Panic Button

14 09 2009

agge

Ένας φίλος, αρκετά μεγαλύτερός μου, έχει χάσει τον πατέρα του από τότε που ήταν παιδί.

Όταν είχε έρθει να με συλληπηθεί του έκανα και εγώ αυτή την ερώτηση (πάνω κάτω) που μου έκανε και εμένα πριν λίγες μέρες η φίλη που αναφέρω παραπάνω.

Και θυμάμαι σα χτες να μου λέει πως:

«Δεν ξέρω τι σημαίνει «προχωράς».
Αν σημαίνει συνεχίζεις, τότε ναι. Συνεχίζεις.
Αλλά πάντα λείπει κάτι.
Όταν πήρα πτυχίο, σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να είναι ο πατέρας μου στις φωτογραφίες, να λάμπει από περηφάνια για εμένα.
Όταν μπήκα στρατό, έλεγα από μέσα μου «που σαι ρε πατέρα να με δεις».

Όταν απολύθηκα, πάλι τον πατέρα μου ζητούσα να με αγκαλιάσει.
Όταν έβγαλα τα πρώτα μου λεφτά, εκείνον πάλι σκέφτηκα. Και ξέρεις τι σκέφτηκα; Πόσο θα ‘θελα να τον ξανάβλεπα να κάνει την κίνηση να μου δώσει χρήματα για να βγω με τους φίλους για ποτό ή για να πάω την πενταήμερη στη Ρόδο. Μόνο αυτό. Και ας μην τα είχα πια ανάγκη.

Όταν παντρεύτηκα, ξανά σκεφτόμουν πως θα ήταν αν ήταν και αυτός εκεί να χαίρεται με τη χαρά μου.
Όταν γεννήθηκε το παιδί μου, έκλαιγα από χαρά και θλίψη μαζί. Γιατί του έμοιαζε και εκείνος δε θα το έβλεπε ποτέ.»

Αγγελική, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να πει κανείς σε κάποιον άλλο για να τον κάνουν να νιώσει καλύτερα.

Πιστεύω όμως πως το μυαλό μας, έχει το δικό του Κουμπί Πανικού.

Γιατί το μυαλό μπορεί να αντέξει μόνο ένα μικρό αριθμό πραγμάτων. Αυτά που μπορεί να διαχειριστεί, να τα μελετήσει από τη μία και να τα φιλοσοφήσει από την άλλη.

Η πρώτη σκέψη σου πάνω σε ένα θέμα, είτε αυτό σε πονάει είτε σου προσφέρει ηδονή, είναι η πιο αληθινή, η πιο καθαρή και ειλικρινής σκέψη. Έπειτα, ασυναίσθητα,  πατάς το κουμπί πανικού. Και πέφτουν οι ασφάλειες, και κλειδώνουν οι πόρτες και παίρνουν μπρος οι ηλεκτροφόροι φράχτες. Σε επιστρέφει στην προηγούμενη «ασφαλή» σου κατάσταση και είτε σου απανθρακώνει τον πόνο σε θλίψη και τη θλίψη σε νοσταλγία είτε σου αποχυμώνει τη χαρά σε λογική και τη λογική σε νοσταλγία. Και είσαι και πάλι πίσω στην αρχική σου κατάσταση.

Our mind can be the biggest bitch and the greatest savior at the same time 🙂

Σέβομαι απόλυτα την άποψή σου και θέλω να ξέρεις πως μίλησα όσο πιο ειλικρινά μπορούσα στο σχόλιό σου. Αλήθεια χαίρομαι που δεν έχει χαθεί η ελπίδα. Και όχι μόνο χαίρομαι. Ζηλεύω κιόλας. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να το πω αυτό. Αλλά δεν μπορω.





Suicide Mission

10 09 2009

Πρόσφατα, συζητούσα με μια φίλη. Έχασε πριν λίγες μέρες τον πατέρα της από καρκίνο και με ρώτησε, σαν άνθρωπος που έχει χάσει ένα δικό του αγαπημένο πρόσωπο, αν καταφέρνεις ποτέ να βρεις ένα σοβαρό λόγο για να σηκώνεσαι από το κρεβάτι.

Το αστείο είναι πως…δε μπορούσα να την παρηγορήσω. Όχι γιατί έχανα τα λόγια μου ή γιατί με είχε «ρίξει» η στιγμή τόσο ώστε να μην μπορώ να βρω τι να της πω. Αν ήθελα (και αν πίστευα πως έπρεπε) θα μπορούσα να της πω ψέματα, ντυμένα με το πιο ανώδυνο πανωφόρι, για να την κάνω να νιωσει έστω και για μια στιγμή καλύτερα. Αλλά δεν το έκανα. Και δεν το έκανα γιατί πιστεύω πως μερικές φορές οι άνθρωποι χρειάζονται την αλήθεια και μόνο αυτή. Είναι το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις από την καρδιά σου, μια τέτοια στιγμή: να μην τους κοροϊδέψεις κατάμουτρα.

Της απάντησα πως 7 χρόνια μετά, ακόμα προσπαθώ να βρω ένα σοβαρό λόγο για να σηκώνομαι από το κρεβάτι το πρωί.

7 χρόνια μετά, ακόμα προσπαθώ να συνηθίσω τους εφιάλτες και τα γιατί που έρχονται σαν μαινάδες στον ύπνο μου και μου ζητάνε θυσίες που δεν ξέρω πως να προσφέρω.

Το πιο τρελό πράγμα στην άνθρωπο είναι η αντοχή του. Το πως πιάνεται από μικρά και ηλίθια πράγματα για να ξεχάσει τα μεγάλα που έχασε.

Δεν είχα τίποτα να της πω λοιπόν. Δεν έχω απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν έκανα ποτέ.

Μου είπε πως σκέφτηκε πολλές φορές την αυτοκτονία. Πως αν από εδώ και πέρα είναι έτσι, ανούσια και «μικρή» η ζωή της, προτιμά να μην την έχει καθόλου….

και θυμήθηκα αμέσως εμένα 7 χρόνια πριν, σε ένα μικρό δωμάτιο νοσοκομείου να μετράω πληγές και να αγκαλιάζω φαντάσματα.

Θυμάμαι να σκέφτομαι πως η αυτοκτονία είναι η πιο εύκολη λύση και θυμάμαι να βουρκώνω όταν συνειδητοποίησα πως η αυτοκτονία θα ήταν η πιο εύκολη λύση μοναχά για εμένα.

Είναι αστείο το ότι σου λένε οι άνθρωποι πως «εσύ πρέπει να προχωρήσεις, η ζωή δε σταματά»…γιατί η ζωή σου όντως σταματά. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείο, σε ένα παγωμένο κρεβάτι, σε μια κενή καρέκλα. Αλλά αυτό κανείς δεν το ξέρει. Κοιτάς το απέναντι παράθυρο και βλέπεις τους ανθρώπους μέσα να βλεπουν τηλεόραση, να φτιάχνουν φαγητό, να διαβάζουν ένα βιβλίο ή να ακριβώς όπως έκαναν και την προηγούμενη ημέρα, τον προηγούμενο μήνα ή ένα χρόνο πριν και θέλεις να ουρλιάξεις. Γιατί η ζωή οντως προχωρά. Και αυτό είναι το πιο απελπιστικό πράγμα. Να κοιτάς τους ανθρώπους να ζούνε, να ζούνε αληθινά.

…μου είπε να της βρω ένα λόγο για να μην το κάνει. Έναν λόγο, ακόμα και ηλίθιο. Ένιωθα την ανάγκη της να ακούσει κάτι για να κρατηθεί στη ζωή. Μα τι να της πω; Ποιόν από τους δυο μας να κοροϊδέψω περισσότερο;…

Αυτό που κανείς δε σου λέει είναι πως από εκεί και πέρα ζεις μισή ζωή. Είσαι ευτυχισμένος και σκέφτεσαι τον άνθρωπο που έχασες και πως θα ήταν η ζωή σου αν ήταν εδώ. Είσαι δυστυχισμένος και προσπαθείς να σκεφτείς πόσα πράγματα θα σου έλεγε για να νιώσεις καλύτερα. Δεν υπάρχει «γεμάτη»  στιγμή στη ζωή σου μετά από αυτό. To μόνο που έχεις είναι κλεφτές ματιές σε μια ευτυχία που δε θα ζήσεις ποτέ ξανά, σε ένα μέλλον σβησμένο.

Το μόνο που μπόρεσα να της πω ειναι το εξής:

«Ποτέ δε βρίσκεις κάτι σοβαρό να σε κρατά στη ζωή, να σε κάνει να σηκώνεσαι γεμάτη από το κρεβατι το πρωί. Σου υπόσχομαι πως ποτέ δε θα νιώσεις καλύτερα, πως ποτέ πραγματικά ο χρόνος δε θα σε κάνει να ξεχάσεις. Όσα χρόνια και αν περάσουν το «αχ» και το «γιατί» θα σε κυνηγάνε πάντα. Αλλά σου υπόσχομαι πως θα αντέξεις. Όπως άντεξα εγώ και όπως άντεξαν και θα αντέξουν κι άλλοι. Θα βρεις ηλιθιες χαρές για να διασκεδάσεις τον πόνο σου, θα ποντάρεις σε στοιχήματα χαμένα για να ξεχάσεις τη μοναξιά. Θα υπάρχουν μέρες που θα ξυπνάς και θα ζεις για έναν καφέ ή μια συνάντηση ή κάτι εξίσου μηδαμινό. Ασυναίσθητα, θα χαρείς ξανά το φως και θα γλεντήσεις το σκοτάδι σου. Θα υπάρξουν τραγούδια, ταινίες και παιχνίδια που θα σε κάνουν να χαρείς για λίγο, που θα σου πάρουν το μυαλό από τη σκιά στο φως. Θα ξυπνάς και θα κάνεις πράγματα για εκείνον, θα αποκτήσεις συνήθειες και στόχους που ποτέ δε σκέφτηκες και θα κάνεις θυσίες και θα βάζεις τα δυνατά σου στο όνομά του, ακόμα και αν φοβάσαι πάντα μέσα σου πως εκείνος δεν το βλεπει. Θα ζεις ακόμα και όταν δε θα θέλεις να ζεις. Γιατί η ζωή είναι καριόλα και πάντα βρίσκει τον τρόπο να σε πείσει πως αξίζει να ξυπνάς το πρωί. Γιατι μερικές φορές ο θάνατος, αλήθεια, δεν είναι η καλύτερη εκδίκηση. Γι’αυτό να προσπαθείς διπλά να χαίρεσαι την κάθε καλή στιγμή, της κάθε καλής μέρας όσο μπορείς πιο δυνατά. Έχουμε τόσο λίγες από δαύτες.»

Nam3l3ss

——————————————————–

Music to listen to when you get up in the morning

Nick Cave & The Bad Seeds – The Ship Song ( Come sail your ships around me/And burn your bridges down…)

Moby – One of  These Mornings