Χωρίς Οξυγόνο

24 02 2010

Λένε πως η ζωή είναι μια ατέλειωτη ειρωνεία και πως τα καλύτερα πράγματα, αυτά που ξοδεύεις ατέλειωτες ώρες υπεραναλύοντας στο φτωχό σου κεφάλι και τα βρίσκεις πάντα σε έλλειμα, είναι αυτά που θα έρθουν να σε βρούνε όταν τα περιμένεις λιγότερο, δυο λεπτά αφού χάσεις κάθε ελπίδα πως θα τα βρεις ποτέ.

Και πιστεύω πως…τελικά έχουν δίκιο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements




Hedonism

19 02 2010

Μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, ένας μαθητής του Σωκράτη, ο Αρίστιππος ο Κυρηναίος, φιλόσοφος και άνθρωπος φιλελεύθερος από τη φύση του – σε σημείο μάλιστα να απαρνηθεί τη σιγουριά του σπιτιού, της χώρας και της κοινωνικής ζωής και να λειτούργεί κάπως όπως οι κατα πολύ μεταγενέστεροι νομάδες – ήταν ο ο ιδρυτής της Ηδονιστικής Σχολής.

Η φιλοσοφία του, τα έργα και οι ημέρες του, θα μπορούσαν να συνοψιστούν στην παρακάτω φράση. Αντιγράφω, λοιπόν: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Addict

12 02 2010

Σήμερα, άρχισα να σκέφτομαι τον εθισμό. Μεγάλη κουβέντα.

Συνήθως τον εθισμό τον συνδυάζουμε με κάτι κακό: τα ναρκωτικά, το ποτό, το τσιγάρο…κάτι γενικά που βλάπτει.

Αν όμως δεν είναι έτσι; Αν ο εθισμός δεν είναι μονάχα αυτό;

Συνειδητοποίησα πως, σε όλες τις φάσεις της ζωής του, ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα επιρεπές στον εθισμό. Για την ακρίβεια, ολόκληρη η ζωή του είναι ένας εθισμός με το ένα  ή εξάρτηση από το άλλο πράγμα.

Όταν είσαι πολύ μικρός είσαι εθισμενος στους γονείς σου (τους έχεις ανάγκη για να κανείς και το παραμικρό γιατί δεν μπορείς αλλιώς).
Όταν μεγαλώνεις λιγάκι εθιζεσαι στα παιχνίδια ( γιατί στον κόσμο των παιδιών είναι το μοναδικό πράγμα που μπορείς να κανείς).
Μεγαλώνοντας και μπαίνοντας στην εφηβεία, εθιζεσαι στις βόλτες για καφέ και εξαρτάσαι από ανθρώπους που γνωρίζεις στο σχολειο για να αποκτήσεις μια ταυτότητα (γιατί όταν είσαι έφηβος αυτό είναι το μοναδικό
πράγμα που είσαι ελεύθερος να κανείς, μέσα στο διάβασμα και τα σχολεία).
Στη συνέχεια εθιζεσαι στο τσιγάρο ή στο ποτό ή στους κατεστραμενους έρωτες ή στα one night stands ή στα ναρκωτικά ή στα ξενύχτια με τη φοιτητική παρέα.
Όταν πια αποκτας ευθύνες, εθιζεσαι στη δουλεια ( γιατί πλέον είναι αυτό που πρέπει να κανείς για να επιζησεις), εθιζεσαι στη γυναίκα ή τον άντρα που επιλέγεις να έχεις δίπλα σου ( γιατί απλά δεν μπορείς να φανταστείς αδεια
τη ζωή σου από εκείνη/ο) και αργότερα στα παιδιά σου ( γιατί είναι η συνέχεια σου και η ευκαιρία σου να εξιλεωθεις για τα προηγούμενες εξαρτήσεις σου).
Γερνας και ανακαλύπτεις καινούργιες εξαρτήσεις: τα φάρμακα, το γιατρό, την ησυχία, τη γκρίνια, τη μονιμότητα και τη σταθερότητα…

Πιστεύω λοιπόν πως (παραφραζοντας τις Τρυπες): «είναι η ζωή ένα ταξίδι από εθισμό σε εθισμό».

Το να εθίζεσαι με κάτι – είτε αυτό είναι τσιγάρο είτε είναι καταδικασμένοι έρωτες – είναι πρόβλημα αλλά η ανθρώπινη φύση είναι…προβληματική. Δεν μπορείς να απαιτείς τελειότητα από πλάσματα που δεν είναι ούτε κατά διάνοια τέλεια.

Όλοι μας σε κάθε φάση της ζωής μας είμαστε εθισμένοι σε κάτι. Το πραγματικά πρόβλημα κρύβεται στο να αγαπάς τον εθισμό σου, να τον συνηθίζεις και να μην τον θεωρείς εθισμό, να τον αφήνεις να κρέμεται από πάνω σου σα φυλαχτό.

Άλλωστε αν το καλοσκεφτεί κανείς και η ίδια η ζωή στο σύνολό της είναι ένας glorified εθισμός: Εθίζεσαι σε έναν τρόπο ζωής, σε μια παρέα, σε κάποιους έρωτες, σε μια δουλειά, σε μια οικογένεια και ξεχνάς (ή μάλλον δε θέλεις) να κοιτάξεις παραπέρα. Ίσως, βέβαια, ο εθισμός να είναι και η ίδια η άμυνα της ζωής, γιατί ειλικρινά πόσες διαφορετικές ζωές θα μπορούσες να ζήσεις στη…συσκευασία μίας.

Σε αυτούς λοιπόν που λένε πως είναι εθισμένοι σε κάτι – είτε αυτό είναι καφές είτε οι λάθος σχέσεις – πρέπει να ξέρετε το εξής: όλοι μας κρύβουμαι μέσα μας έναν εθιστικό ανθρωπάκο που κάποιες φορές παίρνει το τιμόνι και μας οδηγεί εκεί που θέλει αυτός. Το θέμα είναι, να έχουμε εμείς τα αρχίδια να του πάρουμε το τιμόνι και να τον στείλουμε στο διάολο.

———————–

K’s Choice – Not An Addict ( It’s not a habit, it’s cool / I feel alive / If you don’t have it your on/ the other side / I’m not an addict/ maybe that’s a lie…)





00:00-01:30

9 02 2010

Σχεδον μεσάνυχτα.

Κάπου στην Αθήνα.

«Είσαι ακόμα εκεί;»

«Ναι…»

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »