…τόμπολα!

17 07 2011

Ήταν λίγο χαζό, αν το καλοσκεφτείς.

Στους φίλους μου δεν είπα τίποτα για εσένα. Σου έχω πει πως υποστηρίζω – φλογερά, όπως όλα όσα πιστεύω – ότι οι σχέσεις όποιας μορφής και αν είναι αυτές, από απόσταση δε δουλεύουν. Έχω γελάσει κατάμουτρα, έχω κοροϊδέψει και έχω μιλήσει ειρωνικά και υποτιμητικά για παρόμοιες δικές τους σχέσεις. Πώς θα μπορούσα τώρα να κάνω μια στροφή 180 μοιρών απλά και μόνο γιατί το θέμα τώρα αφορούσε εμένα;

Οπότε το κράτησα για εμένα. Και καλύτερα. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να σε μοιραστώ ή να σε γνωρίσω στους φίλους μου αλλά… και ποιός ο λόγος; Εσύ θα έφευγες και εγώ στην καλύτερη περίπτωση θα σε είχα «ψηφιακά». Και το ψηφιακά είναι ο χειρότερος τρόπος που μπορείς να «έχεις» έναν άνθρωπο.

Βασικά, όσο το σκέφτομαι, ήταν πολύ χαζό. Ενάντια σε όλα όσα υποστηρίζω και πιστεύω και αντίθετα με ό,τι λέω πως κάνω. Σχέσεις που ξεκινάνε με επιθυμίες για ένα μέλλον που δε θα έχουν; Καλοκαιρινοί έρωτας;; Παιδιάστικα πράγματα…

Αν εσύ δεν ήσουν… εσύ, δε θα το είχα κάνει για καμία άλλη.

Χαζός έρωτας. Ξέρεις… από τους παιδικούς. Φουλ με τα αστεράκια, τις πεταλούδες και τα τοξάκια μέσα στις ματωμένες καρδιές. Πόσο ανώριμο, ε;

Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας στην Πλάκα. Εσύ ήσουν cool και άνετη κάτω από δυνατό ήλιο του μεσημεριού της Αθήνας και εγώ να ιδρώνω με κάθε σου ερώτηση. Όταν μου είπες ότι σου αρέσω γιατί σε κάνω να γελάς, άκουσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά στα μηλίγκια.

Σου έπιασα το χέρι στη Φιλλελήνων. Με κοίταξες και μου το έσφιξες χωρίς να πεις λέξη.

Πρώτο φιλί στην Κυδαθηναίων, με δεκάδες μικροπωλητές τριγύρω να μας κοιτάνε νυσταγμένα.  Από ψηλά η Ακρόπολη – να περπατάμε και εγώ να σκέφτομαι πόσοι έχουν ερωτευτεί στη σκιά αυτού του αιώνιου βράχου.

Βόλτα στην Πλάκα. Φαγητό στο Θησείο. Και μετά σπίτι.

Το ήξερα ότι θα φύγεις. Δε μου το έκρυψες και δε με κορόιδεψες. Αν για κάτι σε κατηγορώ είναι που σου είπα «Εγώ δεν τα κάνω αυτά τα από απόσταση. Δεν τα ξέρω και δε θέλω να τα μάθω» και εσύ είπες απλά «έχουμε ακόμα μια ολόκληρη ημέρα».

Όχι, ούτε για αυτό σε κατηγορώ. Την αλήθεια είπες. Ισως όμως εγώ να μην ήμουν απολύτως ειλικρινής. Δεν τα κάνω αυτά γιατί ξέρω πως δεν τα μπορώ. Έχουν υπάρξει στη ζωή μου γυναίκες που πέρασαν για μια μέρα και δύσκολα θυμόμουν το ονομά τους την επομένη. Αυτό δε με πειράζει. Μπορώ να το παλέψω. Για την ακρίβεια, μερικές φορές πιστεύω πως είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που μπορώ να παλέψω.

Τι κάνουμε τώρα όμως που ακόμα θυμάμαι το όνομα σου;

Advertisements




Απεξάρτηση

10 07 2011

Τελευταία, ανακαλύπτω τους τρόπους που όλα τα πράγματα στη ζωή μας είναι ενωμένα με μια λεπτή, αόρατη κλωστή.

Υπάρχει κάτι για να υπάρξει και κάτι άλλο. Μαθαίνουμε κάτι για να μάθουμε και κάτι άλλο. Παρατηρούμε κάτι για να μπορέσουμε να δούμε και κάτι άλλο.

Μια τέτοια αόρατη κλωστή συνδέει και τις ανθρώπινες σχέσεις -και ακόμα περισσότερο την απώλεια αυτών- με τον εθισμό. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Once upon a time…

5 07 2011

…υπήρχε ένα βασίλειο με ένα χέστη Βασιλιά.

Ο Βασιλιάς είχε όλες τις φοβίες του κόσμου και άλλες τόσες. Περισσότερο όμως από όλα φοβόταν μη χάσει την εξουσία του.

Η δειλία του ήταν τόση που είχε πια γίνει αστείο ανάμεσα στους υπηκόους του. Είχαν βγάλει τραγούδια που  εξιστορούσαν κωμικοτραγικές στιγμές της δειλής ζωής του, είχαν φτιάξει πρόχειρα θεατρικά που αναπαριστούσαν τις πιο αστείες εκδηλώσεις του φόβου του και υπήρχαν φήμες για ένα βιβλίο που κυκλοφορούσε στις φτωχογειτονιές του βασιλείο μέσα στο οποίο αναγράφονταν με λεπτομέρειες όλα εκείνα που τρόμαζαν το Βασιλιά.

Ο Βασιλιάς φοβήθηκε πως όλη αυτή η κατάφορη έλλειψη σεβασμού στο πρόσωπό του θα οδηγούσε μοιραία σε ένα μονάχα πικρό για εκείνον τέλος – ποιός θέλει έναν χέστη για βασιλιά άλλωστε; Δε μπορούσε να το επιτρέψει αυτό… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Dog Days

3 07 2011

Tον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ένα ατέλειωτο άγχος.

Δεν ξέρω αν φταίει η εξεταστική, το καλοκαίρι, οι Αγανακτισμένοι, οι μπάτσοι με τα ληγμένα χημικά ή η κατάρα του Τουταγχαμών (αν και κανένα από τα προηγούμενα σίγουρα δε συμβάλλουν στο να μη νιώθω κάπως έτσι), αλλά μέρα με τη μέρα η κατάστασή μου χειροτερεύει.

Είναι απροσδόκητος και λίγο αφελής ο τρόπος που τρυπώνει μέσα σου όλο αυτό.
Ξεκινάει από μια απορία «και αν…;» που μπαίνει κάτω από το πετσί σου και μετατρέπεται σε κάτι δηλητηριώδες. Έπειτα αρχίζεις να αμφισβητείς, να μετράς και να υπολογίζεις το χρόνο που θα χρειαστείς για να κάνεις κάτι και σου βγαίνει πάντα λίγος (και δεν είναι πως ξέρεις και από πριν το χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου για να μπορείς να τον ξοδεύεις ανενόχλητος αριστερά και δεξιά). Στη συνέχεια αγχώνεσαι για να προλάβεις, αγχώνεσαι με τη δουλειά, με τα λεφτά, με το μέλλον που δεν ξέρεις καν αν έχεις, με τη ζωή σου… με όλα τέλος πάντων εκείνα τα μικρά κομμάτια που μαζί αποτελούν την καθημερινότητά σου και την καθημερινότητα που επιθυμείς να έχεις μερικά χρόνια από σήμερα.

Και τέλος, αφού το άγχος έχει καταλάβει κάθε κύτταρο του κορμιού σου, μετατρέπεται σε φόβο. Και αν δεν τα καταφέρεις; Και αν δεν προλάβεις; Και αν όλα όσα κάνεις δεν οδηγήσουν τελικά πουθενά; Και αν απογοητεύσεις τους ανθρώπους που μετράνε στη ζωή σου; Αν απογοητεύσεις τον εαυτό σου; Αν όλα σου τα σχέδια πάνε στραβά;

Σιγά-σιγά αρχίζεις να ζεις με αυτό το φόβο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »