Let Go

17 06 2010

Είχα ακούσει κάποτε κάποιον να λέει πως για να ξεπεράσει τον μεγάλο του έρωτα που τον παράτησε με μια «ραγισμένη» καρδιά και πολλά αναπάντητα γιατί, είχε αφιερώσει έναν ολόκληρο τοίχο του σπιτιού του σε εκείνη. Είχε, λέει, γεμίσει τον τοίχο φωτογραφίες της και όταν πια δε φαινόταν ούτε σπιθαμή τοίχου πίσω από τις ακυρες μεταξύ τους φωτογραφίες της, κατάλαβε ότι έπεσε όσο πιο χαμηλά μπορούσε να πέσει, ότι ήπιε και έγινε όσο λιώμα μπορούσε να γίνει για εκείνη και ότι δεν υπήρχε κανένα τριπάκι αρκετά δυνατό για να τον κάνει να ξεχάσει.

Οπότε, έχοντας πιάσει πάτο, αποφάσισε να αρχίσει να ανεβαίνει βήμα-βήμα προς το χείλος του πηγαδιού στο οποίο μόνος του είχε αφήσει τον εαυτό του να πέσει.

Και πήρε μια απόφαση.

Κάθε μέρα θα έβγαζε από μία φωτογραφία της από τον τοίχο και μέρα με τη μέρα, φωτογραφία με τη φωτογραφία, όταν πια θα ξεκόλλαγε και το τελευταίο φωτογραφικό σουβενίρ από τον τοίχο-βωμό που είχε στήσει για εκείνη, θα ήταν πια καλά.

Και το έκανε, μέρα με τη μέρα, φωτογραφία με τη φωτογραφία, έσβηνε τις αναμνήσεις του μαζί της με ένα τεράστιο νοητό σφουγγάρι.

«Εδώ είμαστε στη Σαντορίνη. Καλά είχαμε περάσει. Αλλά είχαμε τσακωθεί σχεδόν σε κάθε παραλία και είχαμε καταλήξει να γυρνάμε μουτρωμένοι και έχοντας ανταλλάξει βαριά λόγια.»

«Εδώ είναι από τα πρώτα γενέθλια της που ήμασταν μαζί. Της είχα πει πως οι άνθρωποι μεγαλώνοντας ψάχνουν την ασφάλεια και εκείνη μου είχε πει πως οι άνθρωποι μεγαλώνοντας ψάχνουν τη συγκίνηση. Τελικά έψαχνε την ασφάλεια.»

«Εδώ είναι η μέρα που πήραμε τον σκύλο μας, τον Πάρι. Θυμάμαι πως γελάγαμε όταν της έλεγα πως εκείνη είναι η Ωραία Ελένη -συνεχώς ένα βήμα πριν φύγει- και εγώ ο Μενέλαος -μόνιμα ένα βήμα πριν τη χάσω.»

…ώσπου έφτασε στην τελευταία φωτογραφία της, 3 μήνες μετά το χωρισμό τους. Δεν ήταν εύκολος αυτός ο αποχωρισμός, αλλά ένιωθε πως της είχε πει περισσότερα τους τελευταίους 3 μήνες από ότι της είχε πει τα τελευταία 3 χρόνια.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια της καθημερινής αποκαθήλωσης, φανταζόταν πως την τελευταία μέρα θα έβαζε φωτιά στην τελευταία της φωτογραφία και οι στάχτες θα γέμιζαν το σπίτι τους (διόρθωση: του). Σκεφτόταν πως θα την έσκιζε σε χίλια κομμάτια και θα την πέταγε από το μπαλκόνι. Μπορεί ακόμα και να έκλαιγε.

Τίποτα από αυτά δε συνέβη.

Όταν ήρθε η μέρα κατέβασε τη φωτογραφία και την έβαλε σε ένα συρτάρι που σπάνια χρησιμοποιούσε. Ευχόταν να είναι καλά, να αγαπάει και να αγαπιέται. Γιατί το να αγαπάς κάποιον σημαίνει να θέλεις να είναι καλά ακόμα και μακριά σου. Τη φίλησε στο κεφάλι που ήταν γερμένο προς τα πίσω στη χαμογελαστή, παιχνιδιάρικη στάση της και κάπου εκεί, μέσα στο σκονισμένο συρτάρι που πάντα κόλλαγε και ήθελε σπρώξιμο για να κλείσει, την άφησε για πάντα πίσω του.

Γιατί κάποια πράγματα, όσο και να σε πόνεσαν ή να σε απογοήτευσαν ή να σε θύμωσαν, τελείωσαν και έχει έρθει η ώρα να προχωρήσεις μπροστά.

Το να βλέπεις παλιές φωτογραφίες, να διαβάζεις παλιά γράμματα και να ακούς παλιά τραγούδια που ακούγατε μαζί, δεν οφελεί κανέναν και πουθενά.

Γνώρισε κάποιες κοπέλες που τον ενθουσίασαν για λίγο και νόμιζε πως την είχε ξεχάσει, αλλά κατάλαβε γρήγορα πως είναι άδικο να παίζεις με τους ανθρώπους όταν η καρδιά σου είναι αλλού. Και είναι πιο άδικο για εσένα να μην παίρνεις το χρόνο σου, να αφήνεις τις πληγές σου να επουλωθούν όπως πρέπει και, αντ’ αυτού, να χρησιμοποιείς ανθρώπους για να νιώσεις καλύτερα. Γιατί και εκείνοι μετά θα χρησιμοποιήσουν άλλους ανθρώπους για να νιώσουν καλύτερα και εκείνοι άλλους και άλλους και άλλους…σαν επιδημία που εξαπλώνεται με ραγδαίους ρυθμούς.

Μια μέρα, όταν το timing ήταν τελείως γαμημένο και η συναστρίες του βάραγαν σκοπιά στη Ζαμπία, γνώρισε κάποια που λίγο καιρό μετά γέμισε τον τοίχο του με φωτογραφίες τους. Μεγάλες φωτογραφίες, δικές τους φωτογραφίες

Και ήταν ευτυχισμένος.

Πλέον δεν χρειαζόταν να αποδείξει σε κανέναν πως την είχε ξεπεράσει – την είχε όντως ξεπεράσει…

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

18 06 2010
Βαλίδορος

Μου θύμησες λίγο την ταινια «The eternal Sunshine of a Spottless mind» 🙂
αλλα με διαφορετικό και πιο ρεαλιστικό (εφαρμόσιμο) τέλος….

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ !!!!

🙂

27 06 2010
bereniki

τελικά υπάρχει μόνος ένας τρόπος για να ερωτευτείς
μόνο ένας τρόπος για να χωρίσεις όντας ερωτευμένος
και μόνο ένας τρόπος για να ξεπεράσεις τον έρωτα…..
σ’ευχαριστώ που μου το θύμισες, σ’ευχαριστώ που με κάνεις να ελπίζω ότι θα την ξαναπατήσω.. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: