Dog Days

3 07 2011

Tον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ένα ατέλειωτο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίει η εξεταστική, το καλοκαίρι, οι Αγανακτισμένοι, οι μπάτσοι με τα ληγμένα χημικά ή η κατάρα του Τουταγχαμών (αν και κανένα από τα προηγούμενα σίγουρα δε συμβάλλουν στο να μη νιώθω κάπως έτσι), αλλά μέρα με τη μέρα η κατάστασή μου χειροτερεύει.

Είναι απροσδόκητος και λίγο αφελής ο τρόπος που τρυπώνει μέσα σου όλο αυτό.
Ξεκινάει από μια απορία «και αν…;» που μπαίνει κάτω από το πετσί σου και μετατρέπεται σε κάτι δηλητηριώδες. Έπειτα αρχίζεις να αμφισβητείς, να μετράς και να υπολογίζεις το χρόνο που θα χρειαστείς για να κάνεις κάτι και σου βγαίνει πάντα λίγος (και δεν είναι πως ξέρεις και από πριν το χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου για να μπορείς να τον ξοδεύεις ανενόχλητος αριστερά και δεξιά). Στη συνέχεια αγχώνεσαι για να προλάβεις, αγχώνεσαι με τη δουλειά, με τα λεφτά, με το μέλλον που δεν ξέρεις καν αν έχεις, με τη ζωή σου… με όλα τέλος πάντων εκείνα τα μικρά κομμάτια που μαζί αποτελούν την καθημερινότητά σου και την καθημερινότητα που επιθυμείς να έχεις μερικά χρόνια από σήμερα.

Και τέλος, αφού το άγχος έχει καταλάβει κάθε κύτταρο του κορμιού σου, μετατρέπεται σε φόβο. Και αν δεν τα καταφέρεις; Και αν δεν προλάβεις; Και αν όλα όσα κάνεις δεν οδηγήσουν τελικά πουθενά; Και αν απογοητεύσεις τους ανθρώπους που μετράνε στη ζωή σου; Αν απογοητεύσεις τον εαυτό σου; Αν όλα σου τα σχέδια πάνε στραβά;

Σιγά-σιγά αρχίζεις να ζεις με αυτό το φόβο.

Ότι δε θα κερδίσεις· Ότι ποτέ δεν είχες πραγματικά την ευκαιρία να κερδίσεις. Και ότι ίσως όλα ήταν προδιαγεραμμένα από την αρχή: Η Άνοδος και η Πτώση σου. Και ότι ίσως για εσένα η Άνοδος έχει περάσει.

Και σε εκνευρίζει όλο αυτό. Αυτή η ταχυκαρδία που σε πιάνει όταν ξεκινά μια νέα μέρα στη θέση της επιθυμίας που θα έπρεπε να έχεις να την πιάσεις και να τη στίψεις.

Σε εκνευρίζει γιατί δεν την παλεύεις πια αυτή την αβεβαιότητα που υπάρχει στο μυαλό σου και που τα πάντα γύρω σου την τροφοδοτούν και την συντηρούν – η κατάσταση στη χώρα σου, στη σχολή σου, στη δουλειά. Θέλεις κάτι σίγουρο ρε παιδί μου. Κάτι να μπορείς και να σε νοιάζει να πιαστείς από πάνω του. Σε εκνευρίζει ακόμα περισσότερο το γεγονός πως θα βρεθούν άνθρωποι να πούνε «ααα κοίτα να δεις, δεν τα κατάφερε τελικά…». Το οποίο αν το καλοσκεφτείς είναι μια παπαριά διαστάσεων γίγαντα γιατί who the fuck gives a damn about their opinion? Αλλά κρυφά σε πληγώνει και λίγο που δε μπόρεσες να τους μπεις στο μάτι – ακόμα και αν αυτός δεν ήταν ο τελικό σκοπός σου.

Αρχίζεις μετά να καταλαβαίνεις του ανθρώπους που πέφτουν σε εξαρτήσεις: στο ποτό, τα ναρκωτικά, τα χάπια και όλα τα υπόλοιπα αξιοθρήνητα μέσα για να ξεπεράσεις τους φόβους σου.

Το μόνο που προσπαθούν να κάνουν είναι να πολεμήσουν το δηλητήριο που έχει μπει στις φλέβες τους με ένα άλλο δηλητήριο που θα τους μουδιάσει και θα τους πάρει τις σκέψεις μακριά από όλα αυτά που τους τρομάζουν.

Και είναι τότε που καταλαβαίνεις ακόμα περισσότερο πόσο μαλακία είναι όλο αυτό – νομίζεις πως πολεμάς τη φωτιά με τη φωτιά και πως ξορκίζεις τους δαίμονές σου, ενώ το μόνο που κάνεις πραγματικά είναι να τους βάζεις για ύπνο και εκείνοι να επιστρέφουν λίγο πιο δυνατοί κάθε «επόμενη φορά».

Και τους λυπάσαι λίγο λιγότερο. Και τους συμπονάς λίγο περισσότερο.

Δεν ξέρω λοιπόν τι ακριβώς μου φταίει.

Μπορεί να μου φταίνε και όλα. Μπορεί και να μου φταίει το ηλίθιο μυαλό μου.

Το μόνο που ξέρω είναι πως η μοναδική σκέψη που τριγυρίζει στις άδειες κερκίδες που κάποτε ήταν το μυαλό μου, είναι πως θέλω να πάρω ένα σκύλο – ένα μπασταρδάκι, να μην είναι ράτσας και να μην έχει στάνταρ χαρακτηριστικά με βούλες και pedigree, έναν που να ψάχνει τη θέση του στο γαμώκοσμο σαν και εμένα – και να πηγαίνουμε παρέα μεγάλες βόλτες τα πρωινά και τα απογεύματα. Να μην περιμένει από εμένα τίποτα.  Να μη θέλει να με δει μεγάλο και τρανό και εγώ να μη νιώθω ότι πρέπει να γίνω μεγάλος και τρανός για να με αγαπάει. Να του δίνω λίγο φαί και παιχνίδι και να με αγαπάει γι’αυτό. Και εγώ να μην αμφισβητώ τις προθέσεις του, τον τρόπο που με βλέπει και τις προσδοκίες του από εμένα. Να μην αγχώνομαι για την αγάπη του.

Ψιλοκουράστηκα.

Γενικά.

——————-

Elliott Smith – Between the Bars ( Drink up with me now/ And forget all about the pressure of days/ Do what I say and I’ll make you okay/ And drive them away/ The images stuck in your head… )

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

6 Σχόλια

4 07 2011
starlight

Πολλές πολλές φορές έχω ταυτιστεί με τα λόγια σου, και τούτη είναι μια από αυτές… Πόσα πρωινά δεν ξύπνησα με το φόβο του κόσμου. Πόσο δεν έτρεμα και δεν τρέμω πως είμαι πολύ λίγη, πως δεν φτάνω, πως όσο κ αν προσπάθησα δεν θα τα καταφέρω. Πόσα ανάσες έχασα, πόσο πολύ έψαξα να βρω τι μου φταίει, ποιος μου φταίει, αν φταίω εγώ ή ο κόσμος ή όσα έχουν συμβεί ή η ανασφάλεια των ημερών… Ακόμα αγχώνομαι.. και η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα μα έμαθα ευτυχώς να παίρνω ανάσες. Έμαθα πως δεν πειράζει, πως δεν πειράζει να είμαι αγχωμένη γιατί αυτή είμαι στην τελική, γιατί ίσως λίγο λίγο αυτό με πάει παρακάτω. Έμαθα στις δύσκολες στιγμές να κανακεύω τον εαυτό μου και να λέω δε πειράζει. Δεν πειράζει και θα περάσει.. K έτσι σταμάτησα να κλαίω τα βράδια, κ ελπίζω πως θα τα καταφέρω… Να πάρεις το σκύλο αφού νιώθεις έτσι.. Κ εγώ έκανα και προσπάθησα χίλια δυο πράγματα για να σταθώ στα πόδια μου.. Κι ακόμα κάνω..

10 07 2011
Nam3l3ss

Nομίζω πως το τρικ είναι στις αναπνοές.
Βαθιές, καθαρές αναπνοές…
Και στο να λες δεν πειράζει. Δεν πειράζει που δεν είμαι τέλειος. Και που ίσως δε θα γίνω ποτέ. Όπως έλεγαν και οι Ραδιοκέφαλοι κάποτε «The best you can is good enough».

4 07 2011
Γλύκα

Διανύουμε μια γενικότερη περίοδο φόβου και τα γεγονότα της επικαιρότητας απλώς ενισχύουν αυτό το φόβο και τις όποιες ανασφάλειες του καθενός και είναι λογικό και φυσιολογικό. Όλα πηγαίνουν κατά διαόλου.
Μην βάζεις ωστόσο τον εαυτό σου στο τρυπάκι του τι θα σκεφτούν οι άλλοι, ποιοι θα απογοητευτούν και ποιοι όχι, τι θα πουν κλπ. Εσύ να είσαι ο μόνος κριτής του εαυτού σου, μην σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι.
Πάρε σκύλο, πάρε γάτα, πάρε ό,τι θέλεις, αν αυτό θα σε βοηθήσει. Μια καλή και αισιόδοξη διάθεση θα σε βοηθήσει γενικότερα και στο φόβο και στο άγχος και στις απογοητεύσεις.
Σήμερα νιώθεις κουρασμένος.
Αύριο είναι μια καινούρια μέρα.
Υπομονή & επιμονή θέλει και όλα μπορείς να τα καταφέρεις.

10 07 2011
Nam3l3ss

Πιστεύω πραγματικά πως όλο το θέμα κρύβεται στο ότι δεν μπορούμε να πούμε ποτέ πραγματικά «αύριο είναι μια καινούργια μέρα» γιατί η «καινούργια μέρα» αυτή κρύβει ό,τι απέμεινε από την προηγούμενη και ό,τι περιμένεις από την επόμενη.
Αν μπορέσουμε να το κάνουμε ποτέ αυτό, τότε μπορεί να είναι πραγματικά «καινούργια» η επόμενη ημέρα…

6 07 2011
arkoudigr

«Μπορεί και να μου φταίει το ηλίθιο μυαλό μου». Αυτό φταίει πρακτικά. Βλέπεις το ποτήρι «μισοάδειο». Άμα αναρωτιέσε για την έκβαση μίας κατάστασης πριν ακόμα ξεκινήσεις και ειδικά όταν σκέφτεσε περισσότερο τα αρνητικά τότε δεν κάνεις ποτέ τίποτα. Κάνε αυτό που θές και μην το σκέφτεσε πολύ πολύ. Όλοι λίγο πόλυ έχουμε μπεί σε αυτό το τριπάκι που αναφέρεσε στο άρθρο. Για αυτό μην σκάς, πάρε τον σκύλο…. 🙂

10 07 2011
Nam3l3ss

Ναι το ξέρω ότι φταίει αυτό. Πάντα αυτό φταίει.
Ο φόβος για τα όριά σου.
Νομίζω πως είναι μια μορφή αυτοάμυνας αυτό. Αυτή, δηλαδή, η λογική του «καταστρέφω τα πάντα με τον αρνητισμό». Υποτίθεται πως θα σε προστάτευε από την απογοήτευση. Στην πραγματικότητα όμως, σε κρατάει από την ικανοποίηση.
Δίκοπο μαχαίρι είναι τα πάντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: