00:00-01:30

9 02 2010

Σχεδον μεσάνυχτα.

Κάπου στην Αθήνα.

«Είσαι ακόμα εκεί;»

«Ναι…»

«Νόμιζα πως το έκλεισες

«Δεν το έκλεισα. Απλά σκέφτομαι αυτά που μου είπες.»

«Και…»

«Και; Περιμένεις κάποια απάντηση;»

«Νομίζω πως ναι.»

«Περιμένεις ένα απλό ναι ή όχι; Κάτι που να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα ή χειρότερα;»

«Δεν ξέρω πια τι περιμένω. Νομίζω πως περιμένω να πεις εσύ αυτά που δε μπορώ να πω εγώ.»

«Το κακό είναι πως ούτε εγώ μπορώ να τα πω αυτά που περιμένεις από εμένα. Δεν με αναγνωρίζω πια.»

«Συγγνώμη.»

«Δεν έχει νόημα η συγγνώμη. Δε φταις σε κάτι. Μεγάλα παιδιά είμαστε. Ξέραμε που μπλέκαμε.»

«…»

«Θα σου πω, λοιπόν. Όσα με ρωτάς, θα σου τα πω όλα. Με κούρασαν τα παιχνίδια των σχέσεων. Βαρέθηκα τους άχρηστους κανόνες τους. Η αλήθεια είναι πως όταν είσαι μακριά μου σε μισώ. Μετανιώνω που σε γνώρισα, δε θέλω να θυμάμαι τίποτα για εμάς, δε θέλω να με κοιτάζω πια στον καθρέφτη, δε μπορώ ούτε να σκεφτώ εμάς χωρίς να νιώθω ενοχή για κάτι απροσδιόριστο, για κάτι που είναι εκεί αλλά δεν είναι. Ναι, λοιπόν, μετανιώνω για τα πάντα. Όταν σε πρωτογνώρισα σου είπα πως ποτέ δε μετανιώνω για όσα κάνω, προτιμώ να φυλάω τη θλίψη για όσα δεν γεύτηκα επειδή τα ζήταγε η καρδιά μου, αλλά δεν τα σήκωνε το κορμί μου.

«Θέλω να ξέρεις ότι…»

«Άσε με να ολοκληρώσω! Μετανιώνω. Μισώ εμένα, εσένα και τα πάντα γύρω από εμάς. Νομίζεις πως δεν είναι δύσκολο για εμένα; Νομίζεις πως δεν με τρελαινε όλη αυτή η κατάσταση;Όλα αυτά, όσο είσαι μακριά μου. Όταν όμως έρχεσαι σπίτι, όταν μου χαμογελάς και με παίρνεις αγκαλιά, όταν σε βλέπω να βάζεις τα γυαλιά σου και να βλέπεις μαζί μου τηλεόραση, όταν ταξιδεύουμε στα σεντόνια και μετά κοιμόμαστε ακούγοντας μουσική ως το ξημέρωμα, τότε όλα σβήνουν και δε μετανιώνω για τίποτα, ούτε για μια λέξη, ούτε για μια στιγμή. Γιατί είσαι το μοναδικό πράγμα στη ζωή μου που με κάνει να θέλω να γελάω, να θέλω να να βλέπω τηλεόραση μέχρι τα μεσάνυχτα και να ακούω μουσική μέχρι το ξημέρωμα. Όταν έρχεσαι και μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, ξεχνάω όλους μου τους φόβους. Νιώθω τη δυναμή σου και ξέρω πως νιώθεις τη δική μου.

«Αρνούμαι να απολογηθώ για κάτι που μου δίνει τόση ευτυχία. Ξόδεψα πολλά απ’τα χρόνια μου ξεγλιστρώντας από τις χαραμάδες της ζωής, κάπου πιο ήσυχα, κάπου πιο ανούσια και βαρετά. Κάπου πιο σίγουρα.»

«Και ήταν τόσο ήσυχα εκεί μέσα που ξέχασα να βγω.»

«Όχι, δε λυπάμαι για τίποτα.

«Και δε με νοιάζει τίποτα, γιατί νιώθω ότι η ζωή μου χτύπησε και εγώ απάντησα για μια φορά. Νιώθω ευτυχία που ένιωσα, γέλασα, αγάπησα, έκανα έρωτα, έκλαψα και πληγώθηκα.»

«Το ξέρεις πως και για μένα δεν είναι εύκολο όλο αυτό. Και εγώ κάπως έτσι νιώθω.»

«Όχι, δε νώθεις έτσι. Αν ένιωθες έτσι, δε θα σε ένοιαζε τίποτα. Δε θα σκεφτόσουν, δε θα προλάβαινες να σκεφτείς. Θα ένιωθες. Και είναι εντάξει. Γιατί δε χρειάζεται να σε ακούσω να μου λες «και εγώ το ίδιο» για να επιβεβαιώσω τα όσα ένιωσα. Η καρδιά μου δε χρειάζεται αποδείξεις. Και νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για αυτό. Που για μια φορά νιώθω χωρίς να χρειάζομαι απτά στοιχεία, δικαιολογίες και αποδειξεις. Που για μια φορά δεν εγκαταλείπω εγώ, που για μια φορά δεν φοβάμαι εγώ.

«Και τώρα θα κλείσω το τηλέφωνο. Δήθεν από θυμό, αλλά στην πραγματικότητα γιατί δεν αντέχω να ακούω την ανάσα σου στο τηλέφωνο, γνωρίζοντας πως δε θα τη νιώσω ποτέ πια στο λαιμό μου. Και εσύ δε θα με πάρεις ποτέ ξανά τηλέφωνο, ακόμα και αν κρατήσω τον ίδιο αριθμό ελπίζοντας μια μέρα να μου στείλεις ένα μήνυμα. Γιατί εγώ θα θελήσω να έρθω να σε βρω και γιατί θα βρω μια ηλίθια δικαιολογία να καθησυχάσω το μυαλό και τον εγωισμό μου και θα έρθω δήθεν ανέμελα, δήθεν χωρίς να σε σκέφτομαι πια τα βράδια – όταν θα ακούω μουσική μόνο και μόνο για να σε θυμάμαι – και θα ξαναχάσω τη λογική μου. Με γνώρισες, σε γνώρισα και τώρα πλέον δε σε ξέρω και δε με συνάντησες ποτέ. Γιατί ο άνθρωπος που συνάντησες δεν είμαι πια εγώ, εγώ είμαι ακόμα ανάμεσα στις χαραμάδες, στην ασφάλειά και την ηρεμία του τίποτα. Τουλάχιστον όμως πια, ξέρω τι θα πει να ζεις πραγματικά. Και γι’αυτό σ’ευχαριστώ.

«Μην…»

*του-τουτ*

1.30.

Παντού.

(The extended, imaginary version of a painfully – but not necessarily personalreal story)

————————————————–

Sia – Breathe Me ( the worst part is there’s no-one else to blame…)

Laura Nyro – It’s Gonna Take A Miracle ( I’ll never be the same anymore…)


Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

14 03 2010
BlueFairy

..ακομα αναρωριεμαι αν αυτες οι 2-3 στιγμες ευτυχιας αξιζουν τον τοσο πονο της εγκαταλειψης και του χωρισμου, την απεραντοσυνη της μετ’επειτα μοναξιας και το απολυτο κενο, το αδειο μαξιλαρι με την μυρωδια του να παραμενει στα σεντονια.. Αν ομως με ρωτησεις τι θα εκανα αν γυρνουσα πισω το χρονο, δε θα αλλαζα τιποτα απ’ολα αυτα, κι ας ηξερα πως το τελος ητανε προκαταδικασμενο…!

15 03 2010
Nam3l3ss

Νομίζω πως και τα άτομα στα οποία αναφέρεται η συγκεκριμένη ιστορία, κάπως έτσι θα απαντούσαν.
Καλως ήρθες, bluefairy.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: