The Sound of Everything

24 08 2009

Υπάρχει ένα τραγούδι που μοιάζει να με ακολουθεί.

Το ακούω και το πετυχαίνω σε ανύποπτο χρόνο, σε ανύποπτα μέρη.

Το έψαξα πολύ αυτό το τραγούδι, όχι σε οποιαδήποτε εκτέλεση. Σε αυτή που ήθελα εγώ. Στην προ-ADSL Εποχή των Ιντερνετικών Παγετώνων, δεν μπόρεσα ποτέ να το βρω.

Έψαξα να το αγοράσω. Το album στο οποίο συμπεριλαμβανόταν είχε σταματήσει πια να κυκλοφορεί.

Κατέβηκα στα δισκοπωλεία του κέντρου, στα κρυμμένα δισκάδικα στο Μοναστηράκι και τα σβησμένα από το χάρτι μικρά, σχεδόν ρετρό δισκάδικα στο τρίγωνο Πανεπιστημίου – Εξάρχεια – Ομόνοια. Μάταια. Όλοι μου έλεγαν πως το CD δεν κυκλφορούσε πια. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Ήταν και είναι, ένα από τα πιο σημαντικά album της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Το μόνο που μπόρεσα να βρω είναι ένα κάκιστης ποιότητας sample των 30 δευτερολέπτων.

Το έλιωσα. Ποτέ ξανά τα 30 δευτερόλεπτα δε γέμισαν ώρες όπως τότε.

Σε μια εκδρομή με το σχολείο το άκουσα ξανά σε ένα ταβερνάκι που είχαμε κάτσει με την τότε παρέα. Θυμάμαι να κοιτάμε τα ήρεμα νερά του Αργολικού κόλπου, να γελάμε και να κάνουμε σχέδια για την επερχόμενη επιστροφή στην Αθήνα (και κυρίως για το πως θα την παλέψουμε μέχρι τις διακοπές του Πάσχα) όταν το άκουσα. Η παρέα είχε πέσει σε περισυλλογή και μιλούσε ο καθένας με τον διπλανό του σιγανά, γι’αυτό μπόρεσα και το άκουσα. Μου φάνηκε τόσο αστεία και ειρωνική η εικόνα. Λες και όλοι σταμάτησαν να φωνάζουν και να γελάνε για να ακούσω το τραγούδι. Όταν τελείωσε, λίγο προτού προλάβω να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη αν μπορώ να αγοράσω το CD του, άκουσα το σήμα του ραδιοφώνου…

Έπειτα, πέρασε καιρός μέχρι να τύχει να το ξανακούσω. Τo 30″ sample αν είχε φωνή θα με έβριζε και αν ήταν CD θα είχε λιώσει. Thank God for MP3s. Thank him even more for free downloadable samples.

Το ξανάκουσα τυχαία μια μέρα που πήγαινα στο νοσοκομείο για να δω την αδερφή μου. Το 622 πήγαινε πιο αργά και από τον ορισμό του αργού, και τα τραγούδια στο discman μου είχαν τελειώσει, είχαν ξαναπαίξει και είχαν ξανατελειώσει. Έβαλα ραδιοφωνο να ακούσω και έπεσα και πάλι πάνω του. Δεν το πρόλαβα από την αρχή. Θυμήθηκα την προηγούμενη φορά που το είχα ακούσει και θυμάμαι να σκέφτομαι πως η ζωή είναι μια τεράστια πλάκα: η ειρωνία και το γελοίο του πράγματος ήταν και πάλι παρόντα. Ο τίτλος του περιέγραφε σε 5 λέξεις όσα ένιωθα μέσα μου και η μελωδία του ζέστανε για λίγο την καρδιά μου εκείνο το βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη.

Μετά, δεν ήθελα πια να το ακούω. Έσβησα ακόμα και το sample γιατί και μόνο ο τίτλος του με έκανε να δακρύζω. 30 δευτερόλεπτα μουσικής ήταν ικανά να με κάνουν να χτυπάω το κεφάλι μου στους τοίχους ενός κρύου σπιτιού.

Αργότερα, πέρασαν οι εποχές και άλλαξαν τα ιντερνετικά ήθη και έθιμα. Γνώρισα τη μαγεία της ADSL και ανακάλυψα πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να μοιράζονται καλή μουσική. Είχα ήδη αγοράσει δύο album που υποτίθεται πως το περιείχαν. Τρίχες. Χλωμές διασκευές και άνοστες/άοσμες επανεκτελέσεις.

Έψαξα και πάλι να το βρω σε κάποιο online δισκάδικο – είπαμε άλλαξαν οι εποχές, τα Εξάρχεια και το Μοναστηράκι έπαψαν να είναι οι μοναδικές πηγές για παλιά αγαπημένα albums.

Το βρήκα τελικά ολόκληρο και σε πολύ καλή ποιότητα. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι ενοχές που δεν το έχω αγοράσει – έστω και αν έφαγα τον τόπο να το βρω.

Αποφάσισα να μην το ακούω συχνά. Δεν ήθελα ποτέ να έρθει μια μέρα που να το βαρεθώ: μου θύμιζε τόσα πολλά, που ένιωθα πως θα πρόδιδα τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών αν αισθανόμουν κάτι τέτοιο.

Η μουσική όμως είναι μια θάλασσα και έχει τα δικά της καπρίτσια.

Εγώ αποφάσισα να το βάλω στην άκρη – αλλά εκείνο δεν το είχε αποφασίσει.

Ένα απόγευμα που καθόμουν στο μπαλκόνι του πατρικού μου ήρθε και πάλι να με συναντήσει. Με γέμισε τόση νοσταλγία ο ήχος του λες και είχα να το ακούσω χρόνια. Έχετε ζήσει ποτέ μια στιγμή, μια μονάχα στιγμή που να σκεφτείτε πως αυτό που συνέβη τώρα ολοκλήρωσε σαν το τελευταίο κομμάτι του πιο δύσκολου παζλ, την τελειότητα της στιγμής; Αυτό συνέβη. Ποτέ δεν έμαθα από που ερχόταν η μουσική. Αλλά δε με ένοιαζε αν ερχόταν από το σπίτι των απέναντι, των δίπλα, από το Θεό ή τον Διάβολο. Με ένοιαζε μονάχα που την άκουγα ξανά.

Μετά, βρήκα το δικό μου σπίτι και μετακόμισα. Στο καθάρισμα του σπιτιού ήμουν μαζί με κόσμο. Μαμάδες, γιαγιάδες, φίλους, φίλες που ήρθαν να βοηθήσουν και να τακτοποιήσουν όσο μπορούσαν. Όταν έφυγαν όλοι και έμεινα μόνος, ξεθεωμένος και ταλαιπωρημένος όσο δε φαντάζεστε, έβαλα ένα παλιό CD που είχε ξεθαφτεί στη μετακόμιση, να παιξει για να δω αν ήταν τίποτα αξιόλογο ή αν ήταν από την εποχή των Μεγάλων Pop εξάρσεων (και συνεπώς αν θα έτρωγε πέταμα ή όχι). Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε ήταν και πάλι αυτό.

Έκλαψα πολύ εκείνο το πρώτο βράδυ στο καινούργιο σπίτι.

Κάποτε με είχε ρωτήσει η αδερφή μου αν θα την άφηνα ποτέ μόνη και αν θα μέναμε μαζί όταν μεγαλώναμε, χωρίς τους γονείς μας. Οι δυό μας απέναντι στον κόσμο. Ένα από τα πολλά ψέματα που είχα αναγκαστεί να της πω ήταν και αυτό. Ακόμα με πληγώνει απίστευτα αυτός ο ψεύτικος κόσμος που της έχτιζα και κυρίως, πως ένας ψεύτικος κόσμος ήταν το μοναδικό που μπορούσα να της προσφέρω… Της έβαλα να ακούσει το κομμάτι και της είχα πει:

«Ξέρεις πως το λένε αυτό; Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων»

Είχε σηκωθεί και το είχαμε χορέψει, ατσούμπαλα και παιδικά.

Το είχαμε ακούσει πάνω από 10 φορές, όταν τελικά μας πήρε ο ύπνος αγκαλία. Ευχαριστούσα κάθε μέρα τους Θεούς των Ανθρώπων που δεν κατάλαβε ποτέ την ειρωνία της στιγμής και που δε με είδε να δακρύζω όταν χορεύαμε.

Εκείνο το βράδυ, το πρώτο βραδυ στο νέο μου σπίτι, στο πρώτο δικό μου σπίτι, στο σπίτι που θα ήταν δικό μας και που θα ήμασταν εμείς οι δύο απέναντι στον κόσμο, το τραγούδι που με γιάτρευε και που άκουγα πάντα με τόση λαχτάρα με σκότωσε με κάθε του νότα.

Σήμερα μου το θύμισε ένας φίλος.

Αύριο είμαι σίγουρος πως αν δε μου το θυμίσει το ραδιόφωνο, θα μου το ξαναφέρει στο μυαλό ένα ξεχασμένο CD , θα το βάλει στο τέρμα ένας μακρινός γείτονας, θα τρυπώσει και πάλι στο μυαλό μου και θα έρθει και πάλι να με βρει με τον τρόπο του.

Και νιώθω ευτυχισμένος για αυτό

Δεν είναι ειρωνικό;

Ίσως γι’αυτό να το λένε Το Βαλς των Χαμένων Ονείρων. Όλα όσα αγάπησα και πόνεσα ακούγοντας αυτό το κομμάτι, χάθηκαν. Και άλλα τόσα θα χαθούν.

Πώς γίνεται ένα Βαλς που γράφτηκε τέσσερις δεκαετίες πριν, ένα βαλς που δεν έχει καν στίχους, που το έχω ακούσει εκατομμύρια φορές  να με κάνει ακόμα να θέλω να πετάξω πάνω από τις στέγες των σπιτιών και να αγγίξω τον ουρανό;

———————————————————

Μάνος Χατζιδάκις – Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων

(Νιώθω πως αυτό είναι το πιο ειλικρινές, αληθινό και ειρωνικά τραγικό post μου. Διάβασέ το ολόκληρο.Δε χρειάζονται comments αν δεν το θέλεις. Απλά θα ήθελα να το διαβάσεις)





Χαρτόνι

17 08 2009

Έχω ένα μικρό κουτί.

Όχι τίποτα ιδιαίτερο, ένα απλό κουτί.  Είναι φτιαγμένο από χαρτόνι και κλείνει χωρίς καμια ασφάλεια ή κλειδαριά.

Μέσα σε αυτό το κουτί κρατάω μερικά πράγματα. Πράγματα επίσης μικρά, πολλά από τα οποία δεν ξεπερνάνε ούτε το μέγεθος του δαχτύλου μου. Ίσως όμως από την άλλη οι συμβατικές μονάδες μέτρησης να μην μπορούν να μετρήσουν το πραγματικό μέγεθος ενός αντικειμένου. Μπορεί, πολλά από αυτά να είναι μικρά, αλλά είναι ταυτόχρονα θεόρατα.

Το τι πράγματα υπάρχουν εκεί μέσα, δεν έχει σημασία. Άλλωστε δεν έχει σημασία το μέσον, αλλά το τι σε κάνει να θυμάσαι.

Και, ωωω, αυτά τα πράγματα είναι όλα σφουγγάρια αναμνήσεων. Μυρίζουν ακόμα φωτεινές και σκοτεινές στιγμές. Στιγμές που δε θέλω ποτέ να ξεχάσω.

Τα άψυχα πράγματα παραμένουν «μισά» μέχρι η ζωή να τα φέρει στο μονοπάτι σου, να τα κάνει κομμάτι αναπόσπαστο των αναμνήσεών σου και να τους δώσει ψυχή.

Κάποια από αυτά τα πράγματα, μέχρι και σήμερα, δεν μπορώ όσο και να προσπαθώ, να θυμηθώ που τα βρήκα, ποιός μου τα έδωσε ή πότε. Δε θυμάμαι καν το γιατί τα έχω στην κατοχή μου. Αλλά δεν πειράζει: στη ζωή πιστεύω πως το σημαντικότερο πράγμα είναι να νιώθεις ακόμα και αν δεν ξέρεις το γιατί. Και αυτά τα πράγματα, τα στοιβαγμένα σε ένα κουτάκι, στο πίσω μέρος της ντουλάπας μου, κάνουν την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, σα να έχει δική της μνήμη που θυμάται ακόμα και αυτά που το μυαλό άφησε να σβήσει ο χρόνος.

Κάποια άλλα πάλι…θυμάμαι.

Σκόρπιες σκέψεις. Αποχαιρετισμού, αέρα που χτυπούσε τα παράθυρα, μια αλμυρη γεύση θάλασσας, ένα αεροπλάνο με τον κόσμο να φαίνεται από κάτω κουκίδες, συναυλίες με αναπτήρες στον αέρα, δάκρυα, μια μυρωδιά ονείρου και μια ψευδαίσθηση ευτυχίας, πλατείες, σχολεία, κοπάνες, φίλοι που χάθηκαν, έρωτες που έσβησαν με τον ερχομό του φθινοπώρου, Χριστούγεννα, μοναξιά…

Είναι τρομακτικό και συνάμα λυτρωτικό, το πως ένα μικρό κουτί, χωράει μέσα του μια ζωή αναμνήσεων.

Το ανοίγω που και που, όταν με πιάνει το παράπονο ή η νοσταλγία. Και με ένα μαγικό τρόπο, πάντα  με κάνει να νιώθω λίγο καλύτερα – όχι για πολύ, αλλά και πάλι…

Κοιτάζω το κουτί και σκέφτομαι πως οι αναμνήσεις μας είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και εμείς ταξιδιώτες: διάσπαρτα νησιά σε ένα πέλαγος ζωής και εσύ να ταξιδεύεις από ανάμνηση σε ανάμνηση, κάποιες φορές σε γλυκές αναμνήσεις και άλλες πάλι σε θυελώδεις στιγμές, ελπίζοντας πως κάποια μέρα ο δρόμος σου θα σε βγάλει σε ένα καινούργιο νησί. Και πως μια μέρα, και αυτό το καινούργιο νησί θα μπει στο κουτί των αναμνήσεων.

—————————————-

Gary Jules – Falling Awake (Found a way to blue/And another ghost to follow/Said “it’s only up to you”/And that’s the hardest pill to swallow…)





Of the day…

15 08 2009

Κάποτε λέγαμε πως θα μείνουμε μαζί.

Τελικά, μένω με μια σου φωτογραφία…





Χρυσή Ευκαιρία

9 08 2009

ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΦΙΛΟΙ

Απαραίτητα προσόντα

1) Aγάπη. Not the actual mushy feeling. Πραγματική αγάπη. Αυτή που μπορεί να μην εκφράζεται με λόγια – θα θεωρηθεί προταίρημα αν ΔΕΝ εκφράζεται με λόγια – αλλά με πράξεις.

2) Προθυμότητα να γράψεις τα πάντα και τους πάντες όταν θα νιώσεις πως πραγματικά σε έχω ανάγκη. Ακόμα πιο εύκολα, όταν δε στο ζητήσω, αλλά απλά το νιώσεις. Θα εκτιμηθεί αποφυγή εξηγήσεων του «γιατί δεν ήμουν» εκεί ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχουν εξηγήσεις.

3) Απέχθεια στα ψέματα. Η ειλικρίνεια πονάει αλλά όταν σαπίζει το ψέμα, πονάει σαν σκουριασμένο καρφί στην καρδιά.

4) Αντιπάθεια στην επαφή μέσω SMS, MMS, βιντεο-κλήσεων, MSN, Facebook, Skype και λοιπών παραπροϊόντων επικοινωνίας.

5) Κακή γνώση εύρεσης ηλίθιων δικαιολογιών – ιδιαίτερα όταν δεν πείθουν καν εσένα.

6) Ανθεκτικότητα στις παραξενιές μου – και αυτές που καταπολεμώ και αυτές που δε θέλω να καταπολεμήσω.

7) Κοσμοθεωρία στην οποία οι φίλοι να μην είναι αξεσουάρ ή αντι-καταθλιπτικά χάπια μιας χρήσης.

8 )Επιθυμητή διάρκεια σύμβασης: Lifetime. Δεν τα πάω καλά με το «γνωστοί», «παρείτσα», «ήμασταν φίλοι για ένα φεγγάρι».

Επιθυμητά Προσόντα

1)  Utterly messed (or even fucked) up ψυχολογικός κόσμος. Οι άνθρωποι που νιώθουν χαμένοι ειναι πάντα πιο πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να βρείτε μαζί το δρόμο σας, από εκείνους που θεωρούν πως η ζωή τους είναι σαν δημόσιο έργο – τέλειο στη μακέτα.

2) Γερό στομάχι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Late night drinking habits, over-analysing life syndrome και μανιοκατάθλιψη θα ληφθούν ως εξαιρετικά θετικά στοιχεία.

Ανταγωνιστικές Παροχές

1) Μικρές, ηλίθιες και ανούσιες πράξεις. Surprise parties, συζητήσεις μέχρι αηδίας για όσα σε πονάνε, ξενύχτια για δικές σου υποχρεώσεις, ξαφνικές εφόδους για διαπίστωση μη-σαπίλας όταν δεν είσαι καλά, σπρώξιμο στον έξω κόσμο όταν έχεις αποφασίσει πως δεν αξίζει τελικά να ξαναβγείς από την ασφάλεια του σπιτιού σου

2) Δύο ώμοι και δύο αυτιά.

3) Ένα κινητό πάντα ανοιχτό

4) Αηδιαστική διακριτικοτητα

5) Αγάπη. Δεν ξέρω να το λέω, ξέρω μόνο να το δείχνω.

6) Δέσμευση. Δεν κάνω πράγματα και δε νιώθω πράγματα για ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μου – μονάχα για όσους στήνουν αντίσκηνο μέσα στην ψυχή μου.

7) Εθελούσιος θυσιασμός προσωπικής ευτυχίας για τη δική σου (απαραίτητη προϋπόθεση να το εκτιμάς και να νιώθω πως και εσύ θα το έκανες για μένα – χωρίς ποτέ να χρειαστεί ή να να θελήσω να σε βάλω σε αυτή τη θέση)

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αφήσουν comment ή να στείλουν mail. Οι θέσεις είναι πολύ λίγες και δεν πρόκειται να αυξηθούν ποτέ.

———————————————-

Polly Jean Harvey & John Parish – Black Hearted Love (When/ you call out my/ name in rapture/I/ volunteer my/ soul for murder…)





7 Αυγούστου

7 08 2009

Λένε πως ο χρόνος τα γιατρεύει όλα…

Παραμύθια. Όσοι πονάτε, να ξέρετε πως θα πονάτε για πάντα. Μάθετε να ζείτε με τον πόνο σας γιατί πολλές στιγμές στη ζωή σας, θα βρεθείτε αντιμέτωποι. Θα σας συναντήσει στα πιο απρόσμενα στενά, στις πιο μεγάλες λεωφόρους και αν δεν είστε προετοιμασμένοι κατάλληλα θα σας τσακίσει αλύπητα.

7 χρόνια πέρασαν…

Αλήθεια…πώς πέρασαν;

Και πόσα πρέπει να περιμένω, με τον ίδιο πάντα πόνο, το ίδιο γιατί και την ίδια φωτιά στο στήθος για να σταματήσουν πια οι άνθρωποι να μου λένε «περίμενε, θα νιώσεις καλύτερα», για να τους κάνω να καταλάβουν πως τα χρόνια δεν είναι παρα μέρες και πως τίποτα δε θα αλλάξει ποτέ.

Η καλύτερη συμβουλή που έχω να δώσω στους ανθρώπους που πονάνε, είναι να μάθουν καλά να πολεμάνε τη θλίψη τους. Δεν υπάρχει κανείς να βοηθήσει. Δεν υπάρχει κανείς να σε λυτρώσει. Είστε μονάχα εσύ και ο στεναγμός σε ένα απελπιστικό τετ-α-τετ, με νικητή και χαμένο προαποφασισμένους.

Εχω δεκάδες φίλους, εκατοντάδες συγγενείς και χιλιάδες γνωστούς. Και; Είναι κανείς εδώ;

Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρετε όλοι είναι πως οι φίλοι σε έχουν ανάγκη όταν στο λένε, αλλά σε χρειάζονται πραγματικά όταν δε σου λένε τίποτα.

Για μένα, δεν έχει αξία να πω «έλα, είμαι χάλια». Όταν ξέρεις πως είμαι χάλια, έχω μια κρυφή ελπίδα πως θα γράψεις όλα τα άλλα και θα έρθεις να κάτσεις μαζί μου.

Στη σιωπή; Στη σιωπή.

Στο σκοτάδι; Στο σκοτάδι.

Και αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι πως εγώ θα έχανα τα πάντα, θα έχεζα τα πάντα, θα έγραφα τα πάντα για να είμαι δίπλα σε έναν φίλο αν μου το ζητούσε.

Θα τα γάμαγα όλα για εκείνον, αν ΔΕ μου το ζητούσε.

Ίσως να ζητάω πολλά. Ίσως να μην είναι καν αυτό το πρόβλημα. Ίσως το μυαλό να χρειάζεται από κάπου να πιαστεί για να μην αφεθεί στην τρέλα. Πιανόμαστε από αυτά που μπορούμε να διεκδικήσουμε για να ξεχάσουμε αυτά που δεν μπορούμε πια να ζητήσουμε.

Τόση μοναξιά σε μια τόσο «γεμάτη» ζωή.

Σε κάνει να σκέφτεσαι…

Σ’αγαπώ, όπου και να ‘σαι.

Να με σκέφτεσαι και να μ’αγαπάς όσο και εγώ.

Nam3l3ss