Über Fail

11 10 2010

Μπορείς να λες ότι είσαι προετοιμασμένος για όλα τα πιθανά σενάρια της ζωής, αλλά ποτέ πραγματικά δεν είσαι.

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου πως ξέρεις να ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος και το αποδεκτό από το ανεπίτρεπτο και την πιο λάθος στιγμή τα σκατώνεις αυτοκρατορικά. Σε κάποια φάση πείθεις και τον εαυτό σου πως είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις μέχρι να ματώσουν και οι τρίχες στο κεφάλι σου. Αναλύεις κοσμοθεωρίες, φιλοσοφώντας στους ανθρώπους γύρω σου. Θυμώνεις μαζί τους όταν διαφωνούν μαζί σου σε πράγματα που με βάση το δικό σου μυαλό θα έπρεπε να είναι για όλους ξεκάθαρα. Και έπειτα, έρχεται η ώρα που ένας δικός σου άνθρωπος, που τον αγαπάς και τον εκτιμάς γιατί…τον αγαπάς και τον εκτιμάς (δε χρειάζεται πάντα δικαιολογία το γιατί αγαπάς έναν άνθρωπο) σου λέει κάτι και εσύ παγώνεις, χάνεις τα λόγια σου που με τόση ευφράδια έφτυνες αριστερά και δεξιά στον κόσμο.

Σήμερα φέρθηκα σαν τον μεγαλύτερο μαλάκα του κόσμου.

Και ειλικρινά, αν το διαβάζεις αυτό αγαπητέ αναγνώστη, δεν είμαι ο μεγαλύτερος μαλάκας του κόσμου.

Είναι μόνο που η ζωή μερικές φορές σου παίζει τα πιο πούστικα παιχνίδια – κοιτάς αριστερά ενώ σου ρχεται με χίλια από δεξιά – και μπροστά στην πραγματικότητα η θεωρία χάνεται και η πράξη μένει μισή.

Έχω ελαφρυντικά για αυτή μου τη στάση; Sure…με εξέπληξε, δεν το περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο, ήταν βαρύ…θες κι άλλα; Μπορώ να μου βρω χιλιάδες ελαφρυντικά. Στην πραγματικότητα, μπορώ να αποποιηθώ κάθε ευθύνης για τη συμπεριφορά μου, να τα ρίξω όλα αλλού…ακόμα και στην «κακιά την ώρα».

Αλλά, αλήθεια, το πόσο μαλάκας ή μη είσαι δε φαίνεται στις δύσκολες στιγμές;; Σε αυτές για τις οποίες κανένας δε σε προετοιμάζει ποτέ κατάλληλα και επαρκώς;

Σήμερα λοιπόν, φέρθηκα σαν το μεγαλύτερο μαλάκα του κόσμου. Υπήρχε ένας άνθρωπος που με είχε ανάγκη και εγώ δεν φέρθηκα όπως ήξερα πως έπρεπε, όπως μπορούσα να φερθώ, όπως, στην τελική, γούσταρα να φερθώ.

Πάγωσα όταν έπρεπε να κινηθώ και μουγγάθηκα όταν έπρεπε να μιλήσω. What the fuck is wrong with me?

Δεν είμαι σκληρός με τον εαυτό μου. Για την ακρίβεια, νομίζω πως μου δίνω ελαφρυντικά ενώ ταυτόχρονα δεν καταλαβαίνω πως μπορώ και μου τα δίνω. Είμαι της άποψης πως η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων είναι και η πιο ειλικρινής. Μπορείς να πεις χιλιάδες πράγματα προσπαθώντας να διορθώσεις μια λάθος πρώτη αντίδραση, αλλά για εμένα όλα μαζί αξίζουν λίγο περισσότερο από το τίποτα διαιρεμένο δια σκατά (και αυτό, γιατί τουλάχιστον προσπάθησες). Η πρώτη αντίδραση είναι που μετράει. Η πρώτη αντίδραση είναι που μένει.  Το να πεις «να πάνε να γαμηθούνε όλοι, έχεις εμένα και αυτό είναι αρκετό» και να το εννοείς. Τα υπόλοιπα – όλες οι προσπάθειες να σώσεις ότι μπορείς μετέπειτα – είναι περισσότερο για να παρηγορήσουν την απογοήτευσή σου από τον ίδιο σου τον εαυτό. Που νόμιζες ότι τα ξέρεις όλα, ότι τα καταλαβαίνεις όλα, ότι μπορείς να τα διαχειριστείς όλα.

Και τέλος πάντων, πιο απλά, δεν πιστεύω αυτό που λένε πως «οι άνθρωποι μερικές φορές χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν κάποια πράγματα».

Εγώ πάντα έλεγα αυτό που πίστευα από την αρχή και υπερασπιζόμουν την άποψή μου μέχρι το τέλος.

Γιατί λοιπόν να μου δίνω ελαφρυντικά; Γιατί εγώ να είμαι η «εξαίρεση» στον ίδιο μου τον κανόνα;

I failed someone today, λοιπόν.

Και ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα ήθελα να του κάνω κάτι τέτοιο. Και ένας από τους ανθρώπους που πραγματικά είχε ανάγκη τη βοήθειά μου και μου τη ζήτησε.

Και ειλικρινά δε μπορώ να εκφράσω με λόγια πόσο πολύ λυπάμαι για αυτό. Και πόσο απογοητευμένος νιώθω με τον εαυτό μου για αυτό.

Δε με νοιάζει για πολλά πράγματα στη ζωή, τα περισσότερα που με ένοιαζαν έχουν ήδη χαθεί. Αυτά όμως τα λίγα που με νοιάζουν – οι άνθρωποι που αγαπάω, οι αναμνήσεις που πασχίζω να κρατήσω ζωντανές και ότι απέμεινε από μια χούφτα όνειρα – με νοιάζουν πραγματικά.

Και το χειρότερο είναι πως το δικό μου fail επηρεάζει και έναν άνθρωπο που εκτιμάω και αγαπάω.

Αυτό είναι το χειρότερο είδος μαλακίας.

Fail, Nam3l3ss.

Über fail.


Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

23 10 2010
Sofia

Simera apogoiteftika kai ego apo ton an8ropo mou. Eixa entoni anagki apo parigoria kai stiriksi alla itan adinato na »epikoinonisoume». Oi proti antidrasi alla kai polles epomenes itan apogoiteftikes. Kapoia stigmi dielisa tin sizitisi giati arxisa na dialiomai ego mesa mou. Pige aftos gia ena tsigaro kai ego ksespasa se klamata. Otan girise me pire agkalia kai mou eipe »signomi pou den se katalavaino, alla na ksereis se agapao oso den exo agapisei allon an8ropo sti zoi mou» Afto akrivos xreiazomouna, mia agkalia peloria kai mia kouventa mesa apo tin psixi tou, etsi apla xoris analiseis. Afto itan to valsamo gia tis pliges mou. Etsi pou les glikie mou nam3l3ss, nomizo oti polles fores metraei to finale kai oxi mia xliari arxi.

23 10 2010
Nam3l3ss

Σοφία, long time no see…I hope everything’s good 🙂
Πραγματικά χαίρομαι που το βλέπεις έτσι. Μακάρι να το έβλεπα και εγώ κάπως ανάλογα. Αλλά είμαι της άποψης πως οι πρώτες αντιδράσεις είναι και οι πιο ειλικρινείς και αντιπαθώ τα «διπλά στάνταρς» (αλλιώς να ισχύουν δηλαδή τα πράγματα για τους άλλους και αλλιώς για εμένα).

Δε βαριέσαι όμως…και η αποτυχία μέσα στη ζωή δεν είναι;
Υπάρχουν στιγμές που είσαι υπερήφανος για τον εαυτό σου και στιγμές που δεν είσαι.
Το θέμα είναι να προσπαθείς πάντα να κάνεις τις πρώτες να είναι περισσότερες από τις δεύτερες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: