Somewhere a clock is still trying to tick…

26 07 2009

Έχω πολύ λίγα πράγματα (με την έννοια του υλικού αγαθού) που μπορώ να πω πως αγαπάω. Πως με νοιάζει να μην πάθουν τίποτα.

Ένα από αυτά – και σίγουρα το πιο παλιό από αυτά – είναι το ρολόι τοίχου που είχα δίπλα στο γραφείο μου στο παλιο μου σπίτι. Δεν έχει καμία χρηματική αξία – είναι ένα παιδικό ρολόι τοίχου με τον Pink Panther. Και όμως, τα μεγαλύτερης αξίας πράγματα είναι τελικά εκείνα που δεν έχουν καμία απολύτως χρηματική αξία.

Το είχα πάντα στο δωμάτιο μου. Από την ώρα για να αρχίσω το διάβασμα, μέχρι την ώρα για να συναντηθώ με τους φίλους μου και αργότερα. την ώρα για να πάω στη δουλειά πάντα το εμπιστευόμουν. Έχει πέσει αρκετές φορές – μεγαλύτερη ζημιά, ήταν όταν με το σεισμό τον Σεπτέμβρη του 1999 έπεσε από τον τοίχο και σταμάτησε να λειτουργεί. Με δυο τρεις προσπάθειες, όμως ξαναπήρε τα πάνω του και άρχισε να δουλεύει ξανά. Ποτέ όμως δεν δούλεψε όπως πριν, ποτέ δεν ήταν «τέλειο» και «αψεγάδιαστο». Για την ακρίβεια, ποτέ δεν ξαναείπε την ώρα «ακριβώς», πάντα από τότε «στο περίπου» μου τη λέει. Χαχα.

Και όμως το κρατάω…

Το συμβουλευομαι περισσότερο και από το ρολόι του υπολογιστή μου που λέει την ώρα ακριβώς και συγχρονίζεται με τα μεγαλύτερης ακριβείας ρολόγια του πλανήτη.

Έπεσε κάτω και έγινε κομμάτια, χιλιάδες μικροί τροχοί και βίδες. Και όμως, με το χρόνο του και την κατάλληλη φροντίδα ξαναλειτούργησε. Δεν ήταν ποτέ πια το ίδιο – ήταν και είναι κάτι λιγότερο από τέλειο, κάτι λιγότερο από ολόκληρο – αλλά συνεχίζει να υπάρχει. Πού και πού χάνει κάποια δευτερόλεπτα, μερικέ φορές ακόμα και λεπτά ή ώρες. Και το κάνει σε ανύποπτο χρόνο, σαν πληγές που κλείνουν για λίγο αλλά περιμένουν πάντα την κατάλληλη στιγμή για να αρχίσουν να αιμοραγούν ξανά.

Το εμπιστεύομαι και το αγαπάω γιατί αυτό το ρολόι είμαι εγώ.

Όπως εκείνο, έτσι κι εγώ μετά την δική μου πτώση, νιώθω πως έχασα κάποια πράγματα. Σαν να βγήκαν από τη θεση τους κάποιοι τροχοί, σαν να ξέχασα κάποια πράγματα. Και όσο και να λέω πως οι πληγές θα επουλωθούν, όπως και εκείνο, μερικές φορές νιώθω πως «χάνω», πως στη θέση του κενού που νιώθω θα έπρεπε να υπάρχει ένα συναίσθημα.

Όπως εκείνο, ξέρω πως δε θα γίνω ποτέ ξανά «όπως πριν», πως πάντα θα χάνω και εγώ μερικά δευτερόλεπτα σε ανύποπτο χρόνο, πως πάντα θα βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στην φθορά και την αφθαρσία.

Αλλά δεν πειράζει…

Ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για την τελειότητα. Αρκεί να μάθεις και να αγαπήσεις τις ατέλειές του, να τις αγκαλιάσεις και να προσπαθήσεις να γιατρέψεις τις πληγές του. Η προσπάθεια και μόνο είναι αρκετή – δε χρειάζεται πάντα να τα γιατρεύεις όλα, γιατί μερικά πράγματα απλά «είναι» και δεν φτιάχνονται.

Θα έρθουν στιγμές που οι άνθρωποι θα σου πούνε «παράτα τα μωρε, τι προσπαθείς; είναι αδικος κόπος η προσπάθειά σου». Ασε τον υπόλοιπο κόσμο να μιλάει για αψεγάδιαστες εικόνες και τέλεια πράγματα.

Η αγάπη κρύβεται στα πιο ατελή πλάσματα και πράγματα, γιατί αυτά γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι θα πει φθορά και τι κουβαλαέι αυτή μαζί της.

Advertisements

Ενέργειες

Information

2 Σχόλια

2 08 2009
exitmusician

Μην το βλέπεις σαν φθορά αλλά σαν αλλαγή. Γιατί πάντοτε πρέπει να αλλάζουμε αν θέλουμε να παραμένουμε αυτοί που είμαστε – όπως το ρολόι σου.

2 08 2009
Nam3l3ss

Νομίζω ότι ο τρόπος που προτείνεις είναι και ο πιο υγιής. Έτσι πρέπει να το βλέπουμε – σκουριά ή μη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: