Όταν η Αφροδίτη έκανε εξώφυλλο…

13 03 2010

Πριν από 1-2 μέρες βρήκα στο mail μου ένα μήνυμα από τη bereniki, με μια απόδοση στα ελληνικά του διάσημου πλέον «κατάπτυστου» δημοσιεύματος της γερμανικής  Focus  (ναι ναι, αυτό με εξώφυλλο την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει κωλοδάχτυλο).

Και ειλικρινά, αναρωτιέμαι πόσο μπορει να εθελοτυφλούν μερικοί άνθρωποι.

Το καλύτερο σχόλιο που διάβασα για την άλλη φασαρία με το θέμα της Αφροδίτης ήταν σε ένα γράμμα αναγνώστη της Lifo που έλεγε πως «αν τα ελληνικά ΜΜΕ δεν είχαν κάνει τόση φασαρία για το θέμα, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων θα έβλεπε το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου – που τόσο άχαρα μας μαγάρισαν – και θα έλεγε απλά «Ποιά είναι αυτή η κουλίεβα;» «

Φοβού τους Δαναούς…

Μέσα στο κείμενο του, ο αρθρογράφος υπερβάλλει σκόπιμα. Ναι, το ξέρει ότι δεν πιανόμαστε στη μέση του Συντάγματος να χορέψουμε συρτάκι και πως ο Ζορμπάς δεν είναι ο εθνικός μας σταρ, αλλά τα γράφει για να τονίσει τα στραβά μας που εμείς (ως τέλεια όντα) αδυνατούμε να δούμε.

Πού ακριβώς κάνει όμως, πραγματικά, λάθος;

Στο ότι ο ο κόσμος κοιτάζει μπροστά και προχωράει με άλματα και ο μέσος Έλληνας κοιτάζει την Πνύκα και την Ακρόπολη και λέει «μα πώς το φτιαξε ο πούστης ο Φειδίας αυτό το πράγμα;;;»

Στο ότι έχουμε μια υπεροπτική διάθεση απέναντι σε όλα με την ηλίθια ατάκα «όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα εκείνοι κρέμονταν από τα δέντρα;; Guess what…τώρα αυτοί φτάνουν στη Σελήνη και εμείς έχουμε κάψει όλα τα δέντρα, και ούτε να κρεμαστούμε από αυτά δεν μπορούμε πια.

Στο ότι το ρουσφέτι αξίζει όσο τίποτα; Η θεσούλα στο δημόσιο για να κάθεται ο γιόκας της κάθε κυράτσας και να ξύνει τα αρχίδια του αριστοκρατικά; Να κουνάει το ένα πόδι στις 11 το πρωί και το άλλο στις 12.30 (που αρχίζει σιγά σιγά να το κλείνει το μαγαζάκι γιατί σχολάει σε ένα μισαωράκι);

Δεν κάνει πια όνειρα ο κόσμος.

Δε θέλει να γίνει και να δημιουργήσει τίποτα. Θέλει να βρει (έτοιμη) μια καρεκλίτσα κάπου στην Εφορεία, στο ΙΚΑ, στο δημόσιο γενικά…και να κάθεται μέχρι να πιαστεί ο κώλος του και έπειτα να…κάθεται λίγο περισσότερο.

Με τρομάζει όταν ακούω ανθρώπους της ηλικίας μου να λένε «ψηφίζω όποιον θα με βάλει στο δημόσιο«, «θέλω να βρω μια θέση στο δημόσιο να πληρώνομαι και να καααθομαι«, «θέλω να βολευτώ κάπου».

«ΝΑ ΒΟΛΕΥΤΩ»

FOR FUCK’S SAKE!!

Είσαι 20 χρονών και το μόνο πράγμα που θες να πετύχεις στη ζωή σου είναι να κάθεσαι σε μια καρέκλα και να κοιτάς το ρολόι μέχρι να περάσει η ώρα να σχολάσεις και αύριο πάλι…έχει ο Θεός;;;

Δεν κάνουμε πια όνειρα ή απλά ανήκουν και αυτά στον… δημόσιο τομέα (οπότε και έχουν πέσει σε λήθαργο εξ ορισμού) ;;;

Κάποτε είχα ακούσει μια φράση που έλεγε «δεν έκανα παιδιά για να γίνουν ρεαλιστές, τα έκανα για να ζήσουν τα όνειρά τους». Δε νομίζω πως είχε αυτά ακριβώς τα όνειρα στο μυαλό του όποιος το είπε.

Γλώσσα & Πινακίδες

Ο αρθρογράφος αναφέρεται και στη γλώσσα μας. Λέει (με λίγα λόγια) πως επιμένουμε να χρησιμοποιούμε μια γλώσσα 2500 χρόνων, να διδασκόμαστε τα αρχαία ελληνικά στο σχολείο μας και πως οι πινακίδες μας είναι για τον πούτσο. Στα δύο πρώτα έχει άδικο. Στο τελευταίο έχει πέρα για πέρα δίκιο. Πάρτε μια απόφαση, την τύχη μου την ταξιδιωτική: έχετε που έχετε ονομάσει τις μισές περιοχές της Αθήνας «Αγιους Οτιναναι» τουλάχιστον, όταν τις μεταφράζετε αποφασίστε αν το «Αγιος» είναι «Ayios», «Agios», «St.» ή «Aghios».

Στο θέμα όμως της γλώσσας διαφωνώ.

Όχι γιατί κατάλαβα ποτέ γιατί έπρεπε να μάθω την εξαίρεση της εξαίρεσης, ω εξαίρεση του τελευταίου ρήματος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας (άλλο είναι «παίρνω μια ιδέα/έχω γενικές ή βασικές γνώσεις» και άλλο «μαθαίνω μέχρι και την τελευταία εξαίρεση»). Όχι γιατί είμαι τόσο αρχαιολάτρης. Αλλά γιατί είναι γούστο μας και καπέλο μας ποιά γλώσσα θα μιλάμε. Αν αποφασίσουμε εμείς μια μέρα να αρχίσουμε να μουγκρίζουμε αντί για σύμφωνα και να πετάμε ροχάλες για τα φωνήεντα, τι λόγος του πέφτει του άλλου;; Έτσι γουστάρουμε, έτσι και θα κάνουμε.

Και στο φινάλε, δε νομίζω πως ένας άνθρωπος που η γλώσσα του έχει λέξεις όπως Verbesserungsvorschlagsversammlung, οφείλει να μιλάει. People in glass houses, shouldn’t throw stones, Mein Freund!! :/

Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια…

Ούτε σε αυτά τα θέματα τον βρίσκω άδικο. Ίσως λιγάκι αφοριστικό, αλλά τουλάχιστον αντικειμενικό.

Είναι ψέμα ότι προσπαθούμε πάντα στο δρόμο να «φάμε» την προτεραιότητα του άλλου;

Ότι το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν άριστα οι Έλληνες οδηγοί είναι το να κορνάρουν χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν ανάψει το πράσινο;

Ότι η θρησκεία επηρεάζει περισσότερο τη ζωή του μέσου Νεοέλληνα απ’ότι η ανάγκη του για ανάπτυξη, για πρόοδο, για κάτι που να καλύπτει και κάτι παραπάνω από τους αρχέγονους φόβους του για την επόμενη ζωή ή για το αν θα βρει η Αννούλα άντρα και ο Γιωργάκης μια καλή κοπέλα να κάνουν το σπιτικό τους;;

Είναι λάθος ή ανακρίβεια ότι είμαστε του «εγώ» και όχι του «εμείς»;

Είναι ψέμα πως ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους υπολοίπους απλά επειδή είναι Έλληνας;;

Είναι υπερβολή ότι οι Έλληνες μισούν ο ένας τον άλλο; Ότι με την πρώτη ευκαιρία, με το πρώτο βήμα που θα κάνει κάποιος και θα ξεχωρίσει από τη μάζα θα πέσει να τον φάει η άμορφη μάζα στην οποία λαχταράμε τόσο πολύ να ανήκουμε;

Ελλας Ελλήνων Απεργών

Θα κλείσω λέγοντας το εξής.

Ποτέ δε συμπάθησα και δεν κατάλαβα τις απεργίες και τις διαδηλώσεις. Δε διαφωνώ να έχεις ΕΣΥ το δικαίωμα να απεργήσεις και να απαιτήσεις όσα θεωρείς πως σου ανήκουν δικαιωματικά (τα οποία μπορεί και να σου ανήκουν, όντως). Διαφωνώ όμως με το να μην έχω ΕΓΩ το δικαίωμα να μην απεργήσω, για κάτι που δε με βρίσκει σύμφωνω με αυτά που ζητάς. Γιατι όπως εσύ λες «αν πετύχομε όμως κάτι σημαντικό, θα γευτείς και εσύ τα θετικά αυτού», ακριβώς το αντίστροφο ισχύει και αν τελικά δεν πετύχεις τίποτα: και οι δύο θα υποφέρουμε. Στην πρώτη όμως περίπτωση, ΕΣΥ αποφασισες. Στη δεύτερη ΕΓΩ αναγκάστηκα να υποστώ τη δική σου απόφαση.

Ειλικρνιά κάποτε είχα πετύχει κλειστή την Ομόνοια γιατί κάποιοι διαμαρτύρονταν για την εξαφάνιση ενός…ψαριού. ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ μιλάω.

Δε συγκρίνω τις αιτίες, απλά θέλω να τονίσω πως πλέον η απεργίες έχουν γίνει αυτό που κοροϊδεύαμε: «Ο κόσμος τελειώνει αύριο. Όλοι στην πορεία διαμαρτυρίας την ερχόμενη Δευτέρα».

Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο – άλλη μια παγκόσμια αποκλειστικότητα – που μας λένε «πρέπει να δουλέψετε διπλά» και εμείς…απεργούμε.

I guess, it’s always hard to take a good like at yourselg when someone is pointing out what’s wrong with you.

Όχι, δηλαδή, ότι οι άλλοι είναι τέλειοι, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε πως και εμείς, απέχουμε χιλιόμετρα από κάτι που να θυμίζει «τελειότητα».

ΥΓ:  Τα σχόλια είναι ευπρόσδεκτα, αν κάποιος θέλει να γράψει κάτι. Αυτό που ΔΕΝ είναι ευπρόσδεκτο είναι απαντήσεις του στυλ «θα σε κάψει ο Θεος», «οι Έλληνες είναι Είδος και όχι Έθνος», «Εμείς έχουμε θάλασσα. Αυτοί τι έχουν;» και άλλα σχετικά όμορφα και έξυπνα σχόλια, γιατί αδυνατώ να βρω απαντήσεις σε κάτι τόσο… (ας το πούμε) απλό.




Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

23 03 2010
Βαλίδορος

Basicly u’r right dude.

Όσο για το Ελλάς Ελλήνων Απεργών δεν ξέρω κατα πόσο μπορούν τα πράγματα να γίνουν αλλιώς. Δείξε μου έναν τρόπο που να μπορείς να διαμαρτυρηθείς και να είναι πιο αποτελεσματικός κι εγώ θα σε ακολουθήσω σαν γαϊδούρι που παίρνει από πίσω ένα καρότο 😛

Αλλα όπως είπε ένας άλλος blogger:
«Πές τα μωρή πουτάνα Αφροντάιτυ», εεεε μα πια.
Αφου είμαστε λαμόγια και η αρρώστια δεν είναι αυτοάνοση. Είναι κληρονομική και το ξέρουμε!

Είμαστε μεγάααααααλα «μουνάκια», όπως λέει κι ένας φίλος μου,
απλά χωρίς αυτογνωσία και με μπόλικο κομπλεξισμό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: