Sing, O Muse,…

4 07 2010

Η ελληνική μουσική (όπως άλλωστε και η ελληνική κοινωνία, οικονομία, καθημερινότητα και οτιδήποτε θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη λέξη «ελληνικός/ή) έχει δει ΠΟΛΥ καλύτερες μέρες.

Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς…

What’s wrong…

Οι πωλήσεις των δίσκων έχουν πέσει τόσο που στα charts πλέον είναι εύκολο να μπω…και εγώ αν βγάλω album, τραγουδώντας διασκευή του theme song των Στρουμφ.

Οι επίδοξοι τραγουδιστές – αν είναι και λίγο κωλόφαρδοι, αν τους κάτσει και ένα καλό airplay και κυρίως αν είναι καλά παιδιά και κάνουν ό,τι τους λένε οι δισκογραφικές τους, κυκλοφορούν ένα-δυο studio albums και έπειτα ετοιμάζουν το best of τους (true story…check out Μύρωνας Στρατής) πράγμα εξίσου λογικό όσο και παράλογο: όταν η καριέρα σου είναι προκαθορισμένη να «αντέξει» το πολύ δύο albums πριν σε ξεχάσει και η…κιθάρα σου, σε περίπου 24 τραγούδια έχεις πει ό,τι είχες να μας πεις αρα…time for a «best of».

Τα τραγούδια έχουν ξεπεράσει πλέον τη λογική της εύκολης επιτυχίας της διασκευής – πλέον η μόδα προστάζει στίχους συνθήματα επιπέδου «Σφύρηξα κι έληξες» (επίσης true story…check out Πάνος Κιάμος – αν δε σου καεί ο explorer και το google μαζί).

Oι τραγουδιστές εμφανίζονται ακριβώς όπως εμφανίζεται ένα σπυράκι – αναπάντεχα, χωρίς ιδιαίτερο λόγο και κυρίως χωρίς να σου λείψουν όταν θα ακούς το επόμενο αγοράκι/κοριτσάκι που θα προσπαθεί να διασκευάσει το ένα ή το άλλο αγαπημένο σου, κλασικό κομμάτι, μονάχα για να το σκοτώσει νότα-νότα και λέξη προς λέξη, με άμουσες ερμηνείες, άνοστους νεωτερισμούς και χυδαίες εμφανίσεις.

…with this picture?

Στην πιο Σκοτεινή της Ώρα, η ελληνική μουσική αποφάσισε να κάνει το βήμα που χρόνια τώρα ήθελε να κάνει αλλά ποτέ δεν έπαιρνε απόφαση: να ανοίξει την συμφεροντολόγα αγκαλιά της σε ακούσματα που δεν περιλαμβάνουν μονάχα μπουζούκι και κλαρίνο. Μας αρέσει να πιστεύουμε πως κάνουμε ένα βήμα μπροστά χαζο-κλέβοντας ρυθμούς rap ή hip-hop, ακόμα και αν δεν μας αποφέρουν τα κέρδη που κάποτε «ευωδίαζαν» τα γαρύφαλλα που σκάγανε στα πόδια της Lady Angie όταν τραγούδαγε το αγαπημένο-σε-σημείο-κλασικού σκυλάδικο «Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες». Δεν είμαστε βέβαια ακόμα σίγουροι πως να τα εντάξουμε πλήρως στην money-making process του ελληνικού σκυλόμπαρου, οπότε μέχρι στιγμής απλά εντάσουμε τα ξένα στοιχεία μαζί με το μπουζούκι για να κάνουμε το σκυλάδικο πιο trendy – και ΟΛΟ αυτό το ονομάζουμε «καλλιτεχνική δημιουργία» ή «νέα πρόταση» στην ελληνική μουσική σκηνή και το επιβραβεύουμε που μας διασκεδάζει με έναν άλλαξε-ο-Μανωλιός-και-έβαλε-τα-ρούχα-του-αλλιώς τρόπο.

Αυτό βέβαια που ξεχνάμε είναι πως η hip-hop μουσική έχει πάψει προ πολλού να βρίσκεται σε άνοδο στις χώρες που παραδοσιακά αρέσκονται σε αυτήν, αλλά εμάς δε μας νοιάζει: εμείς επενδύσαμε σε αυτή τη σχέση και δεν παίζει να την αφήσουμε πριν αποδώσει καρπούς…

Αν όμως ήταν αυτά τα προβλήματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, δε θα με ένοιαζε. Δεν είμαστε δα η μοναδική χώρα που η μουσική της βιομηχανία έχει γίνει ένα εργοστάσιο παραγωγής κακέκτυπων ενός εξ αρχής προβληματικού προϊόντος. Άλλωστε, «στην μουσική δεν υπάρχει παρθενογέννεση» όπως πολύ σοφά θα ακούσετε να λένε σε κάθε φιλοσοφιμένη συζήτηση σχετική με τη μουσική σε κάθε μεσημεριανάδικο που σέβεται τον εαυτό του – λίγο πριν βάλουν να παίζει το τελευταίο hit του Κιάμου χορεύοντας σαν πιθήκια.

Mass Mentality

Το πρόβλημα της μουσικής γενικά είναι η ομοιογένειά της.

Μέσα στα χρόνια, οι καλλιτέχνες εκείνοι που κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να παραμείνουν για καιρό στην κορυφή ήταν εκείνοι που τολμούσαν. Καλλιτέχνες που αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα της μουσικής όπως ο Freddie Mercury, o Bob Dylan, o David Bowie, η Madonna, οι Beatles και δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες, ασχέτως αν ανήκουν στα προσωπικά αγαπημένα μου ή όχι, έχουν ένα κοινό στοιχείο: γούσταραν τρελά να πειραματίζονται και να διαφέρουν από τους υπολοίπους! Κάποιοι από αυτούς είχαν εξαιρετικές φωνές και κάποιοι άλλοι όχι, κάποιοι είχαν μοναδικές σκηνικές παρουσίες και κάποιοι απλά στέκονταν με μια κιθάρα στη σκηνή. Κάποιοι συντηρούσαν το όνομά τους με σκάνδαλα και προκλητικές δηλώσεις, κάποιοι άλλοι απλά ήξεραν να γράφουν και να παίζουν «και γαμώ» κομμάτια.

Κοιτάζοντας λοιπόν έναν τοίχο με «Νέες Ελληνικές Κυκλοφορίες» συνειδητοποίησα πως…είναι όλοι ίδιοι.

Οι νέοι άντρες καλλιτέχνες ήταν όλοι γυμνασμένοι, με γένια λίγων ημερών, με ψιλο-ανοιχτά πουκάμισα και ένα λάγνο βλέμμα της αγελάδας που βόσκει στη λιακάδα.

Οι νέες γυναικείες παρουσίες είχαν όλες τα ίδια φορέματα-ζώνες, το ίδιο βάψιμο στο πρόσωπο, το ίδιο ακριβώς αβυσαλέο ντεκολτέ και ένα εξίσου χαμένο βλέμμα με τους άρρενες συνεργάτες τους.

Κοιτάζοντάς τους μου έμοιαζαν όλοι και όλες τους με φουσκωτές κούκλες και θυμήθηκα αυτό που μου είπε κάποτε ο φίλος μου ο Marc (με c) σε μια uberly fucked-up συζήτηση:  «You can fuck them all you want, but they’ll never fuck you back. ‘Cause that not sex, mate, that’s just sticking your dick in a hole.»

Τα τραγούδια;

Ακόμα χειρότερα…

Κακοδουλεμένες φωνές, ηλίθιοι στίχοι και «χαλασμένες» μελωδίες. Τα τραγούδια «έκλαιγαν» σχεδόν «αγοράστε με αλλιώς θα με αφήσει η δισκογραφική μου». Σχεδόν τους λυπάσαι βλέποντάς τους εκεί να στέκονται αγέρωχοι στα photoshop-αρισμένα τους εξώφυλλα, γνωρίζοντας σε κάποιο βαθμό και οι ίδιοι πως ό,τι ζούνε είναι παροδικό. Καλή η βιτρίνα, αλλά άμα το μαγαζί δε λέει…

Η πιο σοφή κουβέντα που άκουσα ποτέ για την ελληνική μουσική είναι πως «στην Ελλάδα υπάρχουν 10.000.000 άνθρωποι, εκ των οποίων τα 5.000.000 τραγουδούν και τα υπόλοιπα πέντε, ετοιμάζονται να τραγουδήσουν».

Το θέμα δεν είμαι όμως πόσο θέλεις κάτι. Και εγώ θέλω να παίζω κιθάρα σαν τον Jonny Greenwood. Το θέμα είναι…μπορώ;; Το «πρόβλημα» με το τραγούδι είναι ότι απαιτεί κάτι περισσότερο από κοντές φούστες και ανοιχτά πουκάμισα. Κάτι το οποίο, όσο και να προσπαθήσεις, όσο και να το θέλεις, πρέπει να το έχεις για να μπορέσεις να αντέξεις στο χρόνο: ταλέντο!

Εν μέρει τους καταλαβαίνω. Το τραγούδι φέρνει λεφτά, γυναίκες, δόξα και αμα πας στο Villa Mercedes έχεις μια VIP θέση δεδομένη, αλλά… αξίζει όλο αυτό;

Να αγωνιάς κάθε φορά πως θα καταλάβουν ότι δεν έχεις φωνή και πως οι σεξουαλικές ορέξεις του κοινού βρήκαν νέο εκπρόσωπο; Να προσεύχεσαι κάποιος κακόμοιρος συνθέτης να σου γράψει ένα τραγούδι με στίχους σλόγκαν για να «χτυπήσεις» καθυστερήσεις στα 15 λεπτά δημοσιότητας που σου αναλογούν;

Δε μου κάνει καμία εντύπωση που ένα γελοίο και άμουσο πλάσμα όπως η Lady GaGa κατάφερε να αναρριχηθεί στις υψηλότερες θέσεις των charts παγκοσμίως. Προκαλεί, γράφει τραγούδια με εύπεπτους ρυθμούς, παρουσιάζει θέαμα και κυρίως, ΔΙΑΦΕΡΕΙ. Μπορεί μουσικά ή στιχουργικά τα τραγούδια της να είναι ένα μεγάλο αστείο αλλά η ίδια τολμάει να πάει ένα βήμα παραπέρα ή έστω να αντιγράψει έξυπνα και πρωτότυπα το είδωλό της, τη Madonna. Συνδυάζει τη μουσική με το θέατρο. Μπορεί λοιπόν να μη μου αρέσει και να θεωρώ πως σε 2-3 χρόνια δε θα έχει πια τίποτα καινούργιο να μας πει (αν υποθέσουμε πως τώρα είχε) αλλά τουλάχιστον αυτή προσπαθεί να κάνει ένα βήμα.

PS:  Silver linings και happy thoughts όμως, γιατί ευτυχώς κάποιοι ακόμα προσπαθούν να γράφουν γιατί κάτι έχουν να πουν, να τραγουδάνε γιατί έχουν φωνή και να παίζουνε κιθάρα γιατί ξέρουν.  Δεν υπάρχουν στη φαντασία μας – όντως υπάρχουν ταλέντα στην ελληνική μουσική. Απλά δεν είναι αυτοί το θέμα του συγκεκριμένου posts.

Advertisements

Ενέργειες

Information

4 Σχόλια

4 07 2010
RaZzMaTaZz

the world is a shithole and we’re floating in it.

4 07 2010
RaZzMaTaZz

with bad music to boot.

8 07 2010
Βαλίδορας

Κοίτα φίλε’μ, η μέηνστριμ μουσική είναι όπως πάντα… σκατά.
Τι το συζητάς;
Είνα ισαν να ψάχνεις στην τιβί κάτι καλό για να δείς… σκατά και πάλι.

Υποτίθεται οτι «εμείς» τα όντα που αγαπάμε και ψάχνουμε, βρίσκουμε τα διαμαντάκια που λάμποιυμ ΠΟΛΥ εύκολα μεσα στις καφεοειδή κενώσεις που προέρχονται απο το ορθοπρωκτικό σύστημα του (κωλο)συστήματος μας…

Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες ή (κυρίως) μπάντες που παίζουν πολύ ωραία μουσική εκεί έξω… and u know it, I’m sure!
🙂

8 07 2010
Nam3l3ss

@ Razz: It’s not ALL bad. However, whatever’s greek is most likely bad. :p

@ balidor: Το mainstream έχει φτάσει να σημαίνει φτηνό, πρόχειρο και ηλίθιο. Δεν ήταν πάντα αυτός ο ορισμός της λέξης. Mainstream ήταν ένα στυλ που άρεσε στο ευρύ κοινό, τώρα πια mainstream είναι ο κάθε ηλίθιος νεαρός ή αμόρφωτο κοπελίτσα που τραγουδάει τον οτινανισμό προσωποποιημένο.

Υπάρχουν πολλά παιδιά με φωνές που αξίζουν, το ξέρω. Η μαλακία είναι πως το 80% αυτών δε θα το ακούσουμε ποτέ, γιατί οι δισκογραφικές δεν ενδιαφέρονται για τραγούδια που να σου μιλάνε στην καρδιά, αλλά για τραγούδια που να σου μιλάνε στην τσέπη. Και επειδή τα παιδιά που αξίζουν, αξίζουν επειδή δεν είναι ηλίθιοι νεαροί και αμόρφωτα κοριτσάκια – γιατί σέβονται αυτό που κάνουν και το κάνουν με αγάπη – δηλαδή δεν είναι mainstream, μας τους κρύβουν μην τυχόν και καταλάβουμε πως τόσο καιρό ακούμε σκουπίδια Β’ διαλογής!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: