Νο Secrets Left

11 05 2010

Μικρή μου,

Η ζωή όντως προχωράει.

Πότε στα τέσσερα και πότε τρέχοντας, η ζωή προχωράει και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την εμποδίσει. Και, συνειδητοποίησα πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου για το αντίθετο, προχωράω μαζί της.

Πότε μπουσουλώντας και πότε τρέχοντας.

Πλέον, δεν σε κρύβω.

Υπήρχαν άνθρωποι σημαντικοί, στη ζωή μου που δεν ήξεραν για εσένα, που τους έκρυβα την ύπαρξή σου σα να ήταν μυστικό. Κατά κάποιο τρόπο πάντα πίστευα πως όσοι λιγότεροι το ξέρουν τόσο πιο δική μου θα παραμένεις. Έκανα λάθος. Συνειδητοποίησα τελικά πως δεν έχει σημασία πόσοι άνθρωποι ξέρουν για εσένα, για τη ζωή και το θάνατό σου, για όσα είπες, γεύτηκες και έζησες. Τίποτα δεν αφαιρεί έστω και ένα κομμάτι του υπέροχου παζλ που αποτέλεσε τη «λαίμαργη» και γρήγορη ύπαρξή σου. Δεν ήταν μονάχα όμως αυτό.

Ανακάλυψα πως εσύ είσαι για πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ένα έυθραυστο, συγκαλυμμένο και για πάντα δυσλειτουργικό μέλος των ζωτικών μου οργάνων. Το να γνωρίσουν εσένα, είναι τελικά το να γνωρίζουν εμένα.

Όπως το βλέπω εγώ υπάρχουν δυο επιλογές για τον καθένα: να κρύβει τις πληγές του, ελπίζοντας πως κανένας δε θα τις δει, ή να τις φοράς περήφανα, ελπίζοντας/παλεύοντας κανένας να μην στις χτυπήσει αρκετά ώστε να αρχίσουν και πάλι να αιμορραγούν. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή – άλλωστε, στη ζωή, σπάνια τα πράγματα είναι «σωστά ή λάθος», και μόνο αυτό. Συνήθως υπάρχει αρκετός χώρος ανάμεσα στο σωστό και το λάθος για να χτίσεις τη δική σου ιστορία. Ειναι ένα ρίσκο και εγώ αποφάσισα να το πάρω.

Έτσι, άρχισα να μιλάω για εσένα πιο ανοιχτά. Κατάλαβα πως αποτελούσες ένα μυστικό χωρίς αιτία. Δεν θέλησα ποτέ να σε κρύψω – απλά δεν ήθελα να σε μοιραστώ.

Και ανακάλυψα για πρώτη φορά πως δε δακρύζω πια όταν λέω το όνομά σου ανοιχτά – μπορώ πλέον να το λέω κοιτάζοντας τον άλλο στα μάτια. Ακόμα και εκείνοι που γνώριζαν άκουγαν πάντα να λέω «η αδερφή μου». Τώρα πλέον ξαναπέκτησες το όνομά σου – δεν είναι βαρύ στο στόμα μου. Δεν δαγκώνομαι και δε στραβοκαταπίνω όταν μιλάω για όσα πέρασες. Ακόμα πονάει σαν χιλιάδες καρφιά να μπαίνουν ταυτόχρονα στο κορμί μου, αλλά μπορώ πια να κοντρολάρω τον πόνο. Δε με νικάει στα σημεία. Τους μιλάω για εσένα και για εμένα, για όσα ζήσαμε μαζί σε λίγα χρόνια. Μερικές φορές με βοηθάει αυτό και άλλες φορές βοηθάει εκείνους. Όλοι έχουμε τους δικούς μας καλά κρυμμένους θρήνους.

Πέρασαν σχεδόν 8 χρόνια για να το καταφέρω. Όμως σε έναν κόσμο που οι ήττες είναι πολλές και οι νίκες λίγες, δεν αξίζει να γιορτάζεις τις μικρές, νικηφόρες μάχες;

Ακόμα έρχεσαι στον ύπνο μου, όπως ερχεσαι τόσα και τόσα χρόνια – ξαναζούμε μαζί για λίγο τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας μας και κάθε δευτερόλεπτο, κάθε φορά στο μυαλό μου τριγυρνά η φράση «το ξέρω πως θα χαθείς, δεν έχω αρκετό χρόνο». Ακόμα κοιτάζω τις φωτογραφίες σου και αναρωτιέμαι πόσο από εμένα πήρες μαζί σου. Ακόμα θα έδινα ό,τι απέμεινε, ευχαρίστως, για να σε φέρω πίσω.

Αλλά μιλάω για εσένα πια. Δεν είναι πάντα εύκολο και δεν είναι πάντα ανώδυνο. Μα δεν πονά όσο παλιά – είναι ένα καταραμένο μούδιασμα η σκέψη της μορφής σου, ένας κρύος ιδρώτας και μια καρδιά να χτυπάει σαν ταμπούρλο στο στήθος. Μα δεν πονά όσο παλιά.

Και αυτό βοηθάει – ίσως να έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα, ίσως αυτή να είναι η κατάλληλη στιγμή. Δεν έχω άλλα μεγάλα μυστικά να αποκαλύψω στους ανθρώπους που αγαπάω. Εσύ ήσουν το τελευταίο μεγάλο μου μυστικό. Και ακόμα και αν δεν μπορώ να κατανοήσω πάντα το γιατί – πάντα σε νιώθω λίγο πιο κοντά όταν η συζήτηση έρχεται στο χαμόγελό σου, τον τρόπο που λικνιζόσουνα με την ίδια διάθεση σε σαλόνια και διαδρόμους νοσοκομείων και την δυνατή φλόγα ζωής που έκαιγε στα σωθικά σου.

Σ’αγαπάω,

Nam3l3ss

Advertisements

Ενέργειες

Information

6 Σχόλια

11 05 2010
kat.

μακάρι με κάποιον τρόπο να μπορούσε να διαβάσει αυτό το κείμενο!!!!

11 05 2010
Nam3l3ss

Ελπίζω να μπορεί.
Αλήθεια, το ελπίζω.
🙂

12 05 2010
provato

!

17 05 2010
sofia

Ooo! file mou, ais8anomai oti afe8ikes kai afto einai iperoxo, einai valsamo psixis. Sou stelno oli tin agapi mou kai se efxaristo pou to moirastikes mazi mas 🙂

17 05 2010
Nam3l3ss

In a way, I’m glad I did.
Thanks 🙂

27 06 2010
bereniki

η αγάπη που νιώθουμε για τα αδέρφια μας είναι ίσως το πρώτο και πιο αληθινό, αγνό και ανεξίτηλο συναίσθημα που νιώθουμε… κι εγώ αγαπώ τον τρόπο που την αγαπάς και την κρατάς τόσο κοντά σου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: