The Rabbit Hole

12 06 2011

– Does it ever go away?

– No. I don’t think it does. Not for me it hasn’t. It’s going on 11 years.

It changes though.

– How?

– I don’t know… The weight of it, I guess. At some point, it becomes bearable.
It turns into something that you can crawl out from under and carry around like a brick in your pocket.

And you even forget it for a while, but then you reach in for whatever reason… and there it is.

«Oh, right… that.»

Which can be awful.
But not all the time.
It’s kind of… not that you like it exactly but it’s what you’ve got instead.

So you carry it around.
And it doesn’t go away.
Which is…

– Which is what?

– Fine. Actually.

— Rabbit Hole





At Peace

11 06 2011

Πότε λες «αντίο» σε έναν άνθρωπο; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





I stopped dreaming when you stopped showing up

2 06 2011

Μια από τις πιο επιτακτικές ανάγκες του ανθρώπου είναι αυτή που τον κάνει να θέλει να έχει ένα σκοπό στη ζωή του, να ξέρει πως τώρα είναι μεν εδώ αλλά αύριο θα είναι κάπου αλλού (ή πως το «εδώ» του θα είναι καλύτερο).

Και είναι λογικό, αν το καλοσκεφτείς. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ζώο που έχει επίγνωση της θνησιμότητάς του. Και όταν ξέρεις πως η γραμμή σου κάπου γίνεται τελεία, δεν μπορεί κανείς να σε αδικήσει που θέλεις να ξέρεις πώς μπορείς να κάνεις τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι Θεοί – για να ελπίζουν οι άνθρωποι πως δεν είναι μόνοι τους στον κόσμο και πως υπάρχει ένα μεγαλύτερο από εκείνους σχέδιο που τους κάνει σημαντικούς με έναν πολύ άρρωστα εξαρτημένο τρόπο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »