Chronicles of a Life Long Lost – A Requiem For No Dream

22 04 2010

Μου είπανε πως έμπλεξες, πως λέει ένας τύπος που τα ‘χες μαζί του σε έριξε στα ναρκωτικά – έτσι έγινε; σε έριξαν ή έπεσες μόνη σου στη μαύρη τρύπα;

Μου είπανε πως ήσουν πάντα μελαγχολική, πως από μικρή δεν έπαψες ποτέ να βυθίζεις όλο και περισσότερο, κομμάτι,κομμάτι, τον εαυτό σου στην κατάθλιψη – αλήθεια είναι; εξηγεί άραγε αυτό το κενό που θυμάμαι να πλανάται πάντα στο βλέμμα σου;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




01:30 – Κυριακή Μεσημέρι

18 04 2010

«Τι κοιτάς;»

«Εσένα.»

«Χαχαχα. Δε με έχεις ξαναδεί;»

«Κοιτάζω εσένα και βλέπω εμένα.»

«Και τι βλέπεις;»

«Τίποτα.» Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





The Hardest Thing is Letting People In

6 04 2010

Είναι κάποια album που φτιάχνονται για να χορέψεις. Άλλα που απλά γράφονται για να μελαγχολήσεις. Άλλα, που γράφονται για να μελαγχολείς ενώ χορεύεις.  Πολλά άλλα, που απλά φτιάχνονται απλά και μόνο γιατί η/ο καλλιτέχνης έχει συμβόλαιο για «ακόμα ένα» album με την εκάστοτε δισκογραφική και, δυστυχώς, υπάρχουν και κάποια άλλα τα οποία απλά γράφονται γιατί η εκάστοτε Britney θέλει a new set of boobs.

Που και που, όμως, υπάρχουν και κάποια album, κάποιες νότες που μπαίνουν σε μια συγκεκριμένη σειρά και κάποιες συγχορδίες που γεννιούνται για να πουν μια ιστορία.

Ξεκινάνε από την Αρχή και φτάνουν, μέσα από υπέροχες μελωδίες και στίχους, σκοτώνοντας δράκους και αναστένοντας ελπίδες, στο Τέλος.

Ένα από αυτά τα album είναι το Hospice των The Antlers


But let’s start from the beginning… Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Planetary Systems on Prozac

4 04 2010

Μεγαλώνεις και υποτίθεται ότι μαθαίνεις.

Να ζεις, να αγαπάς όταν πρέπει και να μισείς όταν χρειάζεται, να προχωράς, να ερωτεύεσαι, να τρως τα μούτρα σου και να σηκώνεσαι ξανά για να τα κάνεις όλα από την αρχή.

Και μετά shit happens και εσύ πας και κολλάς με το ΠΙΟ λάθος άνθρωπο στην πλάση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »