Music in the 10s

21 12 2010

Όταν ήμουν μικρότερος είχα μια ανεξήγητη μανία με τις λίστες.

Έπαιζα αυτοκινητάκια και τα έβαζα να κάνουν αγώνες, σημείωνα τα σκορ και έφτιαχνα ολόκληρα πρωταθλήματα στο χαρτί.

Όταν μεγάλωσα και σταμάτησα να παίζω βρήκα νέα τρέλα με λίστες: Έγραφα κάθε Σάββατο βράδυ τα τραγούδια που είχα ακούσει περισσότερες φορές σε ένα τετράδιο και έφτιαχνα το προσωπικό μου chart (τώρα βέβαια υπάρχουν προγράμματα στον υπολογιστή που τα κάνουν αυτά – και πολλά άλλα ταυτόχρονα – αλλά τότε που το Pentium δεν ήταν ούτε καν ιδέα στο μυαλό της Intel και το PC μου είχε ένα κουμπάκι που έγραφε «Turbo» και όταν το πάταγες… δεν έκανε απολύτως τίποτα, τα πράγματα ήταν αλλιώς).

Πλέον, υπάρχει ο last.fm για αυτές τις δουλειές (όσοι δεν το έχετε δοκιμάσει και γουστάρετε όπως και εγώ τις λίστες, θα βρείτε τον Παράδεισό σας)

Δε μπορώ βέβαια να πω. Μου λείπει που και που το τετράδιο με τα χοντροκομμένα μου γράμματα αλλά…

—————————————

Μιας λοιπόν και έφτασε το τέλος και αυτού του έτους, σκέφτηκα να κάνω μια λίστα με τα albums που άκουσα περισσότερο φέτος, χωρίς αυτά να είναι απαραίτητα φετινά ή ακόμα και περσινά.

Οφείλω να ομολογήσω ότι οι φετινές – και περσινές – κυκλοφορίες των αγαπημένων μου συγκροτημάτων και καλλιτεχνών… δε με συγκλόνισαν κιόλας.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από…

The Worst

Οι Placebo, από «a friend with weed is better» έκριναν πως είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο «άνοιγμα στην Αμερική» (γιατί δεν πολυπερνάει η μπογιά τους στην Ευρώπη και κάτι πρέπει να κάνουν για να βρουν νέους πόρους), προσέλαβαν νέο drummer (τον Steve Forrest του – όχι και τόσο γνωστού – αμερικανικού alt-rock συγκροτήματος, Evaline), έκαναν τον ήχο τους πιο εύπεπτο, τους στίχους τους πιο soft ώστε να ταιριάζουν με τη μουδιασμένη αμερικανική rock αγορά, μπούκωσαν το «Battle for the Sun» με παλιά τους τραγούδια σε 20.000 διαφορετικά πακέτα (για να τους πιάσουν όλους – και alt rock και post punk και…λίγο απ’όλα) και γενικά…κράτησαν μόνο το όνομά τους – και τα εξαιρετικά φωνητικά του Molko, φυσικά. Όλα τα άλλα άλλαξαν. Είναι πολύ κρίμα να βλέπεις ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της εφηβείας σου να ωριμάζει τόσο άσχημα – θέλω να ελπίζω στον επόμενο δίσκο και απλά είμαι σίγουρος πως θα είναι ακόμα χειρότερος.

Οι Interpol έδωσαν μια ωραία πρώτη γεύση όταν διέρευσε το κομμάτι τους «Lights« και είχα αρκετές ελπίδες για το δίσκο. Το «Interpol» είναι ο τελευταίος δίσκος στη δημιουργία του οποίου συμμετείχε ο Carlos Dengler, πρώην πλέον μπασίστας του συγκροτήματος. Όταν αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να φύγει, πολλοί μίλησαν για το τέλος των Interpol (αλλά τελικά δεν ήταν). Υπάρχουν δίσκοι που από το πρώτο άκουσμα σε κερδίζουν. Άλλοι που σε κερδίζουν με το χρόνο τους – όταν ακούσεις αρκετές φορές τα τραγούδια, προσέξεις τους στίχους και τη μουσική περισσότερο και δώσεις χρόνο στα κομμάτια να μπουν στο κεφάλι σου. Τέλος, υπάρχουν και οι δίσκοι που απλά δε σου αρέσουν. Εμένα το «Interpol» δε μου άρεσε. Και ναι, είναι διαφορετικό και θέλει το χρόνο του και…και…και….Το bottom line είναι πως δε μου άρεσε. Δεν είναι πάντα κάτι «δυσνόητο», σοφό – μερικές φορές δεν καταλαβαίνεις κάτι απλά επειδή είναι μια βλακεία. 🙂

Οι Editors στο «In This Light And On This Evening» κάνουν μια…αλλοπρόσαλλη tribute στα 80’s με συνθεσάιζερ και keyboards και κάπου στο δρόμο ξεχνάνε τι μουσική θέλουν να βγάλουν – και σε ποιό συγκρότημα ήθελανα να μοιάξουν «όταν μεγαλώσουν». Δεν είναι κακό ένα συγκρότημα να δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα. Αντίθετα, είναι το μόνο που εξασφαλίζει τη συνέχειά του. Αλλά το «καινούργιο» δε σημαίνει απαραίτητα και «καλύτερο». Είχαν υποσχεθεί πως τα τραγούδια του συγκεκριμένου album θα είχαν ένα πιο «anthemic» ύφος…. Με εξαίρεση (ίσως) το  «Papillon«, εγώ προσωπικά δε βρήκα κανένα anthem στο album. Όλα τα τραγούδια ήταν μια ανεπιτυχής μίξη της βρετανικής  alt-rock και των 80s (και δεν τα πάω και με τίποτα αυτά τα ρημάδια τα συνθεσάιζερ ρε πούστη μου!)

Το βραβείο του χειρότερου «looking forward to» album για εμένα φέτος όμως, ήταν το «Night Work» της μοντέρνας εκδοχής των Village People, Scissor Sisters. Και ναι, ο κώλος που βλέπεται δίπλα είναι το artwork του album. Να μου πεις…τι περίμενες πια και εσύ από τους Scissor Sisters? Πολλά, είναι η απάντηση. Το πρώτο τους album, «Scissor Sisters» είχε μια πανέξυπνη, μοντέρνα διασκευή του «Comfortably Numb» των Pink Floyd, το δεύτερο («Ta-Dah») είχε -upbeat μεν, διασκεδαστικά για όλους δε – κομμάτια όπως το «I Don’t Feel Like Dancing«, «She’s My Man» και «I Can’t Decide«. Ναι, ΟΚ δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου συγκρότημα αλλά είχε μερικά τραγούδια που εκτιμούσα. Όταν άκουσα το πρώτο single του «Night Work«, το «Invisible Light» έκανα… πως δεν το άκουσα. Εντάξει… είχαν ανέκαθεν και πιο… gay-oriented κομμάτια, αλλά αυτός ο δίσκος είναι γραμμένος για gay disco. Μπροστά του τα album του Elton John, μοιάζουν με Black Sabbath. Μια φορά το άκουσα όλο κι όλο και αυτό για να έχω μια άποψη (και για να δώσω μια ευκαιρία στο δίσκο), αλλά… δεν. Και δεν καταλαβαίνω το όλο στυλ του album: γιατί να κάνεις ένα πολύ exclusive δίσκο, όταν έχεις μια ανοδική πορεία σε ένα mainstream κοινό;;

Οι K’s Choice είναι πολλά χρόνια τώρα ένα από τα αγαπημένα μου 90s συγκροτήματα. Τραγούδια όπως το «Believe«, «Everything for Free«,»Virgin State of Mind«, «Almost Happy» και το all-time anthem της εξάρτησης, «Not An Addict» είναι και θα είναι πάντα στις playlists μου όσα χρόνια και αν περάσουν από την κυκλοφορία τους. Όταν λοιπόν, μετά από 10 χρόνια απουσίας τα αδέρφια Sarah και Gert Bettens αποφάσισαν να κάνουν ένα καινούργιο δίσκο, ήμουν απίστευτα χαρούμενος. Δυστυχώς όμως, με μικρή εξαίρεση ίσως το τραγούδι «Come Live the Life» το οποίο όμως θα μπορούσε άνετα να είναι left-over από την εποχή του «Almost Happy», το album είναι μια κουραστική συλλογή acoustic κομματιών που δεν έχει τίποτα να προσθέσει στην πορεία του συγκροτήματος – και σίγουρα δεν αποτελεί καλό λόγο επανένωσης. Να μην παρεξηγηθώ – οι K’s Choice ήταν γνωστοί κυρίως για τις μπαλάντες τους (όπου ήταν γνωστοί, δεν υπήρξαν ποτέ τεράστιο όνομα). Αλλά οι μπαλάντες του συγκεκριμένου album ήταν… αδιάφορες και χωρίς ψυχή.

Για το τέλος άφησα την παλιά αγαπημένη, Tracey Thorn. Όταν το 1/2 των Everything but the Girl, αποφάσισε το 2008 να αφήσει για λίγο το νοικοκυριό και να κυκλοφορήσει νέο δίσκο με electro-pop διάθεση, το αποτέλεσμα αυτού του comeback ήταν ένα αξιολογότατο album που διατηρούσε τα στοιχεία εκείνα που έκαναν δημοφιλείς τους EbtG των late 90s και προσέθετε στοιχεία από την electro των late 00s. To «Out of the Woods» λοιπόν, μπορεί να μην πούλησε τρελά (και πώς να πουλήσει άλλωστε, με μηδαμινό promotion) και να μην έκανε το μπαμ στη μουσική σκηνή, αλλά ήταν ένα βήμα μπροστά. Φέτος, η Thorn κυκλοφόρησε τον επόμενο (και τρίτο συνολικά) προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Love and Its Opposite» με lead single το «Οh, the Divorces!» (ναι…ναι…I know :/ ). O δίσκος αυτός δεν ήταν ούτε ένα βήμα μπροστά αλλά ούτε και ένα βήμα πίσω – ήταν ένα βήμα πλαγίως: μια ακουστική συλλογή τραγουδιών με κεντρικό θέμα την… κρισάρα των 40s, τα διαζύγια και τη ζωή ως μεσήλικας. Όπως πάντα, είχε προσεγμένους στίχους…αλλά δεν. Απλά δεν. Ίσως να φταίει η ηλικία μου, ίσως το ότι ο γάμος και το διαζύγιο δε με αφορούν, αλλά απλά…δεν. Δεν ήταν καθόλου του γούστου μου και θα το βλέπω ως ένα «side-project» περιμένοντας το επόμενο «κανονικό» album της Thorn.

και ας περάσουμε στα…

The Best

The XX – xx

Έχουν κάτι το ιδιαίτερο στο στυλ τους οι XX. Χαμηλόφωνες ερμηνείες, υπέροχες μουσικές και φρέσκο ήχο. Η ερμηνεία γίνεται με τρόπο που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε απαγγελία και τραγούδι και το κομμάτια τους σου κολλάνε επικίνδυνα στο κεφάλι (όπως π.χ. το καταραμμένο «χαι-άι-άι» του «Crystalised»). Η μουσική τους μπλέκει ακουστική και indie rock μελωδία και οι στίχοι είναι…ιδιαίτεροι (σχεδόν όσο οι φωνές των ερμηνευτών). Η φωνή του τύπου θυμίζει και λίγο Damien Rice. Ακούστε οπωσδήποτε το ομώνυμο album τους, αν ψάχνετε για μια πιο «soft» εκδοχή της indie rock.

Αγαπημένα tunes του δίσκου: «Crystalised«, «VCR«, «Intro«, «Islands«

 

 

Various Artists – 500 Days of Summer Soundtrack

Δε θα μπορούσα να πω πως τα soundtrack δεν παίζουν σημαντικό ρόλο για εμένα σε μια ταινία. Πάντα ακούω με προσοχή τα τραγούδια και πάντα όταν τα τραγούδια ταιριάζουν με αυτό που βλέπω, βλέπω με άλλη διάθεση την κάθε ταινία. Η ταινία «500 Days of Summer» είναι – για όσους δεν την έχετε ακουστά – μια ρομαντική meta-comedy η οποία ξεφεύγει σε αρκετά σημεία από τη κλασική συνταγή και αξίζει να της ρίξετε μια ματιά αν θέλετε κάτι έξυπνο, μοντέρνο, ρομαντικό και κυρίως… με γαμάτο soundtrack. Αυτό πο μου άρεσε νομίζω περισσότερο είναι πως τα τραγούδια δεν είναι γραμμένα για την ταινία, αλλά ο υπεύθυνος για τη μουσική επένδυση της ταινίας έχει βρει τόσο ταιριαστά κομμάτια να για κάθε σκηνή την οποία ντύνουν μουσικά, που εύχεσαι να μην ξανα-υπάρξει soundtrack με original τραγούδια, αν είναι να βρίσκουν τέτοια «διαμάντια» στις ήδη υπάρχουσες δισκογραφίες γνωστών και άγνωστων καλλιτεχνών. Το soundtrack περιέχει γνωστούς καλλιτέχνες όπως The SmithHall & Oates, Doves και Simon & Garfunkel, αλλά μας συστήνει και σε μερικούς πολύ αξιόλογους νέους καλλιτέχνες όπως η ρωσοαμερικανίδα Regina Spektor, οι The Temper Trap με το uber-hit τους «Sweet Disposition», η Zooey Deschanel (πρωταγωνίστρια της ταινίας και lead vocalist του συγκροτήματος She & Him), οι Wolfmother και άλλοι. Το πιο διασκεδαστικό soundtrack που έχω ακούσει εδώ και καιρό – χωρίς άχρηστα filler songs – για ατέλειωτα repeats.

Αγαπημένα tunes του δίσκου: Regina Spektor – Us, Doves – There Goes the Fear, The Smiths – Please, Please Let Me Get What I Want, Wolfmother- Vagabond

Sia – We Are Born

Οφείλω να ομολογήσω πως όταν άκουσα πρώτη φορά το δίσκο, νόμιζα ότι η Sia, μας έκανε πλάκα. Πώς γίνεται η trip-hop καλλιτέχνιδα με τραγούδια όπως το all-time favorite «Breathe Me», να το ρίχνει στην τόσο… ξεδιάντροπη pop. Το «We Are Born» είναι ένα τελείως ασυνήθιστο album για όσους γνωρίζουν τη Sia. Αντί για κατατονικές, ψιθυριστές και piano-based μελωδίες που είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν, η Sia μας ξανασυστήθηκε ως μια pop καλλιτέχνιδα που απλά, γουστάρει να διασκεδάσει. Και εντάξει, όταν έχεις και τη φωνή να το κάνεις, μπορείς να τραγουδάς ό,τι θέλεις και να το κάνεις και καλά: μπορεί τα τραγούδια του album όπως το lead single  «Clap Your Hands», να είναι η επιτομή της χαζοχαρούμενης pop, αλλά σου κολλάνε απίστευτα και πιάνεις τον εαυτό σου να τα σιγοτραγουδάει στο δρόμο. Και αν το τρελό κόλλημα και το σιγομουρμούρισμα των τραγουδιών στο δρόμο για τη δουλειά, δεν είναι ο ορισμός της pop… ε τότε δεν ξέρω τι είναι. Μπορεί ο δίσκος να περιλαμβάνει δύο μπαλάντες: μια διασκευή – που ξεπερνάει κατά πολύ το original – του «Oh Father» της Madonna (κυρίως, γιατί αντίθετα με τη Βασίλισσα της Pop, η Sia διαθέτει συναίσθημα) και μια «Breathe Me»-wannabe μπαλάντα με τίτλο «I’m In Here», αλλά ο δίσκος είναι μια 100% power-pop εμπειρία. Σα να πηγαίνεις Σαββατόβραδο σε πάρτυ του δημοτικού. Και ποιός δεν έχει καλές αναμνήσεις από αυτά τα πάρτυ, after all??

Αγαπημένα tunes του δίσκου: «The Fight», «Stop Trying», «You’ve Changed» «Cloud»

Massive Attack – Heligoland

To «Heligoland» ήταν το comeback album των συν-ιδρυτών της trip-hop και έκανε να μας φτάσει σχεδόν 7 χρόνια. Για να σας πω την αλήθεια, το album αυτό το έλιωσα στο repeat αλλά για 4 μόλις τραγούδια – εκ των οποίων τα δύο συμπεριλαμβάνονταν στο EP «Splitting the Atom», που είχαν κυκλοφορήσει λίγους μήνες νωρίτερα. Έσκισα λοιπόν στο repeat τα παράξενα φωνητικά του «Splitting the Atom», τον σκοτεινό ήχο του «Pray for Rain», το sexy-cool «Girl I Love You» μα πάνω από όλα το φανταστικό – και ίσως ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των δίσκων των Massive Attack και της trip-hop γενικότερα- «Paradise Circus» (με ένα έξισου ΓΑΜΑΤΟ video clip με σκηνές από την πορνοταινία του 1973,  «The Devil In Miss Jones»). Δεν ξέρω τι να πρωτοπω για αυτό το κομμάτι: φανταστικά, ethereal φωνητικά από τη Hope Sandoval των disbanded on hiatus, Mazzy Star, υπέροχη μελωδία, στίχοι λίγοι αλλά μοναδικά γραμμένοι, σεξουαλική ενέργεια που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι, αισθησιακό μέχρι εκεί που δεν πάει… πραγματικά αυτά τα 7 χρόνια αναμονής για το επόμενο βήμα των Massive Attack, άξιζαν έστω και μονάχα για αυτό το κομμάτι. Είναι άνετα το κομμάτι με τα περισσότερα repeats στη μουσική μου βιβλιοθήκη για τη χρονιά που μας πέρασε. ΑΝΕΤΑ όμως…

Αγαπημένα tunes του δίσκου: «Paradise Circus«, «Pray for Rain»«Splitting the Atom»«Girl I Love You»

Florence + the Machine – Lungs

Κάθε δυο-τρια χρόνια (ή όποτε οι Radiohead κυκλοφορούν νέο δίσκο :p), βρίσκω ένα album το οποίο μπορώ να ακούσω από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να πατάω ποτέ «next song». Και αυτό για ένα νευρόσπαστο σαν και εμένα λέει ΠΑΡΑ πολλά. Φέτος, αυτός ο δίσκος ήταν το «Lungs» των Florence + the Machine. Η πρώτη μου επαφή με το συγκρότημα ήταν – όπως και για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου – μέσα από τη διασκευή του club anthem των The Source, «You Got the Love» «You’ve Got The Love» όπως μετονομάστηκε η εκδοχή των Florence + the Machine).

Όταν κατέβασα το album τους, έπαθα την πλάκα μου με τα φωνητικά και τις μελωδίες του album. Μια πραγματικά εξαιρετική δουλειά που δεν ήταν με τίποτα αυτό που περίμενα. Όταν γνωρίζεις ένα συγκρότημα μέσω μιας διασκευής, είναι λογικό να πιστεύεις πως και τα υπόλοιπα τραγούδια τους από κάπου θα έχουν «κλέψει» κάτι, αλλά οι F+tM, έχουν καταφέρει να φτιάξουν ένα δίσκο που είναι σε ίσα μέρη διασκεδαστικός, σκοτεινός, με υπέροχη μουσική επένδυση, προσεγμένη παραγωγή και εξαιρετικούς στίχους. Δεν υπάρχει ούτε ένα κομμάτι στο δίσκο που να είναι filler, όλα ακούγονται το ίδιο ευχάριστα: από το δυναμικό «Dog Days are Over», το power-song «Drumming Song», το «γυαλιστερό «Rabbit Heart (Raise it Up)», το παιχνιδιάρικο «Kiss With a Fist», το τραγούδι με τους πιο αλλόκοτα μοναδικούς στίχους ever «My Boy Builds Coffins», το «Cosmic Love» – ακόμα και μέχρι τη συμμετοχή του συγκροτήματος στο soundtrack του Twllight Saga: Eclipse, «Heavy In Your Arms» (που συμπεριλαμβάνεται πλέον στην επανέκδοση του δίσκου με τίτλο «Between Two Lungs»). H φωνή της Florence είναι μια out-of-this-world, σχεδόν αιθέρια εμπειρία και ταιριάζει γάντι με τους στίχους του album που ασχολούνται περισσότερο με το αίμα και το θάνατο, παρά με χαμένες αγάπες – ή για να είμαι ακριβής, που βρίσκει τα κοινά ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Άριστο από την αρχή μέχρι την τελευταία του νότα.

Αγαπημένα tunes του δίσκου: Όλα

 

Coming up next: MIXTAPE!

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: