Best Mom Award…

17 10 2009

Napkins

…goes to my mom.

Μονάχα λίγοι άνθρωποι στη ζωή σου θα μείνουν κοντά σου ακόμα και αν τους σπρώχνεις συνέχεια μακριά σου.

Αλλά δεν πειράζει.

Μένουν μονάχα όσοι αξίζουν να μείνουν 🙂

Της φωνάζω συνέχεια – ότι με πιέζει, ότι γκρινιάζει, ότι με πρήζει, αλλά deep down τη σέβομαι και την αγαπώ περισσότερο απ’όσο θα της πω ποτέ.

Ελπίζω να το ξέρει.

Δεν είμαι mama’s boy, νομίζω πως μπορώ να το πω άνετα αυτό.

Αλλά, to me, she is God on Earth. Και αν ξέρουμε ένα πράγμα για τους Θεούς, είναι πως τους αγαπάς όπως και να είναι. Και πως δέχεσαι τις ευλογίες και τη βοήθειά τους, όπως και όποτε μπορείς. Αλλιώς είσαι αχάριστος και καταδικασμένος.

Love you, Mom

ΥΓ: Είναι τρελό πώς κάποιοι άνθρωποι στη ζωή σου μπορούν να σου πουν τα πιο όμορφα λόγια, γραμμένα πάνω σε μια χαρτοπετσέτα.

————————————————

Gnarls Barkley – Crazy ( αφιερωμένο στη μανα μου που το λατρεύει!)





Παιδιά

15 10 2009

Μερικές φορές είμαστε απλά παιδιά.

Παιδιά που βγαίνουν στο προαύλιο ενώ η βροχή δε σταματά να χτυπά τα πεζοδρόμια και να πλένει κλειστά παράθυρα.

Παιδιά που ζούνε στη δική τους εποχή, στο δικό τους πλανήτη, στη δική τους φαντασίωση.

Παιδιά που γελάνε.

Παιδιά που ποθούν.

Παιδιά που παίζουν με τα σπίρτα και βάζουν στο σπίτι τους φωτιά…
Μερικές φορές, μονάχα μερικές, μας παίρνει να είμαστε για λίγο παιδιά.

Δεν υπάρχει αρκετός χρόνος, και περισσότερο, δεν υπάρχει αρκετή ωριμότητα στην παιδική ηλικία για να καταλάβουμε πόσο ωραίο είναι να είσαι παιδί.





The Last Four Days of Forever

1 10 2009

These are some long due apologies.

So…to whom it may concern.

Χ.,

Ήσουν ο πρώτος μου έρωτας. Μαζί περνούσαμε τα καλοκαίρια και όλα έμοιαζαν τόσο μικρά, τόσο αθώα. Στην “Ηλικία Που Τα Αγόρια Δεν Πήγαιναν Πέρα Από Το Φιλί”, εμείς είχαμε κρυφτεί κάτω από τη μύτη των γονιών μας και προχωρούσαμε παρακάτω. Σου έγραφα γράμματα και περίμενα την απάντησή σου με ανυπομονησία. Όταν πέρασε η παιδική ηλικία και φτάσαμε στην εφηβεία, εσύ ζήτησες πράγματα που εγώ δεν ήξερα πώς να δώσω. Και σε φλώμωσα στο ψέμα. Έχεις κάθε λόγο να με μισείς, αλλά θα προτιμούσα να μην το κάνεις. Τίποτα από όσα σου είπα δεν ήταν εκ του πονηρού. Η αθωότητα δε χάνεται με το πρώτο ψέμα της εφηβείας.

Ε.,

Ήμασταν πάντα ο ορισμός του “λάθος timing”. Όταν σε ήθελα εγώ, εσύ ήσουν στην αγκαλιά κάποιου άλλου. Όταν με χάιδευες στο μάγουλο με βλέμμα ηδονικό, το μυαλό μου ήταν στο χέρια κάποιας άλλης. Στη ζωή Ε., τα πάντα ειναι θέμα συγχρονισμού. Και εμείς ήμασταν πάντα εκτός τόπου και χρόνου. Ήμασταν πολύ μικροί για να έχουμε αυτό που θέλαμε και ίσως να είναι καλύτερα που τελικά δεν ήμασταν ποτέ πραγματικά μαζί. Θυμάμαι μόνο την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Μου είπες “Δεν τελειώσαμε. Δε μπορεί να τελειώσει κάτι που δεν ξεκίνησε ποτέ”. Έπειτα άλλαξες παρέες και έφυγα από τη ζωή σου για πάντα.

Ο.,

Σου χρωστάω το μεγαλύτερο συγνώμη και το πιο ζεστό ευχαριστώ. Σε χρησιμοποίησα, I guess you know that much. Και όταν το έκανα, δε με ένoιaζε – ποτέ δεν είπα πως είμαι ηθικός άνθρωπος. Kαι όσο το σκέφτομαι, δε νομίζω πως το μετανιώνω ακόμα και σήμερα. Σου έδωσα πολλές ευκαιρίες να φύγεις, να αποδράσεις και να σταματήσεις να ελπίζεις για εμάς. Εσύ όμως επέμενες. Με έπαιρνες τα βράδια τηλέφωνα και έκλαιγες, μου αφιέρωνες τραγούδια σε ξεχασμένους σταθμούς στα ραδιοφωνο, ζητούσες να βγω από το σπίτι και να σε δω για ένα μονάχα λεπτό, έστελνες μηνύματα για τα φιλιά που δόθηκαν στα κλεφτά. Δε θα μάθεις ποτέ πόσο σκατά ένιωθα εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Πόσο μόνος και αδύναμος ήμουν. Τα λόγια σου με ζέσταιναν και τα είχα περισσότερο ανάγκη από τίποτα άλλο. Ένιωθα σαν το πιο άσχημο πλάσμα στο γαλαξία και εσύ επέμενες πως ήμουν όμορφος. Και γι’αυτό – μονάχα γι’αυτό – σου ζητάω συγγνώμη.

Κ.,

Δεν έμαθα ποτέ αν πήγες σε εκείνο το “ραντεβού” που σου υποσχέθηκα. Το κινητό σου έκλεισε ερμητικά μετά από εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω πόσο περίμενες και πόσο σκατά έγινες – αν έγινες – όταν δεν ήρθα. Νόμισες – είμαι σίγουρος – πως σε είδα σαν ένα παιχνιδι. Μια κατάκτηση της βραδιάς για να έχω να λέω στους φίλους μου. Και ίσως και να ήσουν. Ίσως πάλι να ήσουν “πολύ” για εμένα. Κομπιάζω πάντα στις πιο έντονες εκδηλώσεις συμπάθειας.

Ι.,

Μερικές φορές οι άνθρωποι, θολώνουν από τη ζήλεια. Μερικές φορές, νομίζουν πως νιώθουν μόνο και μόνο από φόβο μήπως κάποιος άλλος τους πάρει αυτό που ήταν δικό τους. Ποτέ δε σε αγάπησα – αυτή είναι η αλήθεια. Απλά χρειαζόμουν να με αγαπήσεις εσύ (Christ, why do I always do that?) . Ο Γ. ήταν καλό παιδί. In fact, ο Γ. ήταν καλύτερο παιδί απ’ότι θα είμαι ποτέ εγώ. Και κυρίως, θα είναι πάντα εκεί. Εγώ πάλι, δεν είμαι εκεί ούτε για τον εαυτό μου. Ήσουν ένα στοίχημα για εμένα. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Μου έδειξες ενδιαφέρον από την αρχή και όταν εγώ σε θεώρησα δεδομένη και γκρίνιαζα στους φίλους μου για τη συνεχή σου προσπάθεια να είμαστε μαζί, εσύ βρήκες τον Γ. Και έπειτα άρχισα να κάνω τις μαλακίες που έκανα. Δεν υπάρχει όμορφος ή “έντεχνος” τρόπος να το γράψω αυτό: απλά έκανα μαλακίες. Σε έπεισα με τον τρόπο μου να πιστέψεις σε εμένα. Ίσως γιατί χρειαζόμουν έστω και έναν άνθρωπο να πιστεύει σε εμένα, σε μια εποχή που ούτε εγώ δεν πίστευα σε εμένα. Και έπειτα, εξαφανίστηκα χωρίς λόγο και έμεινες μόνη σου. Συγνώμη.

Ε.,

Εσύ με έμαθες να αγαπώ την Alanis Morissette. Μπορεί να μην μοιάζει σημαντικό, αλλά όποτε σε θυμάμαι μου έρχεται η φωνή της στο μυαλό μου. Μπορεί να μην το πιστέψεις αλλά αλήθεια προσπάθησα να μας κάνω να πετύχουμε. Σε ήθελα και με ήθελες και ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου τα πράγματα ήταν τόσο απλά. Ανακάλυψες αργά πως έχω έναν αλλόκοτο τρόπο να γαμάω τα πάντα γύρω μου. Μου είπες πως είμαι “emotionally unavailable” και μου αφιέρωσες το “Joining You” τη βραδιά που χωρίσαμε. God, πόσο μου θύμιζαν τα μαλλιά σου την όψη των τελευταίων εφηβικών μου χρόνων. Πώς άλλαξαν έτσι οι εποχές (για όλους μας);

Έ.,

Στη δική σου περίπτωση το φταίξιμο είναι και των δύο μας. Μου αρέσεις το ξέρεις – τα καστανά μαλλιά σου, τα γατίσια μάτια και τα λεπτά σου χέρια. Ξέρεις όμως πως είμαι με κάποια άλλη και πως αυτή τη φορά είμαι καλά. Και, για μια φορά, δε θέλω να το γαμήσω. Αλλά εσύ επιμένεις. Νομίζεις πως αφιερώνοντάς μου τραγούδια και βάζοντας τις φίλες σου να μου πετάνε σπόντες θα με κάνεις να νιώσω κάτι; How little you know me… Θέλεις να πιστεύεις πως είσαι ερωτευμένη. Πρέπει να ξέρεις πως δεν είσαι όμως, πραγματικά. Για εσένα είμαι ένα “γαμώτο”. Σε εντυπωσιάζει το γεγονός πως δεν κάνω πέρα την υπόλοιπη ζωή μου για εσένα. Έτσι έχεις μάθει, δε σε κατηγορώ. Αλλά αν την έκανα τη μαλακία, θα την έκανα για μένα και μόνο για μένα. Όχι για να τονίσω το δικό σου εγώ – πίστεψέ με, καλό σου κάνω, αυτού του είδους η τονωτική ένεση του εγώ  κρατάει μονάχα λίγες μέρες. I should know… Αλλά δε σε κατηγορώ για όλα. Σε φλέρταρα όταν σε γνώρισα και – μετά από τόσα χρόνια εξάσκησης – ξέρω πως και τι να πω για να το παίξω false prophet. Αλλά είσαι από τα λίγα άτομα που είπα την αλήθεια. Και εσύ είσαι ακόμα στο ίδιο λεωφορείο, στην ίδια θέση να περιμένεις να σχολάσω. Now, whose fault is that?

Είναι δύσκολο να βλέπεις τα λάθη και τις μαλακίες σου αποτυπωμένα σε μια σελίδα.

Και υπάρχουν ένα εκατομμύριο δικαιολογίες που μπορείς να βρεις για να κάνεις τον εαυτό σου να νιώσει καλύτερα: fucked up καταστάσεις, ανωριμότητα, εφηβεία…

Πιστεύω όμως πως πραγματικός άντρας είναι αυτός που παραδέχεται τα λάθη του – ακόμα και αν δεν τα μετανιώνει πάντα. Άλλωστε μέσα από τα λάθη πέφτεις πάνω  στη μεγαλύτερη αποκάλυψη της ζωής: πως μεγαλώνεις, πως αλλάζεις και πως μαθαίνεις. Και ακόμα και αν δε βάζεις πάντα μυαλό, ακόμα και αν δεν εφαρμόζεις πάντα πιστά όσα έμαθες, δεν παύεις να μεγαλώνεις και να αλλάζεις.

Δεν υπήρξα ποτέ φάρος ηθικής. Χρησιμοποιησα ανθρώπους – όπως είμαι σίγουρος πως με χρησιμοποιήσαν και άλλοι τόσοι. Πάντα έδινα μια έξοδο κινδύνου αλλά ταυτόχρονα πάντα έκανα την παραμονή να φαίνεται πιο γλυκιά απ’ότι πραγματικά ήταν.

Μη ρωτησετε γιατί τα έκανα όλα αυτά – είναι το μοναδικό πράγμα που δεν μπορώ να απαντήσω. Έλλειψη αυτοπεποίθησης; Μπορεί. Φόβος; Σίγουρα.

Δε μετανιώνω για όσα έκανα – σε αυτό θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν ξέρω αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, αν θα ξαναέκανα τα ίδια λάθη, αλλά τα λάθη μου είναι δικά μου και δικά τους, ένας κοινός τόπος αναμνήσεων και γεύσεων και ένας διάδρομος που ενώνει τη μοναξιά και την εφήμερη ευτυχία.

Απλά, μερικές φορές, όταν μπαίνει το φθινόπωρο και μεγαλώνουν οι σκιές, είναι δύσκολο να μη σε κυριεύουν οι αναμνήσεις.

Τουλάχιστον για εμένα.

———————————————————–

Handsome Boy Modeling School – The Truth (ft. Roisin of Moloko & J-Live) (You can’t hide from the truth/because the truth is all there is…)