The Walk

26 06 2010

Υπάρχει μια μοναδική σχέση εξάρτησης ανάμεσα στον άνθρωπο και την κίνηση.

Λίγους μήνες αφού γεννηθείς, στο μεγάλο κρεβάτι του δωματίου των γονιών σου, μαθαίνεις να μπουσουλάς από τη μαμά στο μπαμπά. Είναι απίστευτα υπερήφανοι για εσένα.

Λίγο καιρό αργότερα, είσαι στο εξοχικό του παππού και στέκεσαι πια στα δυο σου πόδια – μοιάζεις με ποδήλατο που του έβγαλαν τις «βοηθητικές ρόδες», ένα ποδήλατο για μεγάλα παιδιά. Τρεκλίζεις όταν στέκεσαι όρθιος και δεν μπορείς να σταθείς για πολύ ώρα χωρίς τη βοήθεια κάποιου μεγάλου – κάποιου που να έχει βγάλει τα «βοηθητικά ροδάκια» καιρό πριν από εσένα. Και κάτω από το μεγάλο δέντρο που καλύπτει με τα φύλλα του το σπίτι του παππού και της γιαγιάς, στην αυλή που στο μέλλον θα φας τα πόδια σου παίζοντας ποδόσφαιρο με την καλοκαιρινή σου παρέα χιλιάδες φορές και θα δώσεις το πρώτο σου φιλί στο κορίτσι που θα σε μάθει να αγαπάς για πρώτη φορά, μαθαίνεις να περπατάς από τον παππού μέχρι τη γιαγιά. Και είναι ακόμα περισσότερο υπερήφανοι με αυτό.

Χρόνια μετά, σε γράφουν στο σχολείο και έπειτα μαθαίνεις πως η ζωή σου για τα επόμενα χρόνια θα είναι παραλλαγές της ίδιας πάντα διαδρομής, από το σπίτι στο σχολείο. Αρχικά, με «βοηθητικά ροδάκια» τη μαμά να σε περνάει τις λεωφόρους και να σου κουβαλάει την τσάντα και έπειτα χωρίς «βοηθητικές ρόδες», να γυρίζεις με την παρέα σου από το σχολείο και να κοροϊδεύεις τους μεγάλους που άφησαν τα χρόνια να τους αφήσουν πίσω.

Όταν μεγαλώσεις και εσύ, χωρίς ή με «βοηθητικά ροδάκια» να στηρίζουν την κάθε σου διαδρομή, μαθαίνεις πως η νέα σου διαδρομή για τα επόμενα για-πάντα χρόνια είναι από το σπίτι στη δουλειά. Και επειδή το «για-πάντα» δεν είναι ποσότητα που να μπορεί να διαχειριστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, αλλάζεις σπίτι ή πόλη ή χώρα ή μπορεί να αποφασίσεις να ξεκινήσεις τη δική σου οικογένεια, αλλά η διαδρομή παραμένει πάντα η ίδια στον πυρήνα της. Κάνεις «διαλείμματα» από τη διαδρομή σου για να ξεγελάσεις την βαριεστημένη φωνούλα στο κεφάλι σου και να μπερδέψεις τα πόδια σου που πλέον κινούνται μηχανικά από και πρός τη δουλειά, αλλά πάντα επιστρέφεις.

Όταν η δουλειά τελειώσει, τα πόδια σου δε σε βαστάνε πια για μεγάλες διαδρομές. Αρκείσαι σε μια βόλτα από το σπίτι στην παραλία, από το σπίτι στον πιο κοντινό συγγενή ή, εναλλακτικά, από το σπίτι στον πιο κοντινό καφενέ – όχι πια στην πιο κοντινή φασαριόζικη σαν κυψέλη μελισσών καφετέρια, αλλά στον πιο κοντινό ήσυχο σαν κυριακάτικο μεσημέρι καφενέ.

Αν είσαι τυχερός, υπάρχουν και κάποιες διαδρομές «εκτός προγράμματος» και «εκτός υπολογισμού» που κάνουν τις υπόλοιπες διαδρομές να αξίζουν τον πόνο στα γόνατά σου. Αν πάλι δεν είσαι, δεν το καταλαβαίνεις ποτέ πως δεν ήρθαν γιατί δεν έχεις μέτρο σύγκρισης. Και στις δύο περιπτώσεις, θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό.

Και έρχεται μια μέρα που είτε ξεκίνησε κάπως «άβολα» ή που σε βρίσκει από καιρό στο κρεβάτι ή που ήξερες αρκετό καιρό πως έρχεται – ακόμα και αν προσπάθησες με όλη σου τη δύναμη και όλες σου τις «βοηθητικές ρόδες» για να μην έρθει τόσο αναπάντεχα – που καταλαβαίνεις πως όλες οι διαδρομές σου ήταν μέρος μια μεγαλύτερης πορείας, από τη γέννησή σου στο θάνατό σου.

Το θέμα με τις διαδρομές είναι ότι λειτουργούν όπως λειτουργεί η πρέζα: σε κάνουν να βλέπεις πράγματα που δεν είναι εκεί και να μη μπορείς να δεις τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου.

Στην πορεία της διαδρομή σου, της όποιας διαδρομής σου, δεν έχεις ποτέ χρόνο να κάτσεις να σκεφτείς το γιατί την κάνεις και κυρίως, αν αυτή η διαδρομή είναι εκείνη που πραγματικά θέλεις να κάνεις. Έχεις τόσες πολλές από αυτές να κάνεις και τόσο λίγο χρόνο μέσα στον οποίο πρέπει να τις κάνεις, που δεν υπάρχει ποτέ αρκετός για να καθήσεις, να σκεφτείς και να αποφασίσεις συνειδητά.

Χτίζεις μια ολόκληρη ζωή πάνω σε μια σειρά διαδρομών. Οι στόχοι σου είναι πάντα στο τέλος ενός δρόμου και τα όνειρά σου κρέμονται πάντα από την πορεία που θα επιλέξεις να πάρεις. Η κίνηση σε κρατάει ζεστό και μουδιασμένο. Εξαρτάσαι σε τέτοιο σημείο από την αέναη κίνηση που μια στιγμή ηρεμίας σε τρομάζει. Δεν έχεις μάθει στην ακινησία.

Το χειρότερο σημείο στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να συνειδητοποιήσει στη μέση μιας του διαδρομής πως ο δρόμος δε βγάζει εκεί που θέλει εκείνος πραγματικά να πάει. Τι κάνεις τότε; Επιστρέφεις ή συνεχίζεις να προχωράς στο δρόμο που διάλεξες; Το να επιστρέψεις σε κάνει ήρωα ή δειλό; Και αν επιστρέψεις αλλά δεν μπορέσεις να τα καταφέρεις στον άλλο δρόμο που θα επιλέξεις; Ή ακόμα χειρότερα, αν ανακαλύψεις κάποτε πως το ρίσκο που πήρες απέδωσε, αλλά οι καρποί των διπλών κόπων σου δεν ήταν τόσο νόστιμοι όσο ήλπιζες και ευχόσουν κρυφά, να είναι;

Και έπειτα είναι το θέμα το χρόνου.

Πότε είναι ο σωστός χρόνος στη ζωή για να αφήσεις την κεντρική αρτηρία, να προχωρήσεις για λίγο (ή για πολύ) στα στενά σοκάκια με τις διαφορετικές μυρωδιές και τα πλακόστρωτα πεζοδρόμια; Όταν είσαι νέος «δεν ξέρεις», όταν είσαι μεγάλος «έχεις υποχρεώσεις», όταν γεράσεις «δεν μπορείς». Δικαιολογείς τον εαυτό σου σε κάθε ηλικία. Και πείθεις και τους άλλους ότι δε φοβάσαι, απλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.

Και δεν είσαι ευτυχισμένος. Και πως θα μπορούσες να είσαι; Η ζωή δεν είναι ταξίδι με τρένο: δε μπορείς να γυρίσεις αστραπιαία πίσω, να δοκιμάσεις μια άλλη πορεία και αν το μετανιώσεις να επιστρέψεις εκεί που ήσουν αρχικά. Είναι μια πορεία με τα πόδια, δεξί και μετά αριστερό και πάλι από την αρχή. Και παίρνει χρόνο, πολύ χρόνο, μέχρι να καταλάβεις αν προχωράς προς τα εκεί που θέλεις να πας. Χρόνο που δεν έχεις για να δώσεις. Χρόνο που δεν έχεις για να σπαταλήσεις σε λάθος επιλογές.

Κινείσαι, λοιπόν. Πότε προς τα μπροστά και πότε προς τα πίσω. Πότε μπουσουλώντας και πότε τρέχοντας.

Και είναι όλα θέμα επιλογής, ευκαιριών, ελπίδας και «αρχιδιών».

Εύχομαι να είστε όλοι στους σωστούς δρόμους για τον καθένα από εσάς.

Όσο για εμένα… ακόμα το ψάχνω.

Nam3l3ss

———————————————————

Portishead – Roads ( Never found our way/ Regardless of what they say… )

Sia – Under the Milky Way ( Wish I knew what you were looking for/ Might have known what you would find... )

Advertisements

Ενέργειες

Information

6 Σχόλια

27 06 2010
bereniki

δεν ξέρω αν είμαι στο σωστό δρόμο
δεν ξέρω αν θα τον βρω ποτέ
δεν ξέρω αν υπάρχει
ξέρω ότι χαίρομαι που έστω και οι λέξεις σου μόνο βρέθηκαν στο δρόμο μου
εύχομαι κάποτε να βρεθείς και εσύ 🙂

27 06 2010
Nam3l3ss

🙂 thanks

27 06 2010

«Όσο για εμένα… ακόμα το ψάχνω.»
You’ll never find it buddy, you can’t escape your past.
Once a loser, always a loser.
—————————————————
«Το παιδί που φεύγει κλαίγοντας από τη κατασκήνωση
είναι καταδικασμένο να πεινάσει στη ζωή του»

27 06 2010
Nam3l3ss

Νομίζω πως συμφωνώ.
Αλλά όχι με τη λογική που το παρουσιάζεις.
Δεν πιστεύω σε αυτό που λες «once a loser, always a loser».
Πιστεύω στο «once a loser, you’ll always have to try twice as hard not to be a loser».
Όσο για το παρελθόν, αν ένα πράγμα ήταν ποτέ σίγουρο, αυτό είναι ότι ποτέ δεν του ξεφεύγεις.
Και, μεταξύ μας, γιατί να θες να του ξεφύγεις;
Ασχέτως αν σου αρέσει ή όχι, αν το επέλεξες ή σου ήρθε ουρανοκατέβατο, είναι το μοναδικό σίγουρο πράγμα που έχεις και η μοναδική πηγή σου για να μάθεις πως να διορθώσεις την πορεία προς το μέλλον σου.
Το «Αν δεν πάθεις δε θα μάθεις» είναι κάτι παραπάνω από ένα χαζο τσιτάτο, είναι μια πραγματικότητα, όσα βιβλία και αν διαβάσεις και όσες φιλικές συμβουλές και αν σου χώσουν στον λαιμό οι άνθρωποι που σε αγαπάνε.

Αλλά εκεί που διαφωνώ πλήρως είναι η τελευταία σου φράση.
«Το παιδί που φεύγει κλαίγοντας από τη κατασκήνωση είναι καταδικάσμένο να πεινάσει στη ζωή του;;;»
What’s that about?
Αν μια αποτυχία, φίλε, αρκεί για σε κάνει να στερηθείς όσα επιθυμήσεις στη ζωή σου, δεν υπάρχει λόγος να ζει κανείς.
Από τη στιγμή που γεννιόμαστε είμαστε δυνητικές αποτυχίες που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν ένα τρόπο να νιώσουν για λίγο πως είναι «επιτυχίες».
Δεν το καταφέρνουμε πάντα και δεν κρατάει πολύ και όταν το καταφέρουμε, αλλά όχι, κανείς δεν είναι καταδικασμένος σε τίποτα από μια αποτυχία.
Ή μάλλον όχι, είναι.
Είναι καταδικασμένος να τη θυμάται για πάντα.
Και υπάρχουν δυο πιθανές «κινήσεις»: προς τα μπροστά, κατά μέτωπο και προς τα πίσω, στην ασφάλεια. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την αποτυχία σου σαν καύσιμο για να φτάσεις στην επιτυχία ή μπορείς απλά να την αποδεχτείς και να κάτσεις περιμένοντας την επόμενη αποτυχία, και την επόμενη και την επόμενη…κτλ, οι οποίες είναι οι μόνες που δε θα πάψουν ποτέ να έρχονται.

27 06 2010
Βαλίδορας

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ΄σπαταλας τόσ οχρόνο σε υποθετικά «αν» και δισταγμούς.

Take the chance. Ούτως η άλλως ο καλύτερος τρόπος να γλυτώσεις απο μια αμαρτία είναι να ενδώσεις. Άρα, πάρε τον δρόμο που θα σου φανεί πιο συναρπαστικός. Τουλάχιστον δεν θα σε τρώει μια ζωή το «αν».

Καλύτερα 4 λάθος επιλογές και μια σωστή,
παρά 2 σωστές και άλλα 3 αν !!!

That’s my opinion (φιλικα πάντα 🙂 ) …

27 06 2010
Nam3l3ss

Ακριβώς όπως το πες «πάρε το δρόμο που θα σου φανεί πιο συναρπαστικός».
Ακριβώς έτσι όμως 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: