The Losers are Winning

18 06 2010

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω, κάτι παραπάνω από μισή δεκαετία πριν, είχα δυο-τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο κεφάλι μου που με έκαναν να ψάχνω τη Χρυσή Ευκαιρία και τις ιντερνετικές αγγελίες.

Το πρώτο ήταν να σταματήσω να χρειάζομαι τα χρήματα των γονιών μου για τα πιο βασικά πράγματα – έναν καφέ, ένα ποτό, τσιγάρα…

Το δεύτερο, και αυτό το οποίο με παρακινούσε πάντα περισσότερο αρχικά να βρω και έπειτα να παραμείνω και να υπομείνω πράγματα στη δουλειά που τελικά βρήκα, αλλά και αυτό που μου έβαζε πάντα τη φωτιά να προσπαθώ περισσότερο, να επιδιώκω να ανέβω και να αναγνωρίζεται η προσπάθειά μου, ήταν η επιθυμία μου να κάνω μια μέρα κάτι σημαντικό στο όνομα της αδερφής μου.

Όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε χάσει κάποιον δικό σας, το συναίσθημα αυτό θα σας είναι πολύ οικείο, είμαι σίγουρος.

Όταν χάνεις έναν άνθρωπο τόσο νωρίς και τόσο άδικα, θέλεις να φωνάξεις όσο πιο δυνατά αντέχουν τα πνευμόνια σου από τις οροφές των πιο ψηλών κτιρίων για να σε ακούσουν οι άνθρωποι και οι Θεοί τους.  Θέλεις να δείξεις με τα πιο έντονα χρώματα πως η απώλεια αυτή για εσένα ήταν μια βιβλική καταστροφή, χωρίς κιβωτό. Κάποια πράγματα διασώθηκαν τυχαία και κάποια χάθηκαν για πάντα στην «πλημμύρα».  Να δείξεις σε όλους την πληγή σου, που χάσκει ανοιχτή και σου ρουφάει όλη την ενέργεια και τη διάθεση να προχωρήσεις.

Είναι ένα περίεργο συναίσθημα αυτό και σου τρώει τα σωθικά με έναν μοναδικό στον καθένα μας, τρόπο. Θέλεις να χτίσεις ένα παλάτι στη μέση του Συντάγματος και να του δώσεις το όνομα του ανθρώπου σου, να φτιάξεις ένα μαυσωλείο στη μέση του σαλονιού σου και έναν βωμό σε κάθε γωνία της πόλης σου αφιερωμένα σε εκείνον. Νιώθεις την ανάγκη να κάνεις κάτι τεράστιο, κάτι που να κραυγάζει πως έχασες πολλά και αυτά σε άφησαν σημαδεμένο για μια ζωή. Θέλεις όσο τίποτα άλλο να εκφράσεις την αγάπη σου, μια αγάπη που δε σταματά όταν σταματά μια καρδιά και ένα μάτσο εγκεφαλικά κύματα.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρεις ούτε και εσύ, μέσα στην μάζα οργής, θυμού, θλίψης και απόγνωσης που νιώθεις, γιατί αντιδράς έτσι, ποιός είναι ο βασικός λόγος που φέρεσαι έτσι: το κάνεις γιατί θέλεις οι άνθρωποι να μάθουν και να θυμούνται ότι υπήρξε το πλάσμα αυτό σε αυτόν τον γαμημένο κόσμο και γέμιζε τη ζωή σου με την ύπαρξή του, ή γιατί φοβάσαι πως κάποια στιγμή θα πάψεις να αισθάνεσαι έτσι, θα κάνεις την ειρήνη σου με την κόλαση που ζεις και θα είναι αυτό σα να προσβάλλεις την αγάπη αυτή, που έχει στοιχεώσει πια τα πάντα γύρω σου;

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εγώ ήθελα να κάνω ακριβώς αυτό – κάτι τεράστιο που θα μείνει και θα θυμίζει για πάντα σε όλους πως η αδερφή μου υπήρξε, φώτισε με την παρουσία της τη ζωή πολλών και έπειτα έσβησε σαν λαμπάδα που της τελείωσε γρήγορα το φυτίλι.

Πολλές φορές αυτός ο στόχος μου με κράτησε από το να φύγω από τη δουλειά μου. Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να τα βροντήξω όλα κάτω και να σηκωθώ να φύγω. «Μείνε» έλεγα στον εαυτό μου «δουλεύεις για κάτι μεγαλύτερο από εσένα».

Και ο καιρός περνούσε. Μέσα στη δουλειά μερικές φορές ερχόμουν σε επαφή με παιδιά στην ηλικία της αδερφής μου και κάποιες από αυτές τις φορές έβλεπα σε μια τους κίνηση, σε ένα τους πείσμα ή σε κάποια τους απάντηση την αδερφή μου να αντικατοπτρίζεται στα παιδικά τους μάτια. Αυτές οι φορές ήταν και οι πιο δύσκολες. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει η ημέρα και ήμουν χίλια κομμάτια για ώρες αφού αυτή τελείωνε.

Και ο καιρός συνεχίζει να περνάει. Σπάνια πλέον βλέπω την αδερφή μου στο πλήθος – ξέρω πια πως ήταν μοναδική και δεν την «ψάχνω» στους ανθρώπους – και ακόμα πιο σπάνια γίνομαι κομμάτια με την ανάμνησή της – υπάρχουν πια καλές και κακές ημέρες, όχι μονάχα κακές και ακόμα χειρότερες.

Και κάπως έτσι έφτασα στο σήμερα.

Κατάλαβα και ξέρω πια πως αυτό που μετράει δεν είναι οι μεγάλες κινήσεις και ότι δεν είναι τα τεράστια οικοδομήματα που θα με κάνουν να νιώσω καλύτερα.

Όταν σκέφτομαι την αδερφή μου γυρίζω στις «στιγμές» μας. Στις πιο μικρές, τις πιο ασήμαντες εκείνες ώρες της κοινής μας ζωής που δε θα έπιαναν ποτέ χώρο σε ένα βιβλίο για τη ζωή της και δεν έχουν την τραγική ποίηση που έχουν οι πιο έντονα θλιβερές και ευτυχισμένες μας. Στο τέλος, αυτό που θυμάσαι με τα εντονότερα χρώματα είναι αυτές οι μικρές στιγμές που γιατρεύουν τις πληγές σου. Αφού λοιπόν αυτές είχαν τελικά σημασία, τα μικρά πράγματα που κάναμε και λέγαμε ο ένας στον άλλο, εγώ γιατί είχα ξεκινήσει μια αποστολή να βάψω τον κόσμο με μαύρα χρώματα;

Έπαψα πια να αποζητώ ο κόσμος ολόκληρος να θρηνήσει μαζί μου.

Έμαθα – με τη μαγεία του χρόνου που περνάει – πως οι άνθρωποι που αγάπησες δε χρειάζονται αποδείξεις και πομπώδεις πράξεις για να μην φύγουν ποτέ από την καρδιά σου. Αρκεί μονάχα να τους αγαπάς, να τους θυμάσαι και να ζεις τη ζωή σου όχι παρά αλλά με την έλλειψή τους. Δεν πρέπει να κοιτάς αλλού, η ζωή σου ζητά να την κοιτάζεις κατάματα.

Και ίσως το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερα να αποκομίσω από όλο αυτό, αυτό που κάποτε θα πω στα παιδιά μου πως είναι το μοναδικό πράγμα που έμαθα στη ζωή μου – και το έμαθα με το σκληρό τρόπο – είναι πως αν θέλεις, μπορείς να πάρεις τη μεγαλύτερη απώλεια, το πιο βαθύ δράμα και την πιο γιγαντιαία θλίψη της ζωής σου, όλα αυτά δηλαδή που σε καθιστούν «χαμένο», και να τα μετουσιώσεις σε ολα αυτά που μπορούν να βοηθήσουν κάποιον άλλο να γίνει «νικητής». Αυτή είναι η μεγαλύτερη θυσία και η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να δώσω.

Και νομίζω πως θα συμφωνούσε και εκείνη μαζί μου – ποτέ δεν την ένοιαζε το «πόσο πολύ» την ένοιαζε πάντα το «πόσο έντονα»…

Είμαι ακόμα μακριά από το στόχο μου. Μα δε με νοιάζει πια πότε θα τον φτάσω.

Στα όνειρά μου δε βλέπω πια πύργους και μαυσωλεία στο όνομά της.

Βλέπω χαρούμενα πρόσωπα και ευτυχισμένες φωνές.

Και νομίζω πως τη βλέπω ξανά κάπου εκεί μέσα.

Nam3l3ss

Advertisements

Ενέργειες

Information

4 Σχόλια

19 06 2010
αμόρ-αλ

🙂

21 06 2010
provato

!

21 06 2010
Βαλίδορας

Άψογος, γι ακόμη μια φορά !!!!

26 06 2010
Nam3l3ss

/bows
🙂
Thanks, man.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: