4 Σακούλες Σκουπίδια

7 09 2010

Η αλήθεια είναι πως το διαμέρισμά της  δεν ήταν πολύ διαφορετικό απ’ότι συνήθως:

Χαρτιά πεταμένα παντού, 4 σακούλες σκουπίδια για κατέβασμα (στρατηγικά τοποθετημένες στην κουζίνα, το δωμάτιο, το σαλόνι και την τουαλέτα για να μη χρειάζεται να σηκώνεται όποια στιγμή ήθελε να ξεφορτωθεί κάτι), πιάτα άπλυτα, γεμάτα τασάκια και το κομπιούτερ ανοιχτό, να παίζει ολόκληρη τη δισκογραφία των Counting Crows στο repeat.

Θα έκανε ένα ακόμα τσιγάρο και έπειτα θα σηκωνόταν και θα έστελνε το mail. Σιχαινόταν τις διορίες. Πώς μπορεί κανείς να αποφασίσει για κάτι τέτοιο «σε μια βδομάδα»;

Πφφφ. Ηλίθιοι Άγγλοι.

Άναψε το τσιγάρο και άφησε τον καπνό να βγει από τα χείλη της μαζί με την ανάσα. Ξάπλωσε στον καναπέ και κοίταξε γύρω της. Ασφάλεια. Αχ, αυτή η ιερή ανασφάλεια της ασφάλειας.

Δεν ήταν ότι δεν ήθελε να στείλει τo mail, το ήθελε – και πολύ μάλιστα. Αλλά το θεωρητικό κομμάτι και το πείραμα, είναι μια λάθος χημική ένωση και ένα καμμένο εργαστήριο δρόμος. Θεωρητικά το ήθελε. Πρακτικά, κόλλαγε.

Τζούρα βαριά και Amy Hit the Atmoshpere από το κομπιούτερ του δωματίου της.

Caught herself a rocket ride out of this gutter
And she’s never coming back I fear
Anytime it rains she just feels a lot better

Ήταν απίστευτα ανοργάνωτη και αυθόρμητη στα πάντα εκτός από ότι είχε να κάνει με πράγματα που πραγματικά δεν ήξερε και η ίδια πόσο ήθελε ή χρειαζόταν. Αν κάποιος της πρότεινε ένα τριήμερο άνευ συγκεκριμένου προορισμού με το αμάξι, πιθανώς να είχε ρωτήσει μονάχα «πόση ώρα έχω να ετοιμαστώ;».

Αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Γι’αυτό έφτιαξε μια λίστα. Είχε ξαναφτιάξει μονάχα δυο φορές ανάλογες λίστες στη ζωή της: όταν έπρεπε να αποφασίσει τι θα σπουδάσει και όταν τη ρώτησαν ποιό είναι το αγαπημένο της album των Counting Crows. Το πρώτο είχε κάποια λογική. Το δεύτερο δεν είχε καμία λογική – αλλά το έκανε, ούτως ή άλλως.

Πήρε το στυλό και ξεκίνησε να γράφει τα καλά και τα αρνητικά. Όταν πια άρχισε να κάνει διαλείμματα ανάμεσα στο γράψιμο – σημάδι πως τα επόμενα στη λίστα, θα ήταν και τα λιγότερο σημαντικά – άφησε κάτω το στυλό και έκανε άλλη μια τζούρα ενώ σκεφτόταν «Θεέ μου, αυτή είναι μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής μου και τη στηρίζω σε μια μουτζουρωμένη λίστα γραμμένη πάνω σε φυλλάδιο πιτσαρίας.»

Έσβησε το τσιγάρο, ενώ τα μικρά ηχειάκια του κομπιούτερ της – που έπρεπε να είχε αντικαταστήσει όταν άρχισαν να μπουκώνουν μόλις έκανε να ανεβάσει την ένταση – «έπνιγαν» το Round Here

Round here we’re carving out our names

Round here we all look the same
Round here we talk just like lions
But we sacrifice like lambs

Όταν τελείωσε το τραγούδι, μέτραγε ήδη τα θετικά και τα αρνητικά και – τι έκπληξη- ήταν ίσα.

«Και τώρα τι κάνεις;» σκέφτηκε.

Η λογική έλεγε πως αφού είχε αμφιβολίες, δεν έπρεπε να δεχτεί.

Αλλά από την άλλη η λογική έλεγε και πως το να σπουδάζεις κάτι που αγαπάς το οποίο όμως εξασφάλιζε μονάχα την ανεργία και ατέλειωτες ώρες δουλειάς σε καφετέριες και μπαρ για να βγει ο μήνας ήταν απλά ανούσιο. Αλλά εκείνη το είχε κάνει έτσι κι αλλιώς. Η λογική έλεγε και πως καλά είναι τα όνειρα, αλλά πρέπει να τα κυνηγάς όσο σε παίρνει, μην πέφτεις χωρίς σωσίβιο στα βαθιά γιατί θα πνιγείς πριν καν καταλάβεις ότι βράχηκες. Αλλά είχε από καιρό πέσει στα βαθιά και ακόμα το πάλευε με τα μακροβούτια.

Υπάρχουν κάποια – λίγα – πράγματα στη ζωή που αξίζει να τα κυνηγάς μέχρι τέλους. Το ήξερε αυτό. Το είχε κάνει αυτό.

Σήκωσε τα μάτια της για μιας στιγμή από τη μουτζουρωμένη λίστα και κοίταξε γύρω της. Τα σκουπίδια στη θέση τους, τα ρούχα βολικά πεταμένα παντού, τα πιάτα άπλυτα και η τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο. Όσο περισσότερο το σκεφτόταν τόσο λιγότερο έμοιαζε να την πειράζει όλο αυτό. Θα μπορούσε να ζήσει και με αυτά που είχε και θα ήταν ευτυχισμένη, δεν είχε καμία αμφοβολία για αυτό. Την ηρεμούσε πάντα η χαοτική ακαταστασία στο σπίτι – του έδινε μια αίσθηση ύπαρξης, ανθρώπινης μυρωδιάς και ζωντανού οργανισμού. Σα μεγάλη αγκαλιά.

Ενώ εκείνη κοίταζε γύρω τα 60τ.μ. του σπιτιού της σα να τα βλέπει – να τα ΒΛΕΠΕΙ – για πρώτη φορά, η ανοιχτή πόρτα του δωματίου έφερνε τους ήχους και τους στίχους στα αυτιά της: A Long December

And it’s been a long December and there’s reason to believe
Maybe this year will be better than the last
I can’t remember all the times I tried to tell my myself
To hold on to these moments as they pass

Kαι καθώς κοίταζε τους τοίχους που είχαν αρχίσει να αλλάζουν χρώμα σε κάτι πιο σκούρο, πιο βαρύ και αλλοιωμένο από αυτό που αρχικά ήταν, της ήρθε ένας ακόμα λόγος για να προσθέσει στη λίστα της.

Στη ζωή μπορείς να τα έχεις όλα. Τις αναποδιές αλλά και τα ευτυχισμένα φινάλε. Tις κακοτοπιές και τα καταφύγια. Τις απρόσμενες επιτυχίες που οδηγούν τη ζωή σου χιλιόμετρα μακριά από εκεί που πίστευες πως θα πήγαινε αλλά και τις καταστροφικές αποτυχίες που σε στέλνουν και πάλι στην αρχή της παρτίδας, να ψάχνεις τη ζαριά που δεν ήρθε.

Αλλά πάνω από όλους και απ’όλα, δεν έχει σημασία πού θα καταλήξεις. Αυτό δεν είναι ανάμεσα στα πράγματα που μπορείς ή πρέπει να φοβάσαι, απλά γιατί δεν είναι στο χέρι σου.

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι, στο μεταξύ, να έχεις εξαντλήσει όλες σου τις ευχές και να έχεις φτάσει όσο πιο κοντά γίνεται στο όνειρό σου, ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα χρειαστεί να σηκώσεις πολλές φορές ακόμα τα κομμάτια σου από το χώμα.

Μπορείς να ταξιδέψεις ολόκληρο τον κόσμο, να γευτείς τη ζωή και να αγαπήσεις με όλη σου την καρδιά τα πράγματα που κάνεις, να παθιαστείς και να ουρλιάξεις για αυτά που πιστεύεις με το πάθος όλης σου της ανάσας. Και όταν θα τελειώνει η μέρα, η βδομάδα ή ο μήνας, θα έχεις πάντα την ασφάλεια του δωματίου σου να σε περιμένει με τις 4 σακούλες σκουπίδια πάντα τοποθετημένες στα ίδια σημεία – γιατί κάποια πράγματα δεν είναι φτιαγμένα για να αλλάζουν. Και να είσαι ευτυχισμένη για όλα αυτά.

Ή μπορείς να κάτσεις στον καναπέ και να βλέπεις τηλεόραση. Να βρεις μια εύκολη δουλειά και να βγάζεις καλά λεφτά – τόσα ώστε να μπορείς να επιζήσεις. Να ονειρεύεσαι σε μέγεθος «S», να πραγματοποιείς τις μικρές σου ευχές και να αγαπάς τους ανθρώπους και τα πράγματα στη ζωή σου με ασφάλειες και αποστάσεις. Και θα έχεις πάντα την ασφάλεια του σπιτιού σου να σε αγκαλιάζει, τις 4 σακούλες σου και τη μουσική από τα μισοχαλασμένα ηχεία σου. Και να είσαι ευτυχισμένη για όλα αυτά.

Το θέμα, ξέρεις, με τη ζωή είναι πως μερικές φορές σου δίνει την επιλογή του δρόμου που θα επιλέξεις. Μπορείς να πάρεις το λεωφορειόδρομο -με την καλύτερη θέα αλλά και τα χιλιάδες άλλα αμάξια να σε αγγίζουν σε κάθε πάτημα του γκαζιού – ή τα στενάκια – θα χάσεις τη θέα, αλλά δε θα υπάρχει κανείς να σου κορνάρει όσο θα σκέφτεσαι την επόμενη στροφή σου.

Και δεν υπάρχει σωστός ή λάθος δρόμος. Υπάρχει μονάχα «σωστός για εσένα» δρόμος.

…και η αλήθεια είναι, πως πάντα της άρεσαν οι λεωφορειόδρομοι.

Χαμογελούσε (για πρώτη φορά εδώ και μια βδομάδα) όσο κοίταζε τη λίστα της. Μερικές φορές δεν είναι το «πόσο» αλλά το «πόσο πολύ» που μετράει. Και όταν θα επέστρεφε στο σπίτι της, είτε νικήτρια είτε ηττημένη, θα κοίταζε πίσω της και θα έλεγε «ναι, είχα τα αρχίδια να το κάνω» όταν το μικρό της εγώ θα της παραπονιόταν ειρωνικά στο αυτί που το παράκουσε.

Θα μπορούσε να αντέξει μια ζωή σαν αυτή, σίγουρα θα μπορούσε.

Αλλά όχι με την αμφιβολία της ζωής που θα μπορούσε να είχε αν δεν άκουγε την ασφάλεια του σπιτιού να της ψιθυρίζει μελαγχολικά – αυτό δε θα το μπορούσε.

Και ενώ έσκιζε τη λίστα της, η μουσική στο δωμάτιο σταμάταγε. Επόμενη λίστα. Switchfoot. This is your life.

This is your life, are you who you want to be?
This is your life, is it everything you dreamed that it would be?
When the world was younger and you had everything to lose

«Από πού ξεφύτρωσες εσύ;» είπε και άρχισε να γράφει το mail.

—————————————

Counting Crows – Amy Hit the Atmosphere

Counting Crows – Round Here

Counting Crows – A Long December

Switchfoot – This is Your Life

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

9 09 2010
amor-al

εν τελει you love to hate me….
after all στα λογια μου ερχεσαι και αναιρεις τα δικα σου….
«Sometimes, it’s not about what we want. It’s about what we can get.»
κοιτα που σε παω???? ενα ποστ παρακατω τι φορα…κι αυτο ειναι κατι!!!
lov’ya!! love me too!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: