Levander

22 11 2010

Tρία πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή: πως γεννιόμαστε, πως πεθαίνουμε και πως στο διάστημα από το ένα στο άλλο βρισκόμαστε πολλές φορές στο πάτωμα να μετράμε λάθη και πληγές.

Το πρώτο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.

Το δεύτερο, συνήθως, επίσης.

Οπότε μένουμε να κοιτάζουμε αυτό που όντως μπορούμε να αγγίξουμε: το πώς θα σηκώσουμε τον εαυτό μας από κάτω.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι και άλλοι τόσοι λόγοι που ένας άνθρωπος καταλήγει κουλουριασμένος στο κρεβάτι ή σε κάποια γωνία του δωματίου του ακούγοντας Johny Cash στο repeat. Και αυτό που ποτέ δεν παύει να μου κάνει εντύπωση είναι η ευρηματικότητα της ζωής στο συγκεκριμένο τομέα: πάντα θα βρει κάτι καινούργιο για να σε εκπλήξει δυσάρεστα. Δε φαίνεται ποτέ να στερείται ιδεών.

Η ερώτηση λοιπόν, ή μάλλον η «σωστή» ερώτηση, δεν είναι «γιατί είσαι στα πατώματα;» – οι λόγοι είναι κάτι σαν τις απόψεις, όλοι έχουν από μία και μερικές φορές δεν έχει και καμία απολύτως σημασία για κανέναν.

Η σωστή ερώτηση είναι «τι μπορείς να κάνεις για να σηκωθείς;».

Έτσι, αρχικά, στρεφόμαστε στους ανθρώπους που μας αγαπάνε.

Ακόμα και (ή μάλλον, κυρίως) σε αυτούς που εμείς δεν αγαπάμε και τόσο. Ο λόγος; Γιατί η αγάπη τους είναι εύκολη, δοτική. Δε χρειάζεται προσπάθεια, δε χρειάζεται αποδείξεις για να συνεχίσει να υφίσταται. Και κυρίως γιατί με αυτούς νιώθουμε πως δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα – δε φοβόμαστε μήπως τους αποξενώσουμε, δεν μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε χαρακτήρα. Οπότε στρεφόμαστε σε αυτούς και περιμένουμε κάτι που να μας κάνει να νιώσουμε λίγο καλύτερα, κάτι που θα μας δώσει ένα λόγο για να πετάξουμε το πάπλωμα και να σηκωθούμε από το κρεβάτι.

Έπειτα, τρέχουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε.

Ακόμα και (ή μάλλον, κυρίως) σε αυτούς που δε μας αγαπάνε και τόσο. Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι είναι παράξενες μηχανές. Μια ντιζελοκίνητη σακαράκα που μόλις γεμίσει μέχρι πάνω, θέλει να τρέξει και να σπαταλήσει όλα της τα αποθέματα σε δρόμους με λακούβες και σαμαράκια. Ψάχνουμε για έναν σκοπό, για μια αφορμή να ξεχάσουμε ό,τι μας συνέβη και να αρχίσουμε να τρέχουμε σε καινούργια πορεία. «Θα τα καταφέρω για εσένα» τους λέμε και ανεβάζουμε ταχύτητα. Έτσι κυνηγώντας κάτι που όλο πλησιάζει αλλά ποτέ δεν έρχεται, μουδιάζουμε το μυαλό μας και ξεχνάμε ότι πέσαμε – μέχρι να μας τελειώσει πάλι η βενζίνη ή να μας σκάσει κανα λάστιχο… Και είναι αστείο πόση βενζίνη καταναλώνουμε κυνηγώντας μια ψευδαίσθηση στο δρόμο.

Έχοντας απογοητεύσει και απογοητευτεί, αποφασίζουμε να ψάξουμε βαθιά κρυμμένες φιλοσοφικές αλήθειες για τη ζωή.

Πετάμε το παλιό πάπλωμα και παίρνουμε καινούργιο και βαζουμε στη γωνιά που είχαμε κουβαριαστεί μια γλάστρα λεβάντα για καλή τύχη. Αποφασίζουμε πως κανείς δε μας αγαπάει όσο εμείς και αρχίζουμε να ψάχνουμε τα θέλω και τα όνειρά μας για αφορμές να συνεχίσουμε να ξυπνάμε το πρωί. Ανακαλύπτουμε πως πρέπει να βάλουμε νέους στόχους και αυτό μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στους παλιούς. «Τι μαλακίες σκεφτόμουν;» λέμε στον εαυτό μας και κλείνουμε το παράθυρο για να μη φύγει το άρωμα της λεβάντας.

Κάπου στη διαδρομή, γνωρίζουμε και ανθρώπους που μας κάνουν να ξεχνιόμαστε.

Γελάμε, ερωτευόμαστε, καβλώνουμε και πέφτουμε σε κρεβάτια μαζί τους για να τις πείσουμε και να μας πείσουμε ότι το καινούργιο πάπλωμα ήταν η λύση στο πρόβλημά μας. Χρησιμοποιούμε το σώμα για να ηρεμήσουμε το μυαλό. Και όταν ξυπνάμε μουδιασμένοι μες στη νύχτα, φταίει η ζέστη, το μικρό κρεβάτι, το άγχος για τη δουλειά – αλλά ποτέ οι σκέψεις μας. Πώς να φταίνε άλλωστε αυτές; Τις ξορκίσαμε με το νέο πάπλωμα.

Όταν η λεβάντα στο δωμάτιο μαραθεί, αρχίζουμε να κάνουμε νέους στόχους.

Υπερπηδάμε νοητικά τα εμπόδια και κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Μετράμε πια τις μέρες αντίστροφα, ελπίζοντας πως όταν το κοντερ δείξει 0, θα εκπλήξουμε ευχάριστα τον εαυτό μας έχοντας αφοσιωθεί πλέον με σώμα και ψυχή στο νέο αυτό στόχο, ξεχνώντας τα παλιά. Αλλά όσο οι μέρες περνάνε, συνειδητοποιούμε πως όλη αυτή η έξαψη που αισθανόμαστε στο κορμί πηγάζει από την προσμονή για κάτι που θα κρατήσει μονάχα μια στιγμή και μετά θα γίνει ιστορία. Γι’αυτό τρενάρουμε λίγο τους στόχους μας, προσπαθώντας να ανακαλύψουμε νέους στόχους και νέες προσμονές για να αντικαταστήσουν αυτές που όπου να’ναι τελειώνουν.
Και έπειτα έρχεται μια μέρα σαν όλες τις άλλες που απλά ξυπνάμε και το καινούργιο μας πάπλωμα μοιάζει όσο βαρύ και το παλιό και η θέση που έπιανε η λεβάντα είναι και πάλι άδεια και μας περιμένει. Το πρόβλημα με τους στόχους μας είναι πως συνήθως τους φτιάχνουμε για να τους κυνηγάμε, όχι για να τους πιάνουμε. Σαν τα καινούργια αυτοκίνητα, χάνουν το μεγαλύτερο μέρος της αξία τους μόλις τους πιάσουμε στα χέρια μας.

Οπότε επιστρέφουμε στη γωνίτσα μας περιμένοντας τους επόμενους άνθρωπους που θα μας αγαπήσουν αρκετά ώστε να μας σηκώσουν και πάλι από το έδαφος, για να μπορέσουμε να τους προδώσουμε και να ξανατρέξουμε πίσω από αυτούς που εμείς θέλουμε να μας αγαπήσουν, για να ξαναμελετήσουμε τη ζωή από άλλες οπτικές γωνίες και για να ξανακάνουμε στόχους με ημερομηνία λήξης και ονομασία προέλευσης.

Ποτέ δε σκεφτόμαστε πως μπορεί να έρθει μια μέρα που αυτός ο φαύλος κύκλος δε θα μπορεί να ξεκινήσει γιατί θα έχουμε μείνει μόνοι. Γιατί; Γιατί αποκλείεται εμείς να μείνουμε ποτέ μόνοι, είμαστε πολύ ενδιαφέροντες, πολύ συναρπαστικοί και πολύ σημαντικοί για να μείνουμε ποτέ μόνοι. Ποτέ δε σκεφτόμαστε πως μπορεί να έρθει μια μέρα που να μην έχουμε καμία – μικρή και ασήμαντι, ηλίθια και εθελετυφλούσα – αφορμή για να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Συνεχίζουμε να πιστεύομε με ηλίθιο ρομαντισμό πως πάντα θα απλώνουμε το χέρι και πάντα κάποιος θα το πιάνει.

Και τα κάνουμε όλα από την αρχή, ξανά.

 

——————————-

Moby – One of These Mornings

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: