7 Αυγούστου

7 08 2009

Λένε πως ο χρόνος τα γιατρεύει όλα…

Παραμύθια. Όσοι πονάτε, να ξέρετε πως θα πονάτε για πάντα. Μάθετε να ζείτε με τον πόνο σας γιατί πολλές στιγμές στη ζωή σας, θα βρεθείτε αντιμέτωποι. Θα σας συναντήσει στα πιο απρόσμενα στενά, στις πιο μεγάλες λεωφόρους και αν δεν είστε προετοιμασμένοι κατάλληλα θα σας τσακίσει αλύπητα.

7 χρόνια πέρασαν…

Αλήθεια…πώς πέρασαν;

Και πόσα πρέπει να περιμένω, με τον ίδιο πάντα πόνο, το ίδιο γιατί και την ίδια φωτιά στο στήθος για να σταματήσουν πια οι άνθρωποι να μου λένε «περίμενε, θα νιώσεις καλύτερα», για να τους κάνω να καταλάβουν πως τα χρόνια δεν είναι παρα μέρες και πως τίποτα δε θα αλλάξει ποτέ.

Η καλύτερη συμβουλή που έχω να δώσω στους ανθρώπους που πονάνε, είναι να μάθουν καλά να πολεμάνε τη θλίψη τους. Δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει. Δεν υπάρχει κανείς να σε λυτρώσει. Είστε μονάχα εσύ και ο στεναγμός σε ένα απελπιστικό τετ-α-τετ, με νικητή και χαμένο προαποφασισμένους.

Εχω δεκάδες φίλους, εκατοντάδες συγγενείς και χιλιάδες γνωστούς. Και; Είναι κανείς εδώ;

Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρετε όλοι είναι πως οι φίλοι σε έχουν ανάγκη όταν στο λένε, αλλά σε χρειάζονται πραγματικά όταν δε σου λένε τίποτα.

Για μένα, δεν έχει αξία να πω «έλα, είμαι χάλια». Όταν ξέρεις πως είμαι χάλια, έχω μια κρυφή ελπίδα πως θα γράψεις όλα τα άλλα και θα έρθεις να κάτσεις μαζί μου.

Στη σιωπή; Στη σιωπή.

Στο σκοτάδι; Στο σκοτάδι.

Και αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι πως εγώ θα έχανα τα πάντα, θα έχεζα τα πάντα, θα έγραφα τα πάντα για να είμαι δίπλα σε έναν φίλο αν μου το ζητούσε.

Θα τα γάμαγα όλα για εκείνον, αν ΔΕ μου το ζητούσε.

Ίσως να ζητάω πολλά. Ίσως να μην είναι καν αυτό το πρόβλημα. Ίσως το μυαλό να χρειάζεται από κάπου να πιαστεί για να μην αφεθεί στην τρέλα. Πιανόμαστε από αυτά που μπορούμε να διεκδικήσουμε για να ξεχάσουμε αυτά που δεν μπορούμε πια να ζητήσουμε.

Τόση μοναξιά σε μια τόσο «γεμάτη» ζωή.

Σε κάνει να σκέφτεσαι…

Σ’αγαπώ, όπου και να ‘σαι.

Να με σκέφτεσαι και να μ’αγαπάς όσο και εγώ.

Nam3l3ss