I’ve Got Mail

19 09 2010

Ξέρεις τι παθαίνεις άμα δεν έχεις μπει αρκετό καιρό στο mail σου;

Αυτό παθαίνεις:

Ξεχορτιαριάζοντας λοιπόν τα spam τα οποία ποτέ δεν παύουν να με εκπλήσουν με τις πρωτότυπες απάτες τους (μέχρι στιγμής το mail μου έχει επιλεχθεί για 20+ δώρα, άλλοι 30 άκληροι/χήρες/φιλάνθρωποι από τη Ζουαζηλάνδη με εμπιστεύονται με την περιουσία τους και καμια δεκαριά διαφημίσεις για viagra και «the bigger the better») κατέληξα σε μερικά mail που παραδόξως ΌΝΤΩΣ προέρχονταν από ανθρώπους που έχουν διαβάσει το blogie μου (αυτό για εσάς που στέλνετε και δε σας απαντάω πάντα…δεν είμαι ψωνάρα και busy δε με λες…so I’m just lazy).

Ανάμεσα στα mail ήταν μερικά που πραγματικά με συγκίνησαν. Όπως έχω ξαναπεί όταν ξεκίνησα να γράφω, πίστευα πως ήμουν ο μόνος ψυχανώμαλος που του αρέσει το φθινόπωρο και δεν καταλαβαίνει την καλλιτεχνική αξία του στίχου «αν πας με άλλη, θα σου σπάσω το κεφάλι». Turns out…I’m not. Και επειδή misery likes company, χαίρομαι που ο κόσμος έχει το χώρο του και για την ψυχανώμαλη και δυσλειτουργική ομάδα ανθρώπων (δυσλειτουργικός δεν είσαι όταν δε θέλεις μια θεσούλα στο δημόσιο for the rest of your miserable little life? Μπα όχι… νομίζω απροσάρμοστο θα σε έλεγαν).

Και κάπου εδώ έρχεται η ώρα που θα ασχοληθούμε με τα μηνύματα των ακροατών…εεε…των αναγνωστών μας:

α) Ναι, πιστεύω πως στην τελικά ανάλυση των πραγμάτων η θρησκεία είναι ένα βαρύ ναρκωτικό. Και όπως σε κάθε προσπάθεια αποτοξίνωσης, θα φας τα μούτρα σου όταν αποφασίσεις πως δεν πάει άλλο πρέπει να μάθεις να σηκώνεσαι και μόνος σου από το κρεβάτι το πρωί, θα βγάλεις τα εντόσθιά σου καμια 300 φορές και πολύ πιθανόν να νιώσεις και πολύ μοναξιά…ναι κυρίως η μοναξιά είναι το πρόβλημα. Όταν πιστεύεις πως υπάρχει ένας Θεός να σε φυλάει, μπορείς να κοιμάσαι πιο ήσυχος τα βράδια που υπάρχει ένας άγγελος στο πλευρό σου να κρατάει μακριά τους εφιάλτες. Είναι πάντα πιο εύκολο να πιστεύεις πως μια αόρατη δύναμη θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις και το πιο επώδυνο πρόβλημα. Και είναι πιο εύκολο γιατί…μπορείς να παραδοθείς… Μπορείς να ξεκουραστείς κάτω από τα μάτια του Θεού σου και να αντλήσεις δύναμη από το γεγονός πως ό,τι και να πάει στραβά υπάρχει κάποιος στον κόσμο που σε νοιάζεται. Αλλά…πόσο διαφέρει αλήθεια αυτό από τα ναρκωτικά; Από το να παραδίνεσαι σε αυτά αντί για μια Υπέρτατη Δύναμη, να ταξιδεύεις με αυτά και να ξεχνάς τα προβλήματά σου, να ξεκουράζεσαι κάτω από τις ψεύτικες ελπίδες που αυτά σου δίνουν; Δεν είμαι κατά του ΕΣΥ να πιστεύεις εκεί που θέλεις και γουστάρεις, ακόμα και αν πιστεύεις πως Θεός είναι ο Θρύλος. Με πειράζει μόνο το να μην μπορεί να κατανοήσεις το γιατί αυτό που εσένα σου δίνει ελπίδα, εμένα να με κάνει να απελπίζομαι περισσότερο.

———————-

β) Αντίθετα με αυτό που μπορεί να παραδέχομαι στον κόσμο, έχω ερωτευτεί και έχω αγαπήσει. Αν και…δεν ξέρω ποιός είναι ο ορισμός της «αγάπης» και του «έρωτα» του συγκεκριμένου αναγνώστη που ρώτησε. ‘Ερωτας για μένα είναι να μην μπορώ να κοιμηθώ, να στριφογυρίζω στο κρεβάτι και να μου φταίει ο τοίχος που είναι μπεζ. Να χάνομαι ξαφνικά στο τίποτα και να είμαι σίγουρος ότι την είδα να βγαίνει από το μπροστινό αμάξι. Να ακούω τραγούδια και να σκέφτομαι πως θα ήταν αν τα ακούγαμε μαζί και της τα αφιέρωνα. Να κάνω πλάνα και να την βάζω μέσα. Cheesy? Μπορεί. Πάντως, ναι, μου έχει συμβεί. Και έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Και ένιωσα τόση μοναξιά όταν δεν μπορούσα να την έχω που ένιωθα σα να με έχουν παρατήσει σε ένα έρημο νησί να μιλάω με τα κύματα και να τρώω καρύδες. Και ήπια. Και έφαγα τα μούτρα μου. Και έκανα μαλακίες. Και έφτασα στον πάτο. Και γάμησα την αξιοπρέπειά μου. Και έφτασα την αυτοπεποίθησή μου στο μείον, να παγώνει ο εγωισμός και τα «πρέπει» μου. Και ήταν υπέροχα. Και θα το ξανάκανα από την αρχή…

———————-

γ) Η πιο παράξενη ερώτηση που έλαβα ήταν ποιά είναι η άποψή μου για την ευθανασία. Έχει προκύψει τέτοιο θέμα αυτή τη στιγμή στα media και ε της μόδας;; :p Χμμμ…πιστεύω πως αν θα έπρεπε να δώσω τη γνώμη μου για το θέμα, τότε θα ήμουν υπέρ. Είμαι της άποψης πως ο κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος – ακόμα και για τις πιο δύσκολες αποφάσεις. Δεν είναι πως εκτιμάω τόσο λίγο τη ζωή και σίγουρα δεν είναι επειδή θέλω να πάω όπωσδήποτε κόντρα στον Χριστιανικό – αυτό είναι ένα extra bonus :p. Την εκτιμάω τη ζωή και αγαπάω τις μικρές στιγμές της, απλά περισσότερο απ’όλα αγαπάω την αξιοπρέπεια. Το να ζω χωρίς να ξεφτιλίζω τη ζωή μου. Κάποτε ο Καβάφης είχε γράψει πως:

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου

όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις»

Για κάποιους ανθρώπους η ζωή πλέον δεν είναι ζωή, είναι ταλαιπωρία χωρίς διέξοδο. Και ναι, εκεί είμαι υπέρ της ευθανασίας. Ή, για να το θέσω διαφορετικά, είμαι υπέρ του να είναι κάθε άνθρωπος ελεύθερος να επιλέξει ακριβώς πως θα ζήσει τη ζωή του – ή πως θα την τελειώσει.

———————-

δ) Αν και την παρακάτω ερώτηση δεν την πολυκατάλαβα θα προσπαθήσω να την απαντήσω. Αντιγράφω λοιπόν:

«Πιστεύεις πως πρέπει να αναγνωρίζονται οι γκέι;»

Δεν το καταλαβαίνω αυτό..

Υπάρχει κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης gay στο οποίο συγκεντρώνονται και δηλώνουν τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις;

Αν αναφέρεσαι, φίλε, στο αν θεωρώ πως πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφερόμαστε και στους υπόλοιπους – ούτε καλύτερα ούτε χειρότερα – τότε ναι, πιστεύω πως πρέπει να «αναγνωρίζονται». Αν η ερώτησή σου είναι για το αν θα πρέπει να τους επιτρέπεται να παντρεύονται (γιατί το αναγνωρίζονται κάτι τέτοιο μου κάνει), και πάλι ναι. Δεν καταλαβαίνω βέβαια γιατί μπορεί να θέλει κανείς να παντρευτεί – gay, straight, bi οτιδήποτε τέλος πάντων και αν είναι – γιατί απλά δεν πολυπιστεύω στο θεσμό (μια άδεια, δυο υπογραφές και ένας κοινός λογαριασμός στην τράπεζα για εμένα δεν ισοδυναμούν με «αγάπη») αλλά από την άλλη αν αυτό χρειάζεται για να καταλάβουν οι άνθρωποι πως δεν είναι «λάθη της φύσης» αλλά άνθρωποι με διαφορετικά γοιύστα από τα δικά τους…ας είναι. Ωστόσο, δε βρίσκω ειλικρινά το λόγο γιατί θα έπρεπε να με ενδιαφέρει πώς ακριβώς ζει τη ζωή του ένας άνθρωπος που απλά τη ζει διαφορετικά από εμένα. Η αγάπη είναι αγάπη και το να τη βάζουμε σε «ντουλαπάκια» με ετικέτες «σωστή αγάπη» και «λάθος αγάπη» είναι απλά…ανούσιο στο δικό μου μυαλό. Θα μπορούσα να σου πω πως έχω gay ή λεσβίες φίλους και φίλες, αλλά…ε και;; Θα τους/τις έκανε αυτό λιγότερο gay/λεσβίες  ή περισσότερο ανθρώπους ίσους με εμένα και εσένα; Άκου να δεις, φίλε, γιατί αυτό είναι το ζουμί του πως επιλέγω να σκέφτομαι (γιατί σε αυτό το θέμα είναι επιλογή): το πως επιλέγει κανείς ή το πως «έδεσε» γενετικά να ζήσει τη ζωή του/της, όσο αυτό κάνει έναν άνθρωπο (ή για την ακρίβεια δύο ανθρώπους) ευτυχισμένους δεν αφορά κανέναν άλλο πέρα από εκείνους ή εκείνες. Και σίγουρα δεν αφορά εμένα ή εσένα.

———————-

ε) Δεν είμαι Ανθέλληνας, απλά δεν είμαι Ελληνάρας. Αγαπάω την πατρίδα μου όσο την αγαπάει και οποισδήποτε άλλος, αλλά δεν είμαι και τυφλός. Το γεγονός πως κρίνω κάτι σημαίνει πως με ενδιαφέρει – αν δε με ενδιέφερε δε θα χάλαγα χρόνο από τη ζωή για να σκεφτώ ή να γράψω για αυτό. Δεν είναι λοιπόν πως «χαίρομαι» όταν οι άλλες χώρες βλέπουν τα στραβά μας – γιατί όπως είχα γράψει και σε εκείνο το post που αναφέρεις – δεν είναι ακριβώς τέλειες και οι χώρες που τα γράφουν αυτά. Από την άλλη…επιμένω στην τότε ερώτησή μου: πού ήταν το λάθος τους – πέρα από την έλλειψη τακτ; Λένε πως πρέπει να αγαπάς την πατρίδα σου αξιωματικά, χωρίς να πρέπει να έχεις κίνητρα για αυτό και εν μέρει συμφωνώ. Δεν πρέπει όμως να κλείνεις τα μάτια και να θεωρείς πως όσο τα σκατά δε φαίνονται δε θα μυρίζουν κιόλας. Χαίρομαι που είμαι Έλληνας, όπως ακριβώς θα χαιρόμουν αν ήμουν Γάλλος ή θα χαιρόμουν αν ήμουν Κινέζος: γιατί μεγάλωσα σε μια χώρα με Χ ήθη και έθιμα και σε ένα μεγάλο ποσοστό αυτό βοήθησε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Μου αρέσει που η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν χύμα. Αν η Ελλάδα ήταν ρούχο θα ήταν t-shirt με πρόστυχη στάμπα ενώ οι περισσότερες χώρες θα ήταν ένα ξενέρωτο κουστούμι. Αλλά αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως θέλω να βλέπω το χάλι μας να εξελίσεται αντί να περιορίζεται με τα χρόνια: γιατί ΟΚ είναι αστείο τις πρώτες δυο-τρεις φορές που θα βγεις στο δρόμο και δεν θα ξέρεις αν θα φτάσεις στη δουλειά/σχολή/σπίτι σου, αλλά όταν αυτή η κατάσταση γίνεται καθημερινότητα… όχι δε μου αρέσει και τόσο το t-shirt. Το χύμα είναι ωραίο όταν υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος να ισοσταθμίζει την παράνοια: η οργάνωση. Όταν το χύμα είναι το μόνο που υπάρχει, δεν είναι θέμα ανθελληνικών αισθημάτων, είναι θέμα επιβίωσης. Και τέλος, δε θεωρώ πως επειδή κάπως, κάπου, κάποτε κάναμε «μεγαλεία» πριν τους άλλους, την έχουμε βγάλει καθαρή για μια αιωνιότητα. Δε μας χρωστάει κανένας τίποτα. Πρέπει να πάψουμε να λειτουργούμε με βάση την υπεροψία.

———————-

στ) Last but not least, η πιο δύσκολη ερώτηση.

Φίλε από την Κρήτη, ελπίζω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές τώρα και να μην έκανες πραγματικότητα το τρελό σχέδιό σου. Σου απάντησα, αλλά δεν ξαναβρήκα e-mail σου. Ελπίζω απλά να βρήκες αυτό που έψαχνες και να είσαι ακόμα ανάμεσά μας.

Η αυτοκτονία, φίλε, είναι η έυκολη έξοδος. Και αν διάβασες τα παραπάνω, αν έχεις διαβάσει έστω και ένα post μου, θα ήξερες πως δεν είμαι fan των εύκολων εξόδων. 😉

Τα λάθη μας είναι μέρος του ποιοί είμαστε – μας μεγαλώνουν αυτά, μας μαθαίνουν να ζούμε και να υπάρχουμε – και το να μετανιώνουμε, να ζητάμε συγγνώμη και να προσπαθούμε από την αρχή – όπως τα παιδιά που παίζουν και τσακώνονται αλλά στο τέλος της μέρας παραμένουν πάντα φίλοι. Πάντα υπάρχει η δυνατότητα να ζητήσουμε συγγνώμη και να αλλάξουμε τη ζωή μας.

Γι’αυτό και πιστεύω πως η αυτοκτονία είναι το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Και ξέρεις τι την κάνει τόσο διαφορετική από τα υπόλοιπα λάθη μας; Πως γι’αυτό, δεν υπάρχει τρόπος να μετανιώσεις.

Δε θα σου πω ψέματα πως πάντα ήμουν υπεράνω αυτής της σκέψης: υπήρχαν περίοδου στη ζωή μου που αυτή η επιλογή ήταν η πιο θελκτική. Και το ξέρω, πως από τη δική σου πλευρά μοιάζει να λάμπει όπως φωτίζουν χίλια μικρά λαμπιόνια στο σκοτάδι. Αλλά πριν πας προς τα εκεί, ΣΚΕΨΟΥ. Σκέψου πως όσο και να νιώθεις πως θα είναι η μόνη σου νίκη, στην πραγματικότητα είναι η απόλυτη ήττα. Σκέψου πως (χωρίς να το νιώθεις ποτέ, όπως καταλαβαίνω από αυτά που μου περιγράφεις) υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπάνε και που υπάρχεις στα όνειρά τους και στα μελλοντικά τους σχέδια – και μάθε να ζεις όχι «για» αυτούς αλλά μέσα από αυτούς. Σκέψου πως η «περίοδος χάριτός» μας σε αυτόν τον κόσμο είναι έτσι κι αλλιώς μικρή και πως το μόνο που πραγματικά μπορούμε να κάνουμε στη διάρκεια αυτής είναι απλά να ζήσουμε τη ζωή μας – με τα στραβά και τα καλά της. Σκέψου πως η ζωή δε σου χρωστάει τίποτα, ποτέ δε θα σου δώσει αν δε ζητήσεις να πάρεις. Πάνω απ’όλα όμως, σκέψου πως υπάρχει πάντα ένας λόγος που να αξίζει για να συνεχίζουμε, ακόμα και στις πιο σκοτεινές μας ώρες υπάρχει πάντα και ένα άλλο φως που μπορεί να μην είναι το ίδιο «εύκολο» σα λύση, αλλά αξίζει να προσπαθήσεις να βρεις την απάντηση εκεί.

Γιατί πίστεψέ με, η αυτοκτονία πραγματικά δεν είναι ποτέ η καλύτερη εκδίκηση. Για κανέναν.

—————————————

Clinic – If You Could Read Your Mind

Advertisements

Ενέργειες

Information

7 Σχόλια

27 10 2010
Fuzzy

Παίζει να χάρηκα τρελά που βρήκα αυτο το Blog!!!! 🙂
‘Εχει πλάκα που είμαι σπίτι και σκέφτομαι πως εδώ και καιρό δεν καταλαβαίνω κανέναν και πατάω για πλάκα στην αναζήτηση “ζητούνται φίλοι” και πέφτω πάνω σε σένα και έχει πλάκα που τόσοι συμφωνούν και έχει πλάκα που ξέρεις πως εκφράζεις ακόμα περισσότερους. Έχει στην τελική πλάκα που είμαστε τόσοι χαμένοι και δεν το ξέραμε. Να προτείνω κάτι; Ψήνεται κανείς για μία σελίδα που θα γράφουμε όλοι για αυτά που βρήκαμε και στο δικό σου χώρο και κολλήσαμε; Να λέμε αυτά που κρατάμε, αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε απρόσωπα.
Μια πρόταση κάνω! Αλλά την εννοώ!

27 10 2010
Nam3l3ss

Με τιμάς και με το σχόλιο και με την ιδέα σου 🙂
(αν και μεταξύ μας δε νομίζω να ενδιαφερόταν κανείς να κάνει κάτι τέτοιο :p)

Από την άλλη θα ήθελα πολύ να μάθω ποιός με linkάρει από το facebook :p

24 06 2012
me'n'myself.

Το β. είναι ίσως από τα πιο ωραία κείμενα που έχω διαβάσει στη ζωή μου! Λέει όλα όσα ένιωσα,όλα όσα νιώθω και δεν ξέρω αν θα πάψω να νιώθω..ίσως μέσα μου κρυφά,δεν θέλω να πάψω να νιώθω..ίσως.. μπράβο σε όποιον το έγραψε~!

27 06 2012
Nam3l3ss

Για να σου πω την αλήθεια, δε θυμάμαι πια ποιός ή ποιά μου το γράψει με τη συγκεκριμένη ερώτηση. Καλά, καλά δε θυμάμαι ούτε την ερώτηση και οι απαντήσεις μου είναι πάντα all over the place για να βγάλεις άκρη ως προς το από πού ξεκίνησαν. Αλλά θυμάμαι ότι μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση το μήνυμα εκείνο για αυτό και το έβαλα στις απαντήσεις μου.
Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

27 06 2012
Nam3l3ss

…αν και τώρα που το σκέφτομαι, από την απάντηση φαντάζομαι ότι η ερώτηση θα ήταν αν έχω ερωτευτεί ποτέ μέχρι να γίνω χώμα.

3 07 2012
me'n'myself.

Nam3l3ss έκατσα και διάβασα όλα όσα έχεις γράψει!Η συγκίνηση που ένιωσα ήταν απίστευτη,είναι ή δεύτερη φορά στη ζωή μου που με άγγιζει κάποια ιστορία τόσο πολύ.Πραγματικά σε συγχαίρω για όλα όσα έχεις γράψει,όσες φορές κι αν τα διάβασα όλα, πάντα ήταν λες και τα διάβασα πρώτη φορά!Όσο για το θέμα με την αδερφή σου δεν ξέρω τι να πω. Σου εύχομαι να έχεις όση δύναμη χρειάζεσαι μέσα από την καρδιά μου!Θα’θελα μια μέρα να σε γνωρίσω και να ανταλλάξουμε απόψεις πάνω σε διάφορα θέματα και να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας πάνω στο θέμα της..»απώλειας».

3 07 2012
me'n'myself.

PS.Ξέρω πως το nickname μου είναι κάπως αλλά δεν περίμενα την στιγμή που έγραφα το σχόλιο πως θα συνέχιζα την -αν θες την λες και- συζήτηση μας! 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: