Heads/Tails

2 06 2010

Πριν δύο-τρεις μέρες είχα μια συζήτηση που μου έδωσε να καταλάβω πως μερικές φορές, απλά χρειάζεται ένας άνθρωπος να σου δείξει την άλλη πλευρά του νομίσματος για να καταλάβεις πως η δική σου οπτική γωνία είναι μονάχα αυτό και τίποτα παραπάνω: μια από τις χιλιάδες οπτικές γωνίες.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν η μητέρα ενός παιδικού μου φίλου. Δεν είχε τύχει ποτέ να της μιλήσω παραπάνω από τα τυπικά «καλησπέρα σας, είναι εκεί ο Χ;». Ξέρεις, μερικές φορές κάποιους ανθρώπους πρέπει να τους γνωρίσεις όταν είσαι έτοιμος να «πάρεις» ένα κομμάτι από τη σοφία τους, αλλιώς δεν έχει αξία. Άσε που όταν μιλάς με μια φανατική αντικαπνίστρια, το να κάνεις συζήτηση 4 ωρών είναι ένα μικρό βασανιστήριο – εκτός από αυτή την περίπτωση.

Θυμηθήκαμε στιγμές από το σχολείο και μου έφερε αναμνήσεις που είχα ξεχάσει. Κοιτάζοντας τη μεγάλη εικόνα της ζωής, το μυαλό θυμάται μονάχα λίγα πράγματα τελικά. Μιλήσαμε για τη ζωή μου και τη ζωή της, για τις ανησυχίες και τα «γιατί ρε πούστη;» μου. Δεν ένιωθα πως μιλούσα σε μια μεγάλη γυναίκα, μια «μητέρα»  – εκτός από τις στιγμές που ασυναίσθητα έψαχνα τον αναπτήρα μου και μου έριχνε ενα βλέμμα δολοφονικό σα να έλεγε «άναψέ το και στην άναψα». χαχαχα

Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβω, φτάσαμε να συζητάμε για το γιο της. Ας πούμε απλά πως χρειάστηκε πολύ υπομονή και επιμονή για να μπορέσει να έρθει κοντά στο παιδί της. Όταν τη ρώτησα αν θα προτιμούσε ο γιος της να ήταν πιο κοντά στην εικόνα και τα όνειρα που είχε και έκανε για εκείνον όταν τον γέννησε μου απάντησε:

«Το μόνο που ήθελα πάντα, ήταν να είναι ευτυχισμένος. Όλοι οι γονείς κάνουμε το εξής λάθος: νομίζουμε πως αυτό που θέλουμε εμείς  για τα παιδιά μας και θα έκανε εμάς ευτυχισμένους για τις ζωές τους, είναι και αυτό που πρέπει να θέλουν και εκείνα. Περνάμε 9 μήνες κάνοντας σχέδια για όταν θα γεννηθεί, προγραμματίζοντας τις πιο μικρές λεπτομέρειες ώστε να πάνε όλα καλά και να είναι ευτυχισμένο και γερό και όταν τελικά έρχεται στον κόσμο τρελαινόμαστε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί συνειδητοποιούμε σχεδόν αμέσως – με το πρώτο του κλάμα, την πρώτη του παιδική αρρώστια και τα πρώτα του πεσίματα – πως όσο και να το θέλουμε, δεν μπορούμε να το προστατεύουμε από τα πάντα.

Και έπειτα το παιδί σου μεγαλώνει και αλλάζει και εσύ είσαι ακόμα κολλημένη στην εικόνα που είχες για αυτό όταν του διάβαζες παραμύθια για εννιά μήνες σου και έβαφες το δωμάτιό του γαλάζιο με άσπρα συννεφάκια.

Αλλά όσο περνάει ο καιρός, κάθε μέρα και πιο πολύ, καταλαβαίνεις τι είναι η αγάπη της μητέρας και η αγάπη του πατέρα.

Κάποια στιγμή πιάνεις τον πιο θυμωμένο εαυτό σου – γιατί έπαιζε με τη μπάλα μέσα στο σπίτι και σου έσπασε το αγαπημένο σου βάζο που το ‘χες από την προγιαγιά σου από τη Σμύρνη ή γιατί δεν πήρε ένα τηλέφωνο ότι θα αργήσει και εσύ έχεις πιει 20 καφέδες περιμένοντάς το να φανεί σαν τη βρεγμένη γάτα στις 5 τα χαράματα ή γιατί γύρισε και σου είπε πως παρατάει τη σχολή ή οτιδήποτε…κοσμογονικό που να κάνει τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σου – να σκέφτεται πως πρέπει να του φτιάξεις συκώτι γιατί σου φαίνεται χλωμός.

Μπορεί να σου φαίνεται τρελό, αλλά κάτω από κάθε σκέψη βρίσκεται το παιδί σου. Και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς πια να το ελέγχεις. Και αυτό σε τρομάζει, γιατί νιώθεις αδύναμη να το προστατέψεις από όλα αυτά που ξέρεις πως είναι εκεί έξω στην πραγματική ζωή. Και φοβάσαι πως δεν το «εκπαίδευσες» σωστά. Και αναρωτιέσαι τι μπορείς να κάνεις, τώρα.

Μπορείς μόνο να το αγαπάς πραγματικά όχι για αυτό που θα ήθελες να είναι, αλλά για αυτό που πραγματικά είναι.

Και όσο για αυτό που με ρωτάς, τα όνειρά είναι ρευστά. Όταν καταλάβεις πως αυτό το πλάσμα που αγαπάς όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, δεν είναι το προσωπικό σου παιχνίδι, όταν δεχτείς πως ήταν λάθος σου αυτό γιατί είσαι άνθρωπος και τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσεως, θα μπορέσεις να χαρείς με αυτά που το κάνουν ευτυχισμένο και να αναπροσαρμόσεις τα όνειρά σου πιο κοντά σε αυτά που κάνει εκείνο.

Γιατί στο τέλος, θέλεις μονάχα να είναι ευτυχισμένο και τίποτα παραπάνω.»

Όπως σας είπα και πριν αυτή είναι μια άλλη οπτική γωνία. Δεν ξέρω αν η συγκεκριμένη μάνα είναι η μόνη που το βλέπει έτσι (και το ΒΛΕΠΕΙ έτσι, πιστέψτε με, το ξέρω) ή αν όντως υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη τελικά.

Αλλά, έμαθα για μια ακόμα φορά πως στους κανόνες υπάρχουν πάντα και εξαιρέσεις.

Και πως τελικά, ατυές οι εξαιρέσεις – αυτά τα απροσδόκητα και υπέροχα στατιστικά λάθη – είναι ο μοναδικός λόγος να ελπίζεις.

———————————————————–

Μusic to give your parents time to understand, accept defeat and let go:

Sia – Under The Milky Way (The Church Cover) ( wish I knew what you were looking for/ might have known what you would find… )

Massive Attack – Paradise Circus ( Look at her/ with her eyes/ like a flame/ she will love you/ like a fly/ will never love you/ again… )

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

3 06 2010
RaZzMaTaZz

emena oi eksaireseis de me kanoun na elpizw , alla na apelpizomai.

3 06 2010
Nam3l3ss

Μπα, you’ve got it all wrong.
We are the exceptions, we live and dwell among them and we hope that one day there will be an exception just for us 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: