A Change is Coming

18 10 2010

And if I change am I denying what was said?
If I remain the same am I creating greater problems instead?

Το πιο ωραίο και μυστηριώδες πράγμα με την αλλαγή είναι πως μπορείς να τη μυρίσεις στον αέρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Joke

18 10 2010

Έψαχνε μέσα στα συρτάρια όταν έπεσε πάνω στο γράμμα.

Δε θα είχε ρίξει δεύτερη ματιά αλλά ο γραφικός του χαρακτήρας της κέντρισε την προσοχή.

Κατα πάσα πιθανότητα θα ήταν τίποτα – ένας παλιός, ξεχασμένος φάκελος σε ένα συρτάτι που θα είχε μέσα παλιές τους φωτογραφίες στην καλύτερη και παλιές αποδείξεις στη χειρότερη περίπτωση.

Για μια στιγμή αναρωτήθηκε τι από τα δύο θα ήταν πραγματικά χειρότερο.

Έπιασε το φάκελο στο χέρι της και τον γύρισε στην πίσω πλευρά. Ήταν κλειστός.

Παράξενο.

Ενώ ήθελε να σκίσει σαν τρελή το φάκελο, έτρεξε στην κουζίνα και πήρε ένα μαχαίρι για να τον κόψει προξενόντας του όση μικρότερη ζημειά μπορούσε.

Μια σελίδα ήταν διπλωμένη στα τέσσερα, μέσα.

«Σ’αγαπώ.

Δεν ήξερα πως να ξεκινήσω αυτό το γράμμα γι’αυτό ξεκινάω με κάτι που ξέρεις ήδη. Απλά ήθελα να στο πω για ακόμα μια φορά.

Ελπίζω το γράμμα αυτό να σε βρίσκει καλά και να σε βρίσκει αρκετό καιρό μετά τον αποχωρισμό μας. Ελπίζω να είσαι ευτυχισμένη και να διαβάζεις αυτό το γράμμα με τα κομμάτια σου σε μια οργανωμένη αναρχία, όπως σε ήξερα και σε αγαπούσα.

Σκέφτηκα πολύ τι θέλω να σου γράψω σε αυτό το γράμμα.

Ήθελα να γράψω τόσα πολλά…

Για τόσες πολλές στιγμές που δε θα είμαι παρών για να σου τα πω.

Αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν υπάρχει αρκετό χαρτί στον κόσμο για να τα γράψω όλα αυτά.

Γιατί ήθελα να είμαι πλάι σου το πρωί που θα ξυπνάς και να σου λέω πόσο όμορφη είσαι ακόμα και χωρίς μακιγιάζ, ακόμα και όταν κοιμάσαι.

Θα ήθελα να είμαι δίπλα σου όταν θα περιμένεις τις απαντήσεις από τις εξετάσεις μας, για να σε μαλώνω και να με μαλώνεις που δεν προσέχουμε όσο πρέπει.

Θα ήθελα να είμαι εκεί όταν θα είσαι κουρασμένη, θλιμμένη, δυστυχισμένη για να σου λέω πως όλα θα πάνε καλά (ακόμα και όταν δε θα πήγαιναν).

Θα έδινα τα πάντα για να είμαι εκεί όταν είσαι ευτυχισμένη, όταν γελάς για να σου πειράζω τα λακάκια στα μάγουλα και να σου λέω πόσο αγαπώ το χαμόγελό σου.

Θέλω να ξέρεις πως ο λόγος που δε στα γράφω όλα αυτά είναι η έλλειψη χώρου και χρόνου, όχι η έλλειψη των συναισθημάτων.

Θέλω να το θυμάσαι αυτό.

H ζωή είναι ένα αστείο, μικρή μου.

Για άλλους μικρό και για άλλους μεγάλο. Για άλλους κρύο και για άλλους ξεκαρδιστικό. Για άλλους αξίζει το χρόνο που έκαναν να το ακούσουν και για άλλους πάλι όχι.

Η ζωή μαζί σου όμως, ήταν το πιο ξεκαρδιστικό, το πιο διασκεδαστικό και ωραίο αστείο. Και άξιζε μέχρι και το τελευταίο λεπτό του.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή για θρήνο και υπάρχουν στιγμές για ευτυχία.

Ελπίζω και υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να είναι από εδώ και στο εξής η ζωή σου γεμάτη στιγμές ευτυχίας.

Πρέπει να μάθουμε να προχωράμε όταν όλα στη ζωή μας λένε σταμάτα. Να πολεμάμε για την ευτυχία γιατί δεν έρχεται εύκολα, φτηνά ή χωρίς κόπο.

Υπάρχει μονάχα μια θεμελιώδης αλήθεια για τη ζωή, αγάπη μου. Πώς είναι λίγη. Και πως στο τέλος, κανείς μας δεν ορίζει τη διάρκειά της. Το μόνο που ορίζουμε είναι ο τρόπος που θα σπαταλήσουμε το χρόνο μας.

Εγώ τον σπατάλησα σωστά και αν τα έκανα όλα από την αρχή δε θα άλλαζα τίποτα.

Πήγαινε λοιπόν και ζήσε τη ζωή σου σαν το μεγάλο αστείο που πραγματικά είναι.

Αγάπησε, χόρεψε, μέθυσε ξανά και κάνε όλα όσα σου λένε πως δεν πρέπει να κάνεις.

Η ζωή που επιθυμείς είναι πάντα κάπου ανάμεσα στο «δεν πρέπει» των άλλων και το δικό σου «δε μπορώ».

Βγες και διασκέδασέ τη μέχρι την τελευταία της στιγμή.

Για εμένα.

Και για εσένα.

Θα μπορούσα να γράφω αιώνες. Αλλά δεν έχω αιώνες. Έχω μονάχα το τώρα και αυτό είναι το μόνο που έχουμε πραγματικά ποτέ.

Γι’αυτό θα αφήσω το γράμμα μου εδώ.

Γράψε τις δικές σου σελίδες.

Δικός σου, πάντα.

Σ’αγαπώ.»

 

Πήγε και τον βρήκε την επόμενη ημέρα. Στο ίδιο πάντα μέρος, στο ίδιο πάντα σημείο αιώνια παγωμένα αισθήματα συμπυκνωμένα σε δυο μέτρα γης.

«Μια χαρά σε βρίσκω.» είπε και κάθησε στο κρύο μάρμαρο.

«Ευτυχισμένο.»





Über Fail

11 10 2010

Μπορείς να λες ότι είσαι προετοιμασμένος για όλα τα πιθανά σενάρια της ζωής, αλλά ποτέ πραγματικά δεν είσαι.

Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου πως ξέρεις να ξεχωρίζεις το σωστό από το λάθος και το αποδεκτό από το ανεπίτρεπτο και την πιο λάθος στιγμή τα σκατώνεις αυτοκρατορικά. Σε κάποια φάση πείθεις και τον εαυτό σου πως είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε και να πολεμήσεις για αυτά που πιστεύεις μέχρι να ματώσουν και οι τρίχες στο κεφάλι σου. Αναλύεις κοσμοθεωρίες, φιλοσοφώντας στους ανθρώπους γύρω σου. Θυμώνεις μαζί τους όταν διαφωνούν μαζί σου σε πράγματα που με βάση το δικό σου μυαλό θα έπρεπε να είναι για όλους ξεκάθαρα. Και έπειτα, έρχεται η ώρα που ένας δικός σου άνθρωπος, που τον αγαπάς και τον εκτιμάς γιατί…τον αγαπάς και τον εκτιμάς (δε χρειάζεται πάντα δικαιολογία το γιατί αγαπάς έναν άνθρωπο) σου λέει κάτι και εσύ παγώνεις, χάνεις τα λόγια σου που με τόση ευφράδια έφτυνες αριστερά και δεξιά στον κόσμο.

Σήμερα φέρθηκα σαν τον μεγαλύτερο μαλάκα του κόσμου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »