I stopped dreaming when you stopped showing up

2 06 2011

Μια από τις πιο επιτακτικές ανάγκες του ανθρώπου είναι αυτή που τον κάνει να θέλει να έχει ένα σκοπό στη ζωή του, να ξέρει πως τώρα είναι μεν εδώ αλλά αύριο θα είναι κάπου αλλού (ή πως το «εδώ» του θα είναι καλύτερο).

Και είναι λογικό, αν το καλοσκεφτείς. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο που έχει επίγνωση της θνησιμότητάς του. Και όταν ξέρεις πως η γραμμή σου κάπου γίνεται τελεία, δεν μπορεί κανείς να σε αδικήσει που θέλεις να ξέρεις πώς μπορείς να κάνεις τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Θεοί – για να ελπίζουν οι άνθρωποι πως δεν είναι μόνοι τους στον κόσμο και πως υπάρχει ένα μεγαλύτερο από εκείνους σχέδιο που τους κάνει σημαντικούς με έναν πολύ άρρωστα εξαρτημένο τρόπο.

Μερικές μέρες θα ήθελα να ερχόμαστε στον κόσμο με ένα manual.

Για να είσαι καλά, κάνε αυτό. Για να μάθεις να ζεις σωστά, πάτα εκείνο. Αν φας κόλλημα, κάνε restart.

Άλλες πάλι φορές, μου αρέσει που δεν ξέρουμε πού πάμε – αυτή η ανεμελιά της άγνοιας.

Και σε έναν κόσμο που τα μοναδικά σίγουρα πράγματα είναι η αρχή και το τέλος, θα ήταν υπερβολικά σκληρό να ξέρουμε και το ενδιάμεσο. Είναι σα να βλέπεις μια ταινία: σχεδόν πάντα γνωρίζεις την αρχή της – έχεις διαβάσει την υπόθεση ή στην είπανε προσπαθώντας να σε πείσουν πως αξίζει να τη δεις – και ξέρεις πως κάποια στιγμή – με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τελειώνει. Το όσκαρ όμως πάει στο ενδιάμεσο, στο δρόμο που θα επιλέξει η ταινία να σε πάει από το σημείο Α στο σημείο Β.

Ποτέ δεν σταματάς να ψάχνεις τον επόμενο στόχο σου. Ακόμα και αν καταφέρεις να αγγίξεις τα πιο τρελά σου όνειρα, ακόμα και αν μπορέσεις να βρεις έναν σκοπό στο χάος και να τον ακολουθήσεις, πάντα ψάχνεις να βρεις κάτι καινούργιο για να περιμένεις, κάτι πιο μεγάλο για να κυνηγάς. Γιατί η ζωή προχωράει και εσύ νιώθεις πως σου τελειώνει ο χρόνος σου, όχι μόνο για να πάρεις απαντήσεις, αλλά και για να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις.

Και έτσι, πάνω που νόμιζες πως η ζωή σου βρήκε το σκοπό της, έχεις ήδη βγει στο δρόμο κυνηγώντας το επόμενο όνειρο.

Και μετά το επόμενο…

Και το επόμενο.

Advertisements

Ενέργειες

Information

9 Σχόλια

2 06 2011
Γλύκα

Μα τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς κάποιο σκοπό? Δεν θα παραήταν ανούσια και προβλέψιμη?
Τα όνειρα, η ελπίδα που απορρέει από αυτά και η διαρκής προσπάθεια να τα αγγίξουμε είναι το αλατοπίπερο της ζωής.
Έχεις ένα όνειρο και ξαφνικά όλα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία μέσα από αυτό. Νιώθεις ότι παλεύεις για κάτι που αξίζει τον κόπο.
Αναπολείς το προηγούμενο, αγωνίζεσαι για/γεύεσαι το τωρινό, ονειροπολείς για το επόμενο.

Προτιμώ που δεν ξέρουμε πού πάμε. Το άγνωστο ελκύει και ξετυλίγεται σε αναρίθμητες πιθανότητες. Τα πάντα είναι δυνατά.

2 06 2011
Nam3l3ss

Συμφωνώ μαζί σου. Άλλωστε είναι αναπόφευκτο να «κυνηγάμε» πάντα κάτι. Μια δουλειά, μια σχέση, μια καλύτερη ζωή, ένα όνειρο…

Το πρόβλημα με τα όνειρα και τους στόχους είναι ότι στο βωμό της πραγματοποίησης και του κυνηγιού τους, θυσιάζεις πράγματα και στιγμές που αργότερα συνειδητοποιείς πως θα είχαν τη δική τους θέση στο μυαλό και στην καρδιά σου.

Και εντάξει αν τελικά καταφέρεις να πραγματοποιήσεις τον εκάστοτε σκοπό σου.

Αν όμως αποτύχεις;
Αν στα μισά του δρόμου συνειδητοποιήσεις πως τελικά κυνηγάς λάθος πράγματα;
Πόσο εύκολο είναι τότε να πεις «γάμα τα όλα» και να ξαναρχίσεις από την αρχή;

Αν βάλεις στο ζύγι από τη μία το ρίσκο του να κυνηγάς κάτι που δεν ξέρεις ποτέ σίγουρα ότι θα έρθει και από την άλλη όλα αυτά που θυσιάζεις (και όλα αυτά που θα θυσιάσεις αν τελικά αποφασίσεις πως τα όνειρά σου δεν ήταν αυτά ακριβώς που νόμιζες), το ρίσκο είναι πολύ πιο βαρύ.

Όσο για τη ζωή, συμφωνώ.
Κάποιες φορές.
Κάποιες άλλες θα ήθελα να έχω ένα «μπούσουλα» που να μου λέει τι να κάνω.

2 06 2011
Γλύκα

Ααα…οι θυσίες. Αυτή εί ναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.
Αναπόφευκτο κακό θα έλεγα. Για κάθε τι που θέλεις να αποκτήσεις υπάρχει κάποιο τίμημα, έτσι είναι αυτά.

Η αποτυχία και η συνειδητοποίηση ότι κυνηγάς λάθος πράματα, έχουν νομίζω μεγαλύτερο αντίκτυπο από τις όποιες θυσίες θα χρειαστεί να κάνεις για να πραγματοποιήσεις κάποιο στόχο. Γιατί η δυσκολία του να ξαναρχίσεις από την αρχή έγκειται στο φόβο μιας ακόμη ενδεχόμενης αποτυχίας, στις θυσίες που δεν είχαν αντίκρισμα, στις αμφιβολίες τύπου «αυτή τη φορά επέλεξα σωστά;», ΄»αυτή τη φορά θα τα καταφέρω; κι αν δεν τα καταφέρω πάλι;» κλπ κλπ.

Πολύ δύσκολο πράμα το καινούριο ξεκίνημα, γιατί πρέπει να αφήσεις πολλά πράματα πίσω για να το καταφέρεις.

Αλλά τα πάντα στη ζωή είναι θέμα επιλογών. Εγώ αυτό πιστεύω. Και κάθε επιλογή έχει τις συνέπειές της και πρέπει πάντα να είσαι προετοιμασμένος γι’αυτές.

Επιπλέον, η αυτογνωσία παίζει σημαντικό ρόλο. Να ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς και το σημαντικότερο τι θέλεις. Και’δω υπεισέρχεται ο εξωγενής παράγοντας, κυρίως το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Γιατί, καλώς ή κακώς, οι γονείς συνήθως έχουν συγκεκριμένες προσδοκίες, θέλουν από σένα να πετύχεις πράματα, που ενδεχομένως κάποτε ήταν δικά τους όνειρα. Θέλουν να σε δουν πετυχημένο. Σημαντική είναι και η επιρροή των φίλων. Μπορεί να θέλεις να τους μοιάσεις, μπορεί να επιλέξεις κάτι που επέλεξαν κι εκείνοι γιατί ζήλεψες, γιατί σχεδιάζατε μαζί ένα μέλλον, γιατι ήταν ένας ενθουσιασμός της στιγμής που μετά πέρασε, γιατί θέλεις να είσαι δημοφιλής και αρεστός ανάμεσά τους, γιατί γιατί γιατί… Όλα αυτά νομίζω επηρρεάζουν σε πολύ σημαντικότερο βαθμό απ’όσο θα θέλαμε οι ίδιοι να παραδεκτούμε στον εαυτό μας τις επιλογές που κάνουμε, τους στόχους που βάζουμε και τα όνειρα που απορρίπτουμε ή επιλέγουμε να κυνηγήσουμε.

Και για τον «μπούσουλα» που είπες, στις στιγμές έντονης αμφιβολίας και’γω πολλές φορές ευχήθηκα να βρεθεί κάποιος να μου πει τι να κάνω. Αλλά στην τελική δεν είναι αυτό λύση.

(σόρυ για το τεράστιο σχόλιο. Μακρυγόρησα πολύ. κ ίσως και να βγήκα λίγο εκτός θέματος…lol)

2 06 2011
Nam3l3ss

χαχα…μου ζητάς συγγνώμη για ένα τόσο όμορφο comment;;

Στην Οικονομία υπάρχει ένας όρος που λέγεται «κόστος ευκαιρίας». Basically, κόστος ευκαιρίας είναι η ποσότητα από ένα Χ πράγμα που θυσιάζεις για να αποκτήσεις κάποια ποσότητα από ένα Υ πράγμα.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η ζωή.
Δίνεις για να πάρεις και θυσιάζεις για να κερδίσεις.

Και είναι πάνω σε αυτό το αλλησβερίσι που χάνουμε μερικές φορές το δρόμο μας ή αναρωτιόμαστε πώς καταλήξαμε «εδώ» ενώ ξεκινήσαμε για αλλού. Δίνεις και ξαναδίνεις, περιμένοντας κάτι να πάρεις, κάπου να φτάσεις.

Και τελικά δεν ξέρω και τι είναι χειρότερο: να αποτύχεις στην προσπάθεια να φτάσεις στον προορισμό σου ή να φτάσεις και να ανακαλύψεις ότι τελικά δεν άξιζαν όλες οι θυσίες σου;

Δε λέω ότι και αυτό δεν έχει το ενδιαφέρον του, φυσικά. Αν τα ξέραμε όλα τίποτα δε θα είχε ενδιαφέρον γιατί η μισή χαρά της ζωής είναι η έκπληξη και οι αναπάντεχες συναντήσεις με ανθρώπους και καταστάσεις που ποτέ δε θα φανταζόμασταν ότι θα μας συμβούν.

Λέω απλά ότι μερικές φορές είναι πολύ θολές οι γραμμές ανάμεσα στην αίσθηση και την ψευδαίσθηση και είναι γελοία εύκολο να φάμε τα μούτρα μας κυνηγώντας ένα σκοπό.

Όσο για το γιατί επιλέγουμε κάποια πράγματα, είναι ακριβώς όπως το λες. Οικογένειες, φίλοι, καταστάσεις μας επηρεάζουν πολύ περισσότερο απ’όσο θέλουμε να παραδεχτούμε και απ’όσο νομίζουμε στην τελική.

2 06 2011
Γλύκα

Κόστος ευκαιρίας ή εναλλακτικό κόστος! Ναι,ναι, ξέρω όλες τις συναφείς οικονομικό θεωρίες. Οικονομολόγος είσαι???

Το «πώς καταλήξαμε εδώ» είναι πολύ επίκαιρη ερώτηση!

Αχ, δεν ξέρω, γενικά το όλο κόνσεπτ του «πού βρίσκομαι και τι σκατά θα κάνω από’δω και πέρα» είναι η καθημερινή μου πραγματικότητα αυτή την περίοδο και είναι πολύ δύσκολο ρε γαμώτο να πάρω μιαν απόφαση. Πολύ θολούρα, πολύ αναποφασιστικότητα, πολύ προβληματισμός, πολύ άγχος και ούτω καθ’εξής.

Αποτυχία ή ματαιότητα της επιτυχίας? Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

Καταραμένα διλήμματα.

2 06 2011
Ρ.Α

» Κι αν φτωχική τη βρήκες, η Ιθάκη δε σε πρόδωσε.»
Όπως έλεγε κι ο Καφάβης » σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι».
Μέσα απο την αποτυχία και την επιτυχία μαθαίνουμε πάνω απ’ όλα εμάς. Τα θέλω μας, τις αδυναμίες μας, τις τρέλες μας.
Μακάρι να συνεχίζουμε και να συνεχίζουμε να κάνουμε όνειρα έστω και αν κάποια απο αυτά μένουν ακόμα στη σφαίρα της φαντασίας μας!!!!

3 06 2011
Nam3l3ss

Ας ελπίσουμε αυτά που μένουν στη σφαίρα της φαντασίας να είναι και τα λιγότερα. 🙂

12 06 2011
Sofi

Δεν ξέρω πως μπορεί να ακουστεί αλλά είναι τόσο κακό να μην έχω ένα ή πολλούς σκοπούς στη ζωή μου; Πέρα από τα πολύ βασικά και αναγκαία που επιδιώκουμε για την καθημερινότητα μας, πόσο μπορούμε πραγματικά να ελέγξουμε τις συνθήκες για να πετύχουμε έναν σκοπό; Θα κάνουμε κάποιες προσπάθειες που ουσιαστικά τι είναι αυτές, είναι οι επιλογές που δημιουργούνται από το κοινωνικό σύνολο και μας προσφέρονται. Εμείς λοιπόν κάνουμε απλά επιλογές, όχι θυσίες, επιλογές. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις επιλογές μας και να μην αναρωτιόμαστε πως θα ήταν αλλιώς γιατί απλά θα ήταν αλλιώς, ούτε χειρότερα ούτε καλύτερα. Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά που τελικά έχουμε αλλά μιζεριαζόμαστε λαχταρώντας αυτά που ελπίζουμε. Γιατί; Αφού επέλεξα κάτι, έχει πολλά όμορφα και καλά να μου δώσει. Γιατί πάντα πρέπει να έχω αυτό το ακόρεστο συναίσθημα που δεν με αφήνει να χαρώ την στιγμή παρα μόνο με κάνει να λαχταράω το επόμενο και τελικά να μην καταφέρνω να νοιώθω τίποτα; Όλα μισά και πασαλειμμένα. Όχι. Κάποιο λόγο θα έχω για να κάνω αυτή την επιλογή. Απλά κάνουμε επιλογές και τις υποστηρίζουμε, είναι οι καλύτερες δεδομένων των γεγονότων, των στιγμών και των διαθέσεων, έτσι ένοιωθα έτσι έκανα.

12 06 2011
Nam3l3ss

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις επιλογές μας και να μην αναρωτιόμαστε πως θα ήταν αλλιώς γιατί απλά θα ήταν αλλιώς, ούτε χειρότερα ούτε καλύτερα.»

Εδώ συμφωνούμε απόλυτα. Θα ήταν αλλιώς.
Το κακό είναι πως οι άνθρωποι έχουμε συνήθως την τάση να ωραιοποιούμε το «αλλιώς» (όπως και το «παλιά»).

Επίσης, δυστυχώς και ευτυχώς, η ζωή ΕΙΝΑΙ ένα μια σειρά από ακόρεστα συναισθήματα. Αν σταματήσουμε κάποια στιγμή να θέλουμε περισσότερα, δε θα αποκτήσουμε ποτέ τίποτα. Γενικά η ζωή είναι ένα παζάρι: ζητάς 10 για να κουτσοπάρεις 5. Και όταν αυτά τα 5 τα βαρεθείς ή σε κουράσουν ή (ακόμα χειρότερα) αν καταλάβεις πως αυτά τα 5 που κέρδισες είναι τελικά τα μισά που δεν ήθελες και ίσως τα άλλα μισά που ψάχνεις να βρίσκονται σε αυτά τα 5 που δε σου χάρισε η ζωή, τότε αρχίζεις πάλι να απαιτείς και να κυνηγάς.

Δεν είναι απαραίτητα κακό να μην έχεις μεγαλεπίβαλα πλάνα και σχέδια τρελά, αρκεί ΑΥΤΗ να είναι η ζωή που γουστάρεις και αυτός να είναι ο τρόπος που ΕΣΥ έχεις επιλέξει να ζήσεις τη ζωή σου.

Το πιο βασικό πράγμα για εμένα είναι να έχω «επιλογές». Δε με νοιάζει αν θα μπορώ στο τέλος να τις εκμετεαλλευτώ όλες όπως θα μπορούσα, ούτε με νοιάζει να γίνουν όλες πραγματικότητα. Με νοιάζει απλά να μου δίνουν την αίσθηση και την επίφαση επιλογής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: