End Credits

26 01 2010

Ε.,

Μας τέλειωσε.

Σήμερα που ήρθες από το σπίτι για να πάρεις τα πράγματα σου, το κατάλαβα περισσότερο απ’όσο ήθελα ή χρειαζόμουν να το καταλάβω.

Για να χωρίζουν οι δρόμοι σου με έναν άνθρωπο σημαίνει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, πως κάτι στράβωσε στην πορεία. Με εμάς – στο είχα ξαναπεί – ήταν όλα τόσο στραβά από την αρχή. Λάθος εποχή -ίσως- και λάθος άνθρωποι. Εσύ ήσουν από την αρχή εκεί και εμένα μου πήρε χρόνο να καταλάβω και να σε φτάσω.

Μπορεί να με μισήσεις για αυτό, αλλά ναι, υπάρχει κάποια άλλη στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως με εμάς είχε τελειώσει προτού καν καταλάβουμε πως τελείωσε.

Αλλά, I guess it’s gonna be alright, my love.

Άλλωστε λένε πως πρέπει να περάσεις δια πυρός και σιδήρου για να φτάσεις στον προορισμό σου, όταν αυτός αξίζει πραγματικά. Για μια στιγμή, πίστεψα πως εσύ ήσουν ο προορισμός. But you weren’t.

Μια μέρα, θα σου δώσω το link για το blog μου (φαντάζομαι όταν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, η μέρα αυτή θα έχει ήδη έρθει) και θέλω να διαβάσεις όλα τα posts που έχουν να κάνουν με εμάς τους δύο, για να καταλάβεις ίσως λίγο καλύτερα το «ευχαριστώ» που θέλω να σου πω.

Δεν υπάρχει «φιλικός» χωρισμός. Δε θέλω να με παίρνεις τηλέφωνο και να μου λες τα νέα σου και δε θέλω να θέλεις να μαθαίνεις τα δικά μου. Δε θέλω να βρισκόμαστε που και που για καφέ και θέλω να ξέρεις πως όποτε σε πετυχαίνω στο δρόμο, θα αλλάζω στενό. Όχι γιατί δε μπορώ να σε βλέπω ή γιατί με πλήγωσες (γιατί, μονάχα αυτό δεν έκανες). Απλά γιατί…what’s the point in that?

Δε μπορούμε να μείνουμε φίλοι και όχι, η απάντηση στην ερώτηση που μου έκανες φεύγοντας είναι…a million times «nope». Δε θα σου στείλω μήνυμα-πράγμα που αυτή τη στιγμή κάθε κύτταρο του κορμιού μου επιθυμεί- και δε θα ρωτήσω για εσένα για αρκετό καιρό. Τόσο όσο χρειάζεται για να ξεπεράσω το τέλος μας.

Θέλω όμως να θυμάσαι πως για αρκετό καιρό ήμασταν ευτυχισμένοι στον χαζό μας κόσμο και αυτό είναι κάτι περισσότερο απ’ότι μπορούν να ισχυριστούν οι περισσότεροι άνθρωποι.

Θα σε θυμάμαι πάντα σαν την Ε., που με έμαθε να ακούω Σιδηρόπουλο και να βγάζω πάντα το κλειδί από την πόρτα όταν πέφτω για ύπνο το βράδυ. Να με θυμάσαι σαν τον άνθρωπο που σου έμαθε τους Radiohead και σε έκανε να αγαπήσεις τον Aronofsky.

Λένε πως όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν. Δεν το πιστεύω αυτό. Είναι πολύ «μικρός» κανόνας για να μπορέσει να χωρέσει τη φευγαλέα ευτυχία που ένιωσαν δύο άνθρωποι. Δεν είναι πως όλα τα καλά κάποια στιγμή τελειώνουν, λοιπόν. Είναι πως κάποιες φορές τα καλά παύουν να είναι καλά και για τους δύο. Και από το να γίνουν «κακά» είναι πάντα καλύτερο να δίνεις το τελος εσύ, πριν έρθει και σου χτυπήσει ένα πρωινό την πόρτα.

Thanks for everything, E.

Please, for the sake of both of us, BE a stranger.

Advertisements




Revisited

25 01 2010

Σήμερα συνάντησα…εμένα πριν μερικά χρόνια.

Πριν αρχίσετε να αναρωτιέστε ποιό είναι το favorite drug μου ή καλέσετε το Δαφνί να έρθει να με μαζέψει, εξηγούμαι: Δε συνάντησα εμένα, αλλά κάποιον που είναι σήμερα ακριβώς όπως ήμουνα εγώ μερικά χρόνια πριν (και δεν είμαι ο Ναπολέοντας, ούτε με κυνηγάνε αόρατα κουνούπια-γίγαντες, so you can put the phone down). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Strange Infatuation

20 01 2010

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που νιώθω για σένα.

Σε βλέπω και χάνω τα λόγια μου, με κοιτάζεις και ξεχνάω τις απαντήσεις. Γελάς με τα αστεία μου και νιώθω δυνατός. Μου κάνεις ένα κομπλιμέντο και κοκκινίζω σαν 5χρονο που του τσιμπάνε τα μάγουλα. Όταν σε πρωτογνώρισα, δε με ενδιέφερε ούτε να μάθω το όνομά σου. Τώρα το έχω στο μυαλό μου από το πρωί ως το βράδυ, σαν προσευχή. Και το πιο περίεργο είναι ότι όταν σε πρωτογνώρισα δε μου κίνησες το ενδιαφέρον.

Και δεν είσαι καν αυτό που νόμιζα πως ψάχνω.

Είσαι ατσούμπαλη και απρόσεκτη, το σπίτι μου θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο κάθε φορά που περνάς. Περπατάς περίεργα – κάτι ανάμεσα σε τρέξιμο και επιταχυνόμενο περπάτημα και θέλω να αντιγράψω το βήμα σου. Είσαι απίστευτα πουριτανή. Μερικές φορές μοιάζεις χαμένη στο διάστημα, σε ένα δικό σου κόσμο – ολότελα δικό σου – και ώρες ώρες με κάνεις να νιώθω πως το ταξίδι σου είναι μοναχικό, αλλά με κάνεις τόσο πολύ να θέλω να έρθω να σε βρω στην άκρη του μυαλού σου που με τρελαίνει. Σου λέω πως «μοιάζουμε» και κοκκινίζεις. Σου μιλάω και σκέφτομαι πως θέλω να σε φιλήσω όσο δεν έχω θελήσει ποτέ να φιλήσω καμία. Μου μιλάς για τα ενδιαφέροντά σου – πράγματα που δε θα με αφορούσαν κανονικά, που ύπο άλλες συνθήκες θα με έκαναν να σκέφτομαι την έξοδο κινδύνου χαχαχα – αλλά τα ακούω όλα και θέλω να με μάθεις να τα αγαπάω όσο και εσύ.

Σε κοιτάζω να παρακολουθείς τηλεόραση και να γελάς, και θέλω να χαμογελάσω μονάχα με αυτό και αυτό να είναι ο μόνος λόγος που χαμογελάω για πάντα.

Σε σκέφτομαι στο κρεβάτι μου, να μπερδεύεσαι στα σεντόνια και να με αγκαλιάζεις για καληνύχτα, να κοκκινίζεις όταν οι από πάνω  fuck their brains out.

Μου πετάς υπονοούμενα και με αποδιοργανώνεις. Τα παίρνεις πίσω και με καταρρακώνεις.

Μα το χειρότερο είναι πως με γυρνάς πίσω σε μια πιο αθώα ηλικία, όταν πίστευα στους έρωτες και τα σκωτσέζικα ντουζ τους. Με κάνεις να αμφισβητώ και να ξανασκέφτομαι. Και τις μικρές ώρες τις μέρας, με κάνεις να ακούω Χαρούλα και να καταλαβαίνω γιατί έχει (και πάλι) δίκιο όταν λέει πως «η αγάπη θα σε βρει όπου και να ‘σαι».

Don’t let me scare me off.





Φτηνή Κολώνια

19 01 2010

Με φωνάζουν Στίβι.

Δεν ξέρω γιατί. Δεν είναι αυτό το όνομά μου. Αλλά ποτέ δε ρώτησα το γιατί. Οι άνθρωποι απλά με αποκαλούσαν από τότε που με θυμάμαι έτσι. Πρώτα οι γονείς μου, οι συγγενείς και οι φίλοι και έπειτα όλοι οι υπόλοιποι που γνώρισα στη ζωή μου. Δεν με νοιάζει πια το γιατί. Αυτό είναι το μοναδικό όνομα που έχω για δικό μου πια. Στο τέλος, είσαι πάντα αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι.

Εγώ λοιπόν, για τους ανθρώπους, είμαι ο Στίβι.

Γεννήθηκα πριν γεννηθείς εσύ, σε έναν τόπο που δεν είχε και δεν απέκτησε ποτέ καμία ιδιαίτερη σημασία. Εκεί μεγάλωσα. Ο χρόνος μακριά από τις φωνές της πόλης μοιάζει να κυλάει αλλιώς. Με τα μέτρα της πόλης είμαι μεγάλος, με τα μέτρα που έμαθα εγώ να μετράω τα πράγματα, είμαι ακόμα πολύ μικρός. Βλέπεις; Είναι όλα θέμα οπτικής γωνίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η Χρυσή Ευκαιρία ενός Πολυχρηστικού Αιδοίου που ακούει Έφη Σαρρή και Mazoo & The Zoo (aka LOL!!)

11 01 2010

!!ΠΡΟΣΟΧΗ!!

Διαβάζοντας την παρακάτω λίστα, διατρέχετε τους εξής κινδυνους:

1) Να θεωρήσετε πως ζείτε στη ζώνη του λυκόφωτος (όχι του κρυόκωλου τερατουργήματος που κυκλοφορεί σαν ίωση στα σινεμά, στην άλλη την πραγματικά τρομακτική)

2) Να εγκαταλείψετε το ίντερνετ για πάντα.

3) Να εγκαταλείψετε τα εγκόσμια για πάντα

4) Να πέσετε κάτω από τα γέλια.

5) Να πέσετε κάτω από τη διαστροφή μερικών ανθρώπων.

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ακολουθεί μια λίστα με τις λεγόμενες «λέξεις κλειδιά», που κατευθύνουν (ανεπιτυχώς) κόσμο στη σελίδα αυτή. To εν λόγω Top 20, αποτελεί προσπάθεια 3 μηνών γι’αυτό θα σας παρακαλούσα να του φερθείται με την προσοχή και το σεβασμό που του αξίζει (κοινώς, σα σκουπίδι). Without further ado, λοιπόν, here goes (seriously!!) nothing:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Living On Average

11 01 2010

Μερικές φορές πρέπει να είσαι καλός με τους ανθρώπους.

Μερικές φορές πρέπει να βάζεις τον εγωισμό σου στην άκρη, να μην λες «ναι» εκεί που ξέρεις πως θα έπρεπε κανονικά να πεις «όχι» και να μην εκμεταλλεύεσαι τις καταστάσεις όπως σου ψιθυρίζουν τα ένστικτά σου. Κάποιες φορές πρέπει να σκέφτεσαι και τα συναισθήματα των άλλων, πρέπει να μάθεις να μην χάνεις τον έλεγχό σου με το παραμικρό και να αρχίσεις να σέβεσαι τους τρίτους που αποτελούν πάντα «παράπλευρες απώλειες» και «θύματα ειρήνης». Και όλα αυτά όχι απαραίτητα επειδή είσαι καλός άνθρωπος -γιατί μπορεί και να μην είσαι – αλλά γιατί  πολύ απλά και πολύ σοφά, δε θέλεις ποτέ να λουστείς τα ίδια βαλτόνερα που έλουζες τόσο καιρό τους άλλους – you really don’t.

…και άλλες πάλι φορές ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να Μ Η Ν κάνεις τίποτα από τα παραπάνω…

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Love is Ego With A Fancier Name

9 01 2010

Πριν από λίγες μέρες (αν και έχει περάσει από τότε ένα…Χριστούγεννο και ένας χρόνος ;p) η Razz και ο Balidor ασχολήθηκαν με ένα πολύ σημαντικό θέμα: αυτό του να γίνεται κανείς γονιός.

Τα posts και των δυο είναι εξαιρετικά – από τα καλύτερα δείγματα γραφής τους, και έχουν πολλά τέτοια 🙂 – αλλά εγώ δε θέλω να μιλήσω για αυτό το θέμα. Θέλω να μιλήσω για τον εγωισμό που κρύβει μέσα της η λέξη «αγάπη»

Η απάντησή μου στο post της Razz είναι η παρακάτω: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »