Απεξάρτηση

10 07 2011

Τελευταία, ανακαλύπτω τους τρόπους που όλα τα πράγματα στη ζωή μας είναι ενωμένα με μια λεπτή, αόρατη κλωστή.

Υπάρχει κάτι για να υπάρξει και κάτι άλλο. Μαθαίνουμε κάτι για να μάθουμε και κάτι άλλο. Παρατηρούμε κάτι για να μπορέσουμε να δούμε και κάτι άλλο.

Μια τέτοια αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις -και ακόμα περισσότερο την απώλεια αυτών- με τον εθισμό.

Στην αρχή όλα είναι όμορφα και λαμπερά με το φως 10.000 μικρών λαμπιονιών που αναβοσβήνουν ρυθμικά στο μυαλό σου με χιλιάδες διαφορετικά χρώματα. Και όλα είναι πιο έντονα, πιο ζωντανά. Νιώθεις πως ζεις πραγματικά.

Είτε παίρνεις την πρέζα σου είτε βουτάς στο βαθιά και βάζεις εναν άνθρωπο στη ζωή σου, η αρχή παραμένει πάντα η ίδια: ενθουσιασμός, ευτυχία, κόλλημα του μυαλού και αδιαφορία για όλα τα υπόλοιπα.

Στην αρχή το παίζεις πολύ «casual» τυπάκι και υπεράνω. «Άμα λάχει να ‘ούμε».

Δε γουστάρεις τις ταμπέλες: τι θα πει είσαι πρεζόνι; τι θα πεί είσαι ερωτευμένος; Κλείνεις τις φωνές εκείνων που σε προειδοποιούν στα σημεία του μυαλού σου με την καλύτερη ηχομόνωση. Τι; Δεν ξέρεις εσύ και ξέρουν αυτοί καλύτερα; Ας γελάσω τρις. Χα. Χα. Χα.

Μέσα στην φιλοσοφία της ψευδαίσθησης του ευκαιριακού που σκαρφίζεται το μυαλό σου αρχίζεις να πλάθεις φτιαχτά ελαφρυντικά: «Να είδες; Σήμερα δε χτύπησα…το ελέγχω»/»Να είδες; Δεν την πήρα τηλέφωνο…το ελέγχω». Τα παρουσιάζεις στους άλλους ελπίζοντας κάποια στιγμή να πειστούν και να πάψουν να σε πρήζουν με συμβουλές που εσύ ΞΕΡΕΙΣ πως «δε χρειάζεσαι» – και πάνω απ’όλα να πειστείς και εσύ.

Ξέρεις τι κάνεις, λες. Δεν είσαι βλάκας εσύ. Δεν είσαι σαν τους άλλους.

Με τον καιρό, το «που και που» γίνεται «κάθε μέρα» και τότε λες στον εαυτό σου πως ναι, εντάξει, όντως τώρα το θέλεις κάθε μέρα…αυτό το ψεύτικο ταξίδι ή αυτή την επαφή… αλλά συνεχίζεις να το ελέγχεις ΕΣΥ. Άν το ήθελες θα μπορούσες να το σταματήσεις, Να την πάρεις τηλέφωνο και να της πεις «τέλος» ή να πετάξεις τη σκόνη που έχεις φυλαγμένη στο κάτω μέρος του πάτου του συρταριού κολλημένη με ταινία για να μην τη βρει η μάνα σου ψαχουλεύοντας τα συρτάρια. Να, και τώρα αν ήθελες θα μπορούσες. Θα έβαζες τελεία και θα άλλαζες παράγραφο. Αλλά, δε θέλεις… Μέσα σε αυτό το διάστημα υπάρχουν στιγμές τόσο όμορφες που σε κάνουν να ξεχνιέσαι και είναι ακριβώς αυτές οι στιγμές που το κυνήγι τους δε σου επιτρέπει να θελήσεις να σταματήσεις. Είναι…ωραία τότε. Για κάποιο λόγο όλα σου τα προβλήματα εξαφανίζονται για λίγο. Άρα δε μπορεί να σου κάνει κακό αυτό… Εντάξει, το ζητάς περισσότερο πια αλλά αφού δε σου κάνει κακό, δε βρίσκεις το λόγο γιατί οι άλλοι δε σταματάνε να σου λένε «πρόσεχε».

Και μετά έρχεται ένα τέλος που σου ταράζει το κρανίο.

Σου τελειώνουν τα λεφτά ή σου τελειώνει αυτή η επαφή, χωρίς να μπορείς να το ελέγξεις ή να το καταλάβεις. Αλλά είσαι στα βαθιά τώρα και αν απλώσεις τα πόδια δεν πατώνεις. Οπότε συνεχίζεις να κολυμπάς όπως μπορείς. Εξασφαλίζεις  την πρέζα σου με οποινδήποτε τρόπο – ακόμα και εξευτελίζοντας τον εαυτό σου. Εξασφαλίζεις την επαφή σου με εκείνη ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως ρίχνεις τα μούτρα σου ακόμα και σε αυτά που θεωρούσες ότι ποτέ δε θα μπορούσες να το κάνεις.

Και αυτό δεν είναι καν το χειρότερο κομμάτι.

Το χειρότερο κομμάτι είναι όταν σε βρούνε μια μέρα στο υπόγειο μιας υπό ανέγερση πολυκατοικίας να κοιμάσαι βαθιά και σε πετάξουν σε ένα κέντρο αποτοξίνωσης – και αυτό θεωρείτε τύχη. Ή, όταν εκείνη σου λέει πρώτη το «τέλος» και αρχίζεις να μετράς τις ξεφτίλες σου και να αναρωτιέσαι ποιά ήταν αυτή που δε δέχτηκες για χάρη της και πώς θα ξανακοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη μετά από όλα αυτά. Και έπειτα αρχίζει η απεξάρτηση. Με σπασμούς και πόνους στα κόκκαλα και το μυαλό σου. Με ξενύχτια πάνω από το τηλέφωνο περιμένοντας ένα μήνυμα. Και με όλες αυτές τις πανέμορφες, ολόφωτες στιγμές στις αναμνήσεις σου να επιστρέφουν σαν τον ελεγκτή σε αμαξοστοιχεία που πάει για φούντο: «Ανέβηκες στο τρένο, τώρα πλήρωνε».

Αν είσαι τυχερός, την παλεύεις. Αλλιώς μετατρέπεσαι σε μια σκιά του προηγούμενου εαυτού σου, καρφιτσωμένη πάνω σε χρυσές αναμνήσεις.

Φυσικά δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα: ο εθισμός είναι ο χειρότερος εχθρός αλλά μερικές φορές δε σου τελειώνουν ποτέ τα λεφτά ή παίρνεις το happy end σου και ο έρωτας δεν τελειώνει σε κανέναν από τους δυό σας.

Η ερώτηση όμως είναι μία:

Αν ήξερες από την αρχή τη δυσκολία στην απεξάρτησή σου, τις θυσίες και τις ταπεινώσεις που ίσως χρειαστεί να υποστείς, θα το δοκίμαζες; Γνωρίζοντας πια πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις έναν άνθρωπο από την καρδιά και το μυαλό σου – πως στην πραγματικότητα δεν τον βγάζεις παρά κομμάτι-κομμάτι τη φορά, σα σπασμένα κομμάτια ενός καθρέφτη από το σώμα σου, θα ρίσκαρες την εξάρτηση για να δοκιμάσεις το Άγνωστο;

Και πριν βιαστείς να απαντήσεις, σκέψου. Σκέψου πόσο φωτεινά, ελπιδοφόρα και πολλά υποσχόμενα ήταν όλα στην αρχή…

—————————–

Wintersleep – Astronaut (Are you feeling alright? / Did you ever really feel anything? / Tell me, are you gonna come back? / Do you really think you’re one of them?)

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

2 Σχόλια

10 07 2011
thewaytoherheart

> αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις […] με τον εθισμό

Οι κύριοι της βιοχημείας συνέχεια χτυπιούνται για το πόσο *εθιστικά* είναι τα συναισθήματα. Πιθανόν χειρότερα από κάθε ναρκωτικό.

Δεν είναι τυχαίο. Είμαστε φτιαγμένοι για να αγαπάμε, να χαιρόμαστε, να λυπόμαστε. Είμαστε μηχανές συναισθημάτων, θα έλεγα. Απλά έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας το αποδεχτούμε. Η φύση αντιπαθεί το κενό. Αυτό ισχύει και για το περιεχόμενο της καρδιάς.

> Αν ήξερες από την αρχή τη δυσκολία στην απεξάρτησή […] θα το δοκίμαζες;

Προσωπικά; Ναρκωτικά όχι. Ούτε καν σίριαλ δε βλέπω, ούτε καφέ δεν πίνω γιατί δε γουστάρω τον εθισμό τους. (: Όμως με τα συναισθήματα είναι αλλιώς. Αν και μετά από μερικές φορές που τρώει το κεφάλι του κανείς, τα πράγματα δεν είναι ποτέ πια ίδια, δε μπορώ να σταματήσω να ερωτεύομαι, να γοητεύομαι και να απογοητεύομαι. Και χαίρομαι που κατά βάθος γι’ αυτό ζω.

Και μην ξεχνάς: Trial and error, που λέμε και εμείς οι πληροφορικάριοι. Ο επιμένων νικά που λέει κι ο λαός. Keep falling in love!

10 07 2011
Nam3l3ss

Έχουν δίκιο λοιπόν οι κύριοι της Βιοχημείας.
Kαι συμφωνώ μαζί σου απόλυτα για τα ναρκωτικά. Αλλά αν οι έρωτες είναι μια μορφή εξάρτησης, πόσο διαφέρουν τελικά από τα ναρκωτικά;
Και τελικά, η ερώτησή μου είναι η εξής: αν οι άνθρωποι που πέφτουν με τα μούτρα στον έρωτα ήξεραν πού αυτός μπορεί (δυνητικά) να τους οδηγήσει, θα το έκαναν με την ίδια ευκολία;
Θα ρίσκαραν να πλησιάσουν έναν άνθρωπο με όλα τα ρίσκο που αυτό συνεπάγεται;
Αλλά, φαντάζομαι ότι ως μηχανές συναισθημάτων, δεν έχουμε και πολλές επιλογές…
Απλά συνεχίζουμε να προσπαθούμε ελπίζοντας πως κάποια στιγμή ο εθισμός μας θα συναντήσει κάποια στην οποία θα αξίζει να εθιστούμε.

Trial and error, λοιπόν.
That is life, after all.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: