A Warning

29 04 2011

Οι αναμνήσεις είναι πολύ ύπουλα κατασκευάσματα. Σατανικά even.

Έχουν τη δική τους (παράλογη) λογική, τo δικό τους χωροχρόνο και πάνω από όλα τα δικά τους θέλω. Και όταν «θελουν» να βγουν στην επιφάνεια, όλα τα βαρύδια του κόσμου είναι πολύ λίγα για να τις κρατήσουν στο βυθό που τις έχεις εξορίσει. Υπάρχει πάντα ένα σωσίβιο-ενοχή για αυτές να αρπάξουν και να βρουν το δρόμο τους στην επιφάνεια του μυαλού σου.

Σκεφτόμουν φράουλες σήμερα. Ότι θα ήθελα πολύ ένα μπολ φράουλες, με λίγη ζάχαρη και μπόλικο ζουμί.

Και έπειτα – χωρίς αιτία, χωρίς καμία απολύτως σύνδεση, χωρίς κανένα ελαφρυντικό – ήμουν 15 ετών και ο κόσμος μου ήταν μια σεισμογενής ζώνη, με σεισμούς πολλών ρίχτερ, μισογκρεμισμένα χαμόσπιτα και μια αδιάκοπη αγωνία για το μέγεθος του επόμενου μετασεισμού που δε με άφηνε να χαρώ τίποτα.

Αρχικά, είχα γράψει ένα κατεβατό.

Έπειτα το διάβασα και είδα πως ήταν μια ατέλειωτη φλυαρία – και πράγματα που μπορούν να απασχολήσουν τον μελλοντικό shrink μου, δε χρειάζεται να απασχολήσουν και εσάς.

Θα σας πω όμως το εξής. Και αυτό ακούστε το από κάποιον που έπαθε και έμαθε με τον πιο σκληρό τρόπο – κάποιον που δεν μπορεί πια να διορθώσει τα λάθη και τις μαλακοκεφαλιές του.

Όταν κάποιος που αγαπάτε, σας χρειάζεται… τρέξτε κοντά του. Πουλήστε ότι σημαντικότερο έχετε, γράψτε στ’αρχίδια σας όλα τα «ναι, αλλά…» που θα ξυπνήσουν στο μυαλό σας και αγνοήστε τις φωνούλες που θα σας λένε να μην το κάνετε.

Το πιο εύκολο πράγμα θα είναι να βρείτει δικαιολογίες για να μην το κάνετε: «έχω τη δουλειά», «δεν έχω λεφτά», «δε μπορώ να βοηθήσω ουσιαστικά», «δε θέλω να ενοχλήσω»…

Αν υποκύψετε σε αυτές θα ξοδέψετε μια ζωή προσπαθώντας μάταια να επανορθώσετε για ένα λάθος που κάνατε για λόγους που ποτέ δε θα μπορέσετε καταλάβετε. Και όσο θα περνάει ο χρόνος οι λόγοι αυτοί θα γίνονται όλο και πιο δυσνόητοι, όλο και πιο τυραννικοί: «γιατί δεν πήγα; γιατί δεν τα γάμησα όλα για να πάω;».

Όλες οι πιθανότητες λένε πως -εκτός και αν εσείς είστε η λύση στο πρόβλημα του άλλου- δε θα μπορέσετε να προσφέρετε τίποτα ουσιαστικό.

Αλλά ποιός χέστηκε τελικά για το «ουσιαστικό»; Αν μας ενδιέφερε μονάχα το ουσιαστικό ο κόσμος θα ήταν γυμνός από όλες αυτές τις μικρές στιγμές ευτυχίας που σου προσφέρει η πιο ανούσια, η πιο φαινομενικά αδιάφορη και ασυναίσθητη κίνηση. Και, ας είμαστε ειλικρινείς – οι μικρές ευτυχίες είναι το καλύτερο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε.

Για να μη βρεθείτε λοιπόν στη θέση μου, να μετανιώνετε για κάτι που για αδιευκρίνιστους λόγους δεν κάνατε 11 (ή 20 ή 50) χρόνια πριν και για να μην αναρωτιέστε κάθε μέρα που περνάει τι σκατά σκεφτόσασταν τότε… τρέξτε.

Γιατί, σε μια ζωή που τρέχει διαρκώς, είναι πάντα καλύτερος λόγος για να βάλεις όλη σου τη δύναμη στο επόμενο βήμα το να τρέχεις προς κάποιον από το να τρέχεις μακριά από κάτι για μια ζωή.


 (Sis, I wish I had run back then. And you’ll never know how sorry I am I didn’t)

———————

Unkle – Rabbit in Your Headlights (feat. Thom Yorke) ( I’m a rabbit in your headlights/ Scared of the spotlight/ You don’t come to visit/ I’m stuck in this bed… )

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

1 05 2011
Γλύκα

Πολύ ωραίο κείμενο. Και πολύ αληθινό.
Αυτά τα γιατί σε κατατρώνε μια ζωή. Και δεν μπορείς να τους ξεφύγεις με τίποτα. Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί τους.

2 05 2011
Nam3l3ss

Σ’ευχαριστώ 😉
Είναι μερικές φορές πολύ τρομακτικά τα φαντάσματα των οποιών την παρέα μπορούμε να συνηθίσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: