Someday Soon

7 05 2011

Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν ενήλικο και ένα παιδί;

Ξέρω τι θα σκεφτείτε: «τι εννοείς ‘ποιά’; δεν είναι μόνο μία».

Αλλά στο δικό μου μυαλό, αυτό δεν είναι αλήθεια.

Τα περισσότερα πράγματα που ζητάμε στη ζωή μας ως ενήλικες είναι μια συνέχεια – μια μορφή εξέλιξης – των πραγμάτων που κυνηγούσαμε σαν παιδιά. Δεν παίζουμε πια με αυτοκινητάκια, αλλά προσπαθούμε να αποκτήσουμε με το ίδιο πάθος το αυτοκίνητο που επιθυμούμε. Δεν κλωτσάμε μπάλες στις πλατείες, αλλά μαζευόμαστε οι παλιοί φίλοι και παίζουμε αγώνες 5×5 ασθμαίνοντας όλο και περισσότερο όσο τα χρόνια περνούν. Δεν εμπλουτίζουμε την γκαρνταρόμπα της αγαπημένης μας κούκλας, αλλά κάνουμε συνεχώς χώρο στη δική μας πια ντουλάπα για νέα, πιο εντυπωσιακά και πιο ακριβά ρούχα μας. Δεν πιστεύουμε καν στον Αϊ Βασίλη, όμως δεν παύουμε ποτέ να περιμένουμε να βρούμε κάποια ή κάποιον που θα είναι διατεθειμένη/ος να κάνει τις επιθυμίες μας πραγματικότητα.

Κατά κάποιον τρόπο, πιστεύω απόλυτα σε αυτό που λένε πως οι ενήλικες δεν είναι παρά παιδιά με καλύτερα και πιο φανταχτερά παιχνίδια. Μπορείς να δεις την παιδική αθωότητα να καθρεφτίζεται στα μάτια κάθε ενηλίκου, όταν επιτέλους αποκτά αυτό που (πιστεύει ότι) ψάχνει: αυτή την ακόρεστη λάμψη υπου σηματοδοτεί το τέλος της προσμονής, στις κόρες των ματιών τους.

Το θέμα είναι πως τελικά το να είσαι ενήλικος δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι ότι θα είναι, μεγαλώνοντας. Ναι, έχεις την ελευθερία να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά είναι μια ελευθερία ασθμαίνουσα, μια ελευθερία πλασματική: υπάρχουν κανόνες και νόμοι και ηθικοί φραγμοί και επικριτικές ματιές και περιθωριοποιήσεις για πολλά από αυτά που θα θελες να κάνεις – ακόμα και αν αυτά δεν είναι παράνομα ή ανήθικα ακόμα και με τα στάνταρ της μάζας. Ποτέ δε θα το φανταζόσουν με το παιδικό σου μυαλό, αλλά ένα μεγάλο μέρος των ονείρων που έπλαθες στο μυαλό σου και ορκιζόσουν πως θα ήταν οι μελλοντικές σου πράξεις, βλέπεις μεγαλώνοντας πως απλά «δεν είναι εφικτά».

Πιστεύω πως αυτή είναι η στιγμή που κάποιος πραγματικά μεταπηδά από την παιδική ηλικία στην εποχή της ωριμότητας: όταν αρχίζεις να κατεβάζεις από τα κάδρα του μυαλού σου τις πιο τρελές ελπίδες για το μέλλον σου.

Έτσι, γίνεσαι σοφότερος, γίνεσαι πιο ώριμος, γίνεσαι πιο ρεαλιστής. Δε μπορείς να γίνεις αστροναύτης. Δεν έχεις τα φόντα για να γίνεις χορεύτρια. Παραμερίζεις λοιπόν τα παιδικά σου σχέδια, τα ρίχνεις στα συρτάρια των «χαζών ιδεών» του μυαλού σου και τα ανασύρεις που και που για να γελάσεις με την αθωότητα των παιδικών σου ονείρων. Αυτό που ποτέ όμως δε μπορείς να χωρέσεις στο συρτάρι είναι μια παιδική φωνή στο πίσω μέρος του μυαλό σου που σου λέει παραπονιάρικα «είσαι προδότης, δε σε έχω πια φίλο». Γιατί, στο  βάθος το πιστεύεις και εσύ: τα πρόδωσες τα όνειρά σου. Έγινες αυτό που είχες ορκιστεί ότι δε θα γίνεις ποτέ.

Οπότε ναι, δεν πιστεύω πως τα θέλω ή οι πράξεις μας είναι αυτά που αλλάζουν όταν πατήσουμε γερά τα πόδια μας στο έδαφος, όταν σταματήσουμε να παίζουμε με αυτοκίνητα και κούκλες και δεν ακούμε πια τη γκρίνια της μάνας μας ότι  πάλι γυρίσαμε γεμάτοι χώματα στα ρούχα μας από τη μπάλα. Πάντα παίζουμε με τα αυτοκινητάκια και τις κούκλες μας. Απλά, με διαφορετικό τρόπο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που αλλάζει;

Αυτό που αλλάζει – η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα σε έναν ενήλικο και ένα παιδί – είναι πως μας τελειώνουν οι δικαιολογίες.

Όταν τα γαμάμε όλα όσο είμαστε παιδιά, δε σταματάμε στιγμή να είμαστε τα «αξιολάτρευτα πλασματάκια» που τρέχουν πάνω-κάτω χωρίς να ξέρουν γιατί και δεν έχουν ποτέ σκοπό να πληγώσουν πραγματικά κανέναν με τις πράξεις και τα λόγια τους. Έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε βλακείες και να ξεγλιστράμε από τις ευθύνες μας στον ίδιο ακριβώς βαθμό.

Όταν όμως γινόμαστε «μεγάλοι», δε μπορούμε πια να τρέξουμε σπίτι και να κρυφτούμε από τα λάθη μας. Η μαμά δε θα είναι εκεί για να μας φιλήσει τις πληγές και να μας ψιθυρίσει στο αυτί «θα περάσει». Βρισκόμαστε ξαφνικά με μια βαλίτσα ευθύνες, υποχρεώσεις και απαιτήσεις που πρέπει να μάθουμε μόνοι μας να αντισταθμίζουμε με την πλασματική ελευθερία που πλέον έχουμε.

Οι πράξεις μας πια έχουν συνέπειες. Για τη ζωή μας και για τη ζωή των άλλων.

Η ζωή ενός ενηλίκου είναι σαν μια παρτίδα σκάκι. Εσύ έχεις τα λευκά και η τύχη σου τα μαύρα πούλια. Κινήστε και οι δύο στην περιφραγμένη επιφάνεια ανάμεσα στα τέσσερα τείχη της δουλειάς, της οικογένειας, των υποχρεώσεων και των ευχάριστων στιγμών σου. Θα μπορούσες να κινείσαι προς όποια κατεύθυνση θέλεις – και θεωρητικά, είσαι ελεύθερος να το κάνεις. Αλλά δεν μπορείς. Γιατί υπάρχουν κανόνες που σου δείχνουν την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσεις, τις αποφάσεις που είναι σοφό να πάρεις. Αν είσαι λίγο τυχερός, τα μαύρα πούλια θα σε βοηθήσουν. Αν όχι, θα σταθούν εμπόδιο στο δρόμο σου.

Αυτό που δε σου λένε μεγαλόνωντας είναι πως όταν είσαι πια ελεύθερος να πάρεις τις αποφάσεις που θέλεις, σου κόβουν τα δίχτυα προστασίας. Αν πέσεις, θα φας τα μούτρα σου. Συνέπειες.

Και μπορεί να ξανασηκωθείς, με σπασμένα χέρια και πόδια και να ξαναρίξεις τη βουτιά, αλλά στο μεταξύ θα έχεις χάσει χρόνο. Χρόνο που δεν είχες ούτε αρχικά. Συνέπειες.

Αμφιβάλλω πως αυτό το blog το διαβάζει κανένα παιδί (εκτός ίσως από αυτά που λανθασμένα έρχονται ψάχνοντας τραγούδια των Mazoo & the Zoo – thanks google!). Αλλά σίγουρα θα το διαβάζουν κάποιοι γονείς.

Γι’αυτό θα απευθυνθώ σε εσένα, εσένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο ενώ ο μικρός/ η μικρή σου είναι στο σχολείο ή έχει μόλις πέσει για ύπνο και εσύ νιώθεις την εξάντληση από τις καθημερινές αταξίες να σου σπάει τα νεύρα.

Άστο να τις κάνει. Άστο να φάει τα μούτρα του και να μάθει από τα λάθη του. Άστο να ζήσει όσο καιρό περισσότερο γίνεται χωρίς τις συνέπειες που εγώ και εσύ ξέρουμε πως έρχονται με τον καιρό.

Γιατί τα χρόνια περνάνε γρήγορα και δε θα αργήσει να έρθει η εποχή που οι συνέπειες θα βρουν τη θέση τους και στις δικές του πράξεις.

Και δεν υπάρχει χειρότερος και πιο κουραστικός δρόμος από έναν που ξεκινάς με τις ευθύνες συνοδοιπόρο από το πρώτο σου κιόλας βήμα.

—————-

We Were Promised Jetpacks – It’s Thunder & It’s Lightning ( It’s thunder and it’s lighting/ And it’s all things too frightening… )

Fleetwood Mac – Dreams ( Dreams of Loneliness/ like a heartbeat drives you mad/ In the stillness of remembering/ What you had/ And what you lost… )

Yoav & Emily Browning – Where Is My Mind ( Your head will collapse/ If there’s nothing in it/ And you’ll ask yourself/ Where is my mind… )

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

7 05 2011
Γλύκα

Σε ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα. Και τώρα είμαι στη φάση που έχω πιάσει και διαβάζω όλες σου τις αναρτήσεις από την αρχή. Έχω να πω ότι γράφεις πάρα πολύ όμορφα. Ακόμα κι όταν αυτό για το οποίο γράφεις δεν είναι τόσο όμορφο. Καταφέρνεις και αγγίζεις ευαίσθητες χορδές. Συγκινείς, προβληματίζεις. Έχεις χάρισμα. Και αν ο τρόπος που γράφεις και αυτά που γράφεις αντικατοπτρίζουν αυτόν που είσαι στην πραγματικότητα, τότε πρέπει να είσαι καταπληκτικός άνθρωπος.

Καλό σου βράδυ! 🙂

10 05 2011
Nam3l3ss

Ξέρεις τι θεωρώ εγώ «καταπληκτικό»;
Να αφιερώνει ένας άνθρωπος χρόνο από τη ζωή του για να σου πει δυο καλά λόγια.

Το ξέρω πως δεν είμαι καταπληκτικός άνθρωπος αλλά ώρες ώρες εδώ μέσα διαβάζοντας κάποια από τα σχόλια (αρνητικά και θετικά) κατάλαβα πως δε χρειάζεται κιόλας να είναι κανείς καταπληκτικός.

Αρκεί να προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν πιο «άνθρωπος» γίνεται, αποδεχόμενος τις αδυναμίες και τα προβλήματά του ως ένα (δυσλειτουργικό αλλά απαραίτητο) μέρος του.

🙂

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: