαντικός» από κάποιον άλλο.

Σκέφτεστε πόσο δύσκολο είναι αλήθεια αυτό;

Να μπορέσουμε να μάθουμε ότι δεν είναι κακό να αφήνουμε το τιμόνι μερικές φορές και να δεχόμαστε χωρίς να κατεβαίνουμε σε πόλεμο πως ένας άνθρωπος με τον οποίο δε μας ενώνει τίποτα υλικό και μας χωρίζει ο έμφυτος εγωισμός μας, είναι δυνατόν να κλέψει για λίγο τα φώτα της ράμπας. Πως δεν είμαστε για λίγο εμείς το κέντρο του κόσμου μας και πως οι ζωές των ανθρώπων δεν κινούνται σε τροχιά γύρω από τη δική μας.

Να γίνουμε από πλανήτες, δορυφόροι.

Είναι δύσκολο και είναι πέρα από την ανθρώπινη φύση. Και είναι η απόλυτη απόδειξη μιας αληθινής φιλίας. Να δέχεσαι να κάτσεις στο πίσω κάθισμα και να παρακολουθείς όχι με ζήλεια ή μίσος το χρόνο των φίλων σου στον ήλιο, αλλά με τη χαρά που θα ένιωθες αν ήταν πραγματικά η «δική σου» στιγμή. Και να νιώθεις αυτή τη χαρά από τη μεριά των φίλων σου, όταν είναι η δική σου ώρα να βγεις μπροστά.

Γιατί τελικά, μια πραγματική φιλία μπορεί να μην έχει στεγανά για να σωθεί αν αρχίζει να βάζει νερά και μπορεί οι κλειδώσεις της να μην είναι δεμένες γερά με δεσμούς που δε σπάνε, αλλά αν μπορέσεις να τη βρεις – και αν είσαι λίγο τυχερός να την κρατήσεις – μπορεί να είναι πιο όμορφη από όλα τα υλικά και άυλα αγαθά αυτού του κόσμου. Και του επόμενου.

Advertisements

Ενέργειες

Information

4 Σχόλια

22 08 2011
RaZzMaTaZz

πλανήτες, δορυφόροι, κάτι μου θυμίζει αυτό..

22 08 2011
Nam3l3ss

Are you shamelessly accusing me of plagiarism????
χαχαχαχαχα

Razz, στο έχω πει πολλές φορές (σε σημείο που να φτάνει τα όρια του γλειψίματος) πως τα posts σου και ειδικά αυτό για τους φίλους είναι πηγή έμπνευσης για εμένα… 😉

27 08 2011
RaZzMaTaZz

Και κάθε φορά που μου το λες εγώ ρίχνω disbelieve σαν να μην το έχω ξανακούσει. Glad to be of assistance duck 🙂

30 09 2011
Letting Your Ghosts Rest « The story of everything…

[…] λίγες μέρες είχα γράψει ένα post για τους φίλους και για το τι είναι αυτό που μας δένει πραγματικά σε […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: