New Moon: Κοριτσίστικες Γκάβλες

6 06 2010

Σε αυτό το blog γράφω συνήθως αυτά που σκέφτομαι.

Η μουσική παίζει πάντα σημαντικό ρόλο (γιατί χωρίς μουσική οι άνθρωποι είναι κινούμενες δυστυχίες χωρίς soundtrack).

Το θέμα με το οποίο δεν έχω ασχοληθεί σε αυτό το blog σχεδόν ποτέ είναι οι ταινίες.

Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω και σε αυτό το post: θα γράψω για μια ταινία, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί μη-ταινία. Ή meta-ταινία. Ή απλά…μαλακία.

Ναι…ΟΚ…σας μπέρδεψα.

Μιλάω για το New Moon, το sequel του βαμπιρο-ρομάντζου Twilight και μέρος της «επικής» (sic!) τετραλογίας της Stephenie Meyer, The Twilight Saga.

Ευχή κα κατάρα σας δίνω, ποτέ μην πείτε «δε γαμιέται, ας τη δούμε» όταν φίλοι σας προτείνουν να τη δείτει, για ταινία που ΞΕΡΕΤΕ πως απλά είναι ΠΑΤΑΤΟΠΑΡΑΓΩΓΗ ΑΑΑ’.

Πριν ξεκινήσω να γράφω λοιπόν για την ταινία αυτή, ας πούμε και δυο λόγια για τα βιβλία της Meyer.

Τα βιβλία της Meyer που σχετίζονται με τα βαμπίρ που λαμπυρίζουν και την άχρωμη και άοσμη κοπέλα που τα αγαπάει ( Twilight, New Moon, Eclipse και Breaking Dawn), είναι ένα παιδικό ρομάντζο με υπερφυσικά στοιχεία. Κατά βάσην απευθύνονται σε νεαρές κοπέλες ηλικίας 12-15 ετών, οι οποίες δεν έχουν ακόμη (ή τουλάχιστον η αμερικανική κουλτούρα θέλει να φανταζεται πως δεν έχουν ακόμη) ικανοποιήσει τα πρώτα τους σεξουαλικά σκιρτήματα (όπου «νεανικά σκιρτήματα» από δω και πέρα θα αναφέρονται χάριν συντομίας «ΓΚάβλες«). Λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν για τις μεγαλύτερες σε ηλικίας γυναίκες, τα άρλεκιν ή, πολύ πιο συχνά και στα δύο φύλα, η σοκολάτα: υποκαθιστούν μια πολύ βασική έλλειψη – του σεξ, ενώ ταυτόχρονα στολίζουν αυτή την – καθ’ολα φυσιολογική- ανάγκη με προσχήματα ψευτο-έρωτα και χαζο-προβληματισμών, γιατί όσο και αν έχουν «προχωρήσει» στο θέμα σεξ οι γυναίκες πάντα θα υπάρχουν εκείνες που θα πρέπει να πείσουν το μυαλό τους πως το σεξ που έκαναν το προηγούμενο βράδυ, δεν ήταν «one-night stand» γιατί αυτά τα κάνουν μόνο οι τσούλες – και αυτές ΔΕΝ είναι τσούλες.

Η ιστορία φυσικά είναι όσο πιο κλισέ θα μπορούσε να είναι: μια συνηθισμένη (έως αφόρητα βαρετή) κοπέλα, η Bella – η οποία τουλάχιστον στην ταινία όχι…bella δεν είναι, αλλά ούτε καν πλησιάζει το μέτριο – μετακομίζει στην ήσυχη πόλη Forks, όπου γνωρίζει τον μυστηριώδη Edward – γιατί όλα τα βαμπίρ που σέβονται τον εαυτό τους πρέπει να έχουν όνομα που να αρμόζει τουλάχιστον σε Δούκα της Νυρεμβέργης. Γρήγορα ανακαλύπτει πως ο λόγος που ο Edward δεν εμφανίζεται στο σχολείο τις -σπάνιες στην περιοχή- ηλιόλουστες μέρες είναι ότι είναι ένα βαμπίρ -swarovski, το οποίο μόλις εμφανίζεται στον ήλιο αρχίζει να λαμπυρίζει σα να πασπαλίστηκε με χρυσόσκονη. Στην πρώτη ταινία γνωρίζονται και μέσα στα επόμενα 5 λεπτά έχουν γίνει ο μεγάλος έρωτας της ζωής ο ένας του άλλου. Ναι!! Είναι ΤΟΣΟ ρεαλιστικό. Ε, στην αρχή έχουν και κάτι θέματα με κάτι βαμπίρ-νομάδες που κυκλοφορούν στα βουνά τριγύρω με μαλλιά σαν τον Bob Marley – χωρίς όμως να καπνίζουν χόρτο, αλλά ΟΚ στο τέλος τη γλιτώνουν και είναι όλοι τρισευτυχισμένοι.

Στη δεύτερη ταινία, έχουν άλλα θέματα. Η βαμπιρο-οικογένεια του Edward ψιλοβλέπει την Bella σαν ξερολούκουμο. Βέβαια, όταν και εσύ βρίσκεσαι σε πάρτυ με βαμπίρ και πάθεις ένα papercut, ρε κοπελιά, μην το σηκώνεις το γαμημένο το δαχτυλάκι σα να θέλεις να μας δείξεις το ταβάνι: βαμπίρ είναι δε θα δαγκώσει;; Γι’αυτό ο Edward της λέει «δε σε θέλω, χωρίζουμε» και μέσα στα επόμενα 5 λεπτά έχουν γίνει ο μεγαλύτερος χωρισμός ο ένας της ζωής του άλλου. Ναι!! Συνεχίζει να είναι ΤΟΣΟ ρεαλιστικό. Εν τω μεταξύ, η Bella που πλέον είναι απογοητευμένη από τη ζωή της και τρέχει στα δάση για να ξεπεράσει τον πόνο της και το γεγονός πως το λαμπυρίζον βαμπίρ της το έσκασε από την πόλη, έχει και έναν φίλο τον Jacob ο οποίος την καλοβλέπει και αυτός αλλά δεν της κάνει γιατί… δε δαγκώνει (α ναι… και γιατί χώρισε πρόσφατα). Βέβαια, τελικά ο Jacob δαγκώνει γιατί τελικά και αυτός δεν είναι και τόσο νορμάλ – είναι λυκάνθρωπος και ορκισμένος εχθρός των βαμπιρ. Ταυτόχρονα η Bella κοντεύει να κάνει όλο τον αντρικό πληθυσμό της μικρής πόλης να σέρνεται πίσω της – μη χειρότερα!! – και ΟΛΟΙ τη γουστάρουνε σε σημείο να αναρωτιέσαι «αν αυτό το πράγμα είναι το καλύτερο που έχει να ασχοληθείς σε αυτή την πόλη, οι υπόλοιπες ΠΟΣΟ ΣΑΥΡΕΣ ΕΙΝΑΙ;;; «. Αρκετές ημίγυμνες αντρικές σκηνές αργότερα – γιατί είπαμε το κοινό είναι γυναικείο- πολύ χαζορομάντζο και καθόλου σεξ μετά,  0 Edward μπερδεύεται με κάτι «ήξεις αφήξεις» προβλέψεις της «κληρονομικό χάρισμα» βαμπιρ-αδερφής του ότι και καλά αυτοκτόνησε η Bella και θέλει και αυτός να αυτοκτονήσει. Μπου χου. Ναι, τελικά δεν αυτοκτονεί – ΕΛΑ;;;; – και στο τέλος της κάνει και μια πρόταση γάμου για να κλείσουμε ευτυχισμένα, ρομαντικά και χριστιανικά (πάνω απ’όλα). Αμην.

It doesn’t bite. It just blows.

Ας ξεκινήσουμε από τα δύο βασικά πρόβλημα των ταινιών. Η ιστορία και οι ηθοποιοί.

Η ιστορία είναι…well…βαρετή. 200.000 βιβλία τώρα όλο για αυτό διαβάζουμε: μια θνητή ή ένας θνητός αγάπησε παράφωρα (υπάρχει άλλο είδος αγάπης στα βιβλία; ) ένα βαμπίρ και ο κόσμος και των δύο δεν τους αποδέχεται. What else is new? A ναι. Και επειδή το Underworld μας έμαθε πως οι Λυκάνθρωποι είναι εχθροί των Βαμπίρ, ας τους χρησιμοοποιήσουμε και αυτούς στη φρουτοσαλάτα για να αποκτήσει περισσότερο ζουμί η υπόθεση. Βέβαια θα τους πούμε, Λυκους. Μην πούνε ότι κλέβουμε κιόλας.

Προσωπικά, το βασικό μου πρόβλημα με την υπόθεση της ταινίας δεν είναι ότι το ρομάντζο είναι κοινότυπο – το κοινό στο οποίο απευθύνεται αρέσκεται σε αυτά και καλά κάνει και τα γουστάρει (οι ΓΚάβλες που λέγαμε). Εκεί που διαφωνώ είναι η προπαγάνδα της κ. Meyer.

Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτόμυαλο. Δέχομαι πολλά πράγματα ως ΟΚ και απολύτως σεβαστά και κατανοώ απόλυτα το γεγονός  ένας «μαύρος» σκηνοθέτης να κάνει μια ταινία για το ρατσισμό ή ένας gay σκηνοθέτης μια ταινία για τον gay-bashing. Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ είναι να μου χώνουν στο λαιμό θρησκοληπτες απόψεις περι έρωτα και «ηθικής» καταπίεσης των σεξουαλικών ορμών (γιατί ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ), ξεπερασμένες απόψεις για σεξ μόνο μετά το γάμο για τεκνοποίηση και μουχλιασμένες ιδέες περι έρωτα δύο νέων -αλλά όχι μικρών- ανθρώπων.

H Meyer ανήκει στην εκκλησία των Μορμόνων, μια εκκλησία ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ αυστηρή σε αυτά τα θέματα και σε πολλά άλλα. Γούστο της και καπέλο της. Αυτό που δεν μπορώ όμως να δεχτώ είναι πως μια ταινία που απευθύνεται σε ένα «εύθραυστο» κοινό όπως είναι τα νέα κορίτσια, επιμένει τόσο πολύ να παρουσιάζει τον νεανικό έρωτα και το σεξ, δύο πράγματα που θα μπορούσαν να είναι το «ζουμί» της ζωής, ως ένοχα, βρώμικα και επικίνδυνα. Η Bella δεν κάνει σεξ με τον Edward πριν παντρευτούν (κάποια στιγμή αργότερα) γιατί είναι «επικίνδυνο» (σας θυμίζει κάποιο χριστιανικό μανιφέστο; ) γιατί ο Edward μπορεί να μην μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και να τη δαγκώσει. Βέβαια, μετά το γάμο, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Πφφφφ.

Σε μια χώρα όπως η Αμερική όπου η καταπίεση της σεξουαλικότητας είναι της μόδας (Celibacy Clubs κτλ.) δε νομίζω πως οι απόψεις της Meyer βοηθούν τη νεολαία να κατανοήσει πραγματικά ότι ο έρωτας και το σεξ μπορούν να είναι «καθαρά» ακόμα και εκτός γάμου, αρκεί να είναι επιθυμία και των δύο ανθρώπων. Καλά για την Ελλάδα δε φοβάμαι… άλλωστε μέχρι να μας έρθει εδώ η μόδα των Celibacy Clubs στην Αμερική μπορεί να κάνουν σεξ στο διάστημα.

Οι ηθοποιοί από την άλλη κάνουν την κατάσταση ακόμα χειρότερη.

Είναι όλοι τους άχρωμοι (ακόμα και αν δεν είναι βαμπιρ), άνοστοι, άοσμοι, αδιάφοροι και ότι άλλο μπορείτε να σκεφτείται που να μπορεί να κολλήσει μπροστά το α-. Βασικά είναι αγγούρια Β’ διαλογής. Η πρωταγωνίστρια, δεν έχει συναισθήματα και ο μόνος τρόπος να καταλάβει κανείς πάθος στα λόγια της είναι να σου πει «τώρα παίζω με πάθος». Ο πρωταγωνιστής είναι υπερβολικός και κρυόκωλος – σιγά ρε φίλε, δεν είσαι και ο Θεός. Οι υπόλοιποι απλά υπάρχουν για να βοηθούν ή να δυσκολεύουν το ζευγάρι. Δεν έχουν «ρόλους» και οι χαρακτήρες τους δεν έχουν κανένα βάθος. Απλά επιτελούν χρέη «γεμίσματος».

It’s scary! I’ve never seen so many wrongs make so much money before.

Ο σκηνοθετης είναι ο καλύτερος του χωριού!!!

Είναι τρισευτυχισμένος που φτιάχνει μια ταινία με σίγουρη επιτυχία σε τέτοιο βαθμό που δεν προσπαθεί ΚΑΝ να καλυτερέψει αυτό το έκτρωμα. Με εξαίρεση μερικά ωραία βουκολικά τοπία, απλά επιδίδεται στο μοτίβο: γυμνός άντρας με μούσκουλα, κοντυνό στους πρωταγωνιστές, γυμνός άντρας χωρίς μούσκουλα, βουκολική διακοπή για διαφημίσεις και πάλι από την αρχή. Η ταινία υποτίθεται πως είναι δράσης. Οι σκηνές δράσεις είναι 3 σε μια 2ωρη ταινία – κρίνε μόνος σου τι ταινία είναι.

Ακόμα και να δεχτείς το σκηνοθετικό του μοτίβο όμως έχεις άλλα θέματα. Π.χ. σε κάποια φάση εκεί που τρέχει στα δάση heartbroken η πρωταγωνίστρια, πέφτει και χτυπάει (?) και την κουβαλάει ένας γυμνόστηθος τύπος στα χέρια μέχρι τον πατέρα της, ο οποίος ενώ την ψάχνει ΟΥΤΕ ΚΑΝ αναρωτιέται τι διάολο κάνει το κοριτσάκι του στα χέρια ενός 16χρονου ημίγυμνου τύπου.

Επίσης ένα ΕΝΤΟΝΟ σημείο του έργου είναι το μακιγιάζ των ηθοποιών. Η/Ο μακιγιεζ/ερ, προφανώς αμέσως μετά τη δουλειά της/του στο New Moon είχε κανονίσει να βάψει μια drag queen και κάπου μπερδεύτηκε στο ποίον πρέπει να βάψει πως. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως τα βαμπίρ – και κυρίως οι άντρες βαμπίρ – είναι μια disco ball και ένα φόρεμα με βαθύ ντεκολτέ μακριά από drag show! Για το γεγονός πως λαμπυρίζουν τα βαμπίρ (ο πλήρης και απόλυτως εξευτελισμός της «σκοτεινής ομορφιάς» τους) δε θα γκρινιάξω καν. Άλλωστε ακόμα και οι ίδιοι οι fans γκρινιάζουν γι’αυτό.

Οι διάλογοι είναι υπερβολικοί και γελοίοι: Δείγματα μονολόγων:

– «Σήμερα είμαι καλά»

– «Τα πράγματα δεν είναι καλά»

– «Με κάνει να νιώθω καλά. Αλλά μετά είμαι μόνη μου.»

– «Ο καιρός περνάει. Και εγώ δε νιώθω καλύτερα».

You get the point…

Do they at least make sense? No, sir.

Kαι τέλος, ας αναφερθούμε τιμής ένεκεν, στη συμπεριφορά των χαρακτήρων.

Η Bella λοιπόν, μια κοπελίτσα που απλά δε μπορεί να δεχτεί πως η ζωή της είναι μια χαρά, πάει και τα φτιάχνει με ένα βαμπίρ (ως εδώ καλά). Ο έρωτάς τους στο πρώτο εργάκι ήταν βεβιασμένος. Στη μια σκηνή γνωρίστηκαν, στην άλλη αντάλλαζαν όρκους αιώνιας αγάπης. Και ΟΚ, πες το δικαιολογείς για τη Bella, είπαμε είναι ένα κοριτσάκι 17-18 χρονών. Ο άλλος ο swarovski Lestat-wannabe, 109 χρονών βαμπίρ, ήταν τόσο σίγουρος για την αγάπη τους μετά από 2 μέρες γνωριμίας.

Αλλά…το ξεπερνάμε αυτό.

Στη δεύτερη ταινία, αφού χωρίσει εξίσου χαζά (μετά το σκηνικό με το papercut στο σπίτι της οικογένειας του Edward) με μια εξίσου βεβιασμένη προσπάθεια να μας πείσουν οτι μετά από ΟΛΟ αυτό το ψέμα για έρωτες με την πρώτη ματιά που κατάπιαμε η άλλη ήταν τόσο χαζή που δεν κατάλαβε πως της έλεγε «δε σ’αγαπώ πια» για να την… «προστατέψει» και το πίστεψε. Επειτα, τη γούσταρε ο Jacob, μετά οι φίλοι του, μετά ένας φίλος της. Και η κοπέλα να έχει μονίμως αυτό το βλέμμα «από πού πάνε για το Happy Hour?» με τα μάτια μισόκλειστα για διάφορους λόγους (πόθο, πόνο, δυσκοιλιότητα ίσως). Μετά τον ήθελε τον Jacob, μετά πάλι όχι.Στο τέλος η Ωραία Ελένη, διάλεξε τον νεκρό της και με το καλο στην επόμενη ταινία θα παντρευτούνε. Και εσύ μένεις να αναρωτιέσαι τι σκατά βρίσκουν όλοι σε αυτό το soulless, ηλίθιο και άχαρο πλάσμα.


It’s like porn. Just without the sex.

To Twilight/New Moon είναι το meta-porn. Ένα νέο είδος πορνό άνευ σεξ το οποίο δε βασίζεται στο gangbanging ή το menage a trois ή το bukkake αλλά στη διώρη λαγνεία του ανολοκλήρωτου έρωτα. Κάπως, με κάποιον απέραντα ανώμαλο και αφύσικο τρόπο, κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο τη βρίσκουν να παρακολουθούν δυο ανθρώπους να κάνουν σεξ με τα μάτια. Και όπως έχει ειπωθεί και πολλές άλλες φορές, «γιατί να μας ενδιαφέρει να παρακολουθούμε για δύο ώρες τις ΓΚΑΒΛΕΣ δύο πλασμάτων χωρίς να οδηγείται και πουθενά το όλο θέμα και χωρίς κάτι ενδιαφέρον να μας κρατά την προσοχή; άλλωστε οι ιστορίες ανολοκλήρωτου έρωτα έχουν ειπωθεί πολλές άλλες φορές και σίγουρα πολύ καλύτερα απ’ότι τις λέει η κ. Meyer».

Το κοινό στο οποίο απευθύνεται και θα αρέσει αυτή η ταινία είναι σαφές:

Γυναίκες όλων των ηλικιών:

Οι μικρές γιατί δεν είναι η ώρα/φοβούνται/ δε βλέπονται και άρα δεν μπορούν να κάνουν σεξ

Οι νέες γιατί πάντα ψάχνουν το δικό τους βαμπίρ και – guess what! – αυτό έχει και διαμάντια πάνω του – και αγάπη και στολίδια.

Οι μητέρες γιατί προωθεί τις σχέσεις χωρίς σεξ – και η μαμά είναι πάντα πολύ χαρούμενη να ακούει ότι η κορούλα της που έχει πατήσει τα 20+ δεν κάνει σεξ γιατί περιμένει τον άσπρο πρίγκηπα με την BMW. Άσε που είναι και ασφαλής φαντασίωση γιατί που θα το βρει η κόρη της το καλοκάγαθο βαμπίρ να της φέρει στο σπίτι;

Gay (ασχέτως ηλικίας):

γιατί τη μισή ώρα ο σκηνοθέτης επιδίδεται σε οφθαλμόλουτρο νέων γυμνασμένων αντικρών σωμάτων. Και ένα αγγιγμα εδώ, και ένα κοντυνο στα μούσκουλα παρα πέρα, το βγάλαμε το διωράκι. Και φάγαμε και τα ποπ κορν μας.

Should you watch it?

Ξέρω ‘γω; Δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις για δυο ώρες; Σεξ ας πούμε;

Καλά…αν δεν έχεις δες το, τι να σου πω. Αλλά πρόσεχε, η ταινία ΔΕΝ είναι ταινία δράσης. ΔΕΝ έχει να κάνει με βαμπίρ – έχει να κάνει με σπονσοράρισμα των Swarovski. Αν θες να δεις τι θα πει ταινία με βαμπιρ ψάξε κάτι άλλο. Εδώ υπάρχει μονάχα ένα χαζό, νεανικό ρομάντζο το οποίο έχει γίνει στο παρελθόν και θα ξαναγίνει στο μέλλον.

Advertisements

Ενέργειες

Information

5 Σχόλια

7 06 2010
Βαλίδορας

Καημένο παιδί,
τι τραβας κι εσύ !!!

😛

😛

12 06 2010
RaZzMaTaZz

ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ!!! ΕΓΡΑΨΕΣ!!!! ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ!!!!!

12 06 2010
RaZzMaTaZz

Επίσης παραθέτω: http://theoatmeal.com/story/twilight

12 06 2010
Βαλίδορας

Τι τραβας κι εσύ ωρε κακόμοιρε…

13 06 2010
Nam3l3ss

@ Razz: lolz on the link :p
@ Βαλίδορα: αστα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: