Frenemy

17 07 2009

Μια φίλη μου έχει μια ατάκα που χρησιμοποιεί πολύ συχνά και κάθε φορά που το κάνει, με κάνει να πέφτω κάτω από τα γέλια. Όποτε συμβεί κάτι που θεωρώ άκυρο/κουφό παίρνει μια έκφραση απελπισμένης απορίας και λέει «Μα τι κουλοοοοοοοο;»

Τη θυμήθηκα σήμερα, όταν βρέθηκα να συζητώ με έναν γνωστό μου και να λέω την άποψή μου σε ένα δικό του θέμα που είναι ειρωνικό πόσο ίδιο είναι με μια αντίστοιχη κατάσταση που ζω εγώ αυτή την περίοδο.

Στη ζωή επιλέγεις ορισμένους ανθρώπους.

Τους ξεχωρίζεις από το πλήθος και τους βάζεις στην καρδιά σου – ή μάλλον καταφέρνουν να τρυπώσουν από τις ρωγμές που έχουν αφήσει τα τέρατα με τα οποία έχεις παλέψει, στην καρδιά σου – και τους αγαπάς. Δεν τους αγαπάς γιατί περιμένεις από εκείνους να σου χαρίσουν τα αστέρια. Τους αγαπάς απλά γιατί κάθε στιγμή που περνάς μαζί τους είναι μια βόλτα στα αστέρια.

Τους σκέφτεσαι αυτούς τους ανθρώπους και τους βάζεις στα όνειρά σου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο από το να μπαίνει στα όνειρα και τα σχέδια ενός άλλου ανθρώπου. Αυτή είναι η πραγματική αγάπη – να σκέφτομαι το μέλλον μαζί με εσένα. Τους αγαπάς αυτούς τους ανθρώπους και στις δύσκολες στιγμές τους είσαι εκεί όχι επειδή αυτό «είναι δεδομένο» (γιατί στη ζωή δεν είναι δεδομένο ούτε ότι ο ήλιος θα βγει από την ανατολή), όχι γιατί «είσαι υποχρεωμένος» αλλά γιατί τους πονάς και ξέρεις πως δε θα είσαι ούτε και εσύ καλά όσο δεν είναι αυτοί καλα.

Τους φίλους σου τους δέχεσαι όπως είναι. Με την αγκαλιά και την αναποδιά τους, με τον αγάπη και τον εγωισμό – με όλα εκείνα τα συστατικά που μαζί αποτελούν έναν ανθρωπο. Οι σχέσεις είναι ένας διαρκής πόλεμος. Με τον φίλο, με τον άσχετο που ζηλεύει και θα προσπαθήσει να καταστρέψει ό,τι ωραίο έχεις απλά επειδή μπορεί αλλά -κυρίως- με τον ίδιο σου τον εαυτό. Πρέπει να νιώθεις ότι οι φίλοι σου σε αγαπάνε γι’αυτό που είσαι και όπως είσαι αλλά αυτό δεν είναι το «ελευθέρας» σου για να τους πηδήξεις  επειδή ΜΠΟΡΕΙΣ. Το θέμα είναι να ξέρεις πως δείκτης μέτρησης για την αγάπη μπορεί να είναι το μέγεθος της καταστροφής που θα επιφέρει η απώλειά της σε έναν άνθρωπο αλλά αγάπη, πραγματική αγάπη είναι να ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις έναν άνθρωπο με μια σου λέξη και εσύ να ξεχνάς για πάντα αυτή τη λέξη.

Οι πραγματικοί φίλοι θα ανεχτούν πολλά. Τις παραξενιές, τις ιδιοτροπίες, τα κολλήματα και τις απαιτήσεις σου. Αυτό όμως δε σου δίνει το δικαίωμα σε καμία περίπτωση να σταματήσεις να προσπαθείς να καταπολεμήσεις όλα αυτά.

Οι φίλοι θα είναι εκεί για να σε ακούσουν.Θα ξενυχτήσουν με ποτό και τσιγάρο, χωρίς να νοιάζονται που αύριο δουλεύουν 6 το πρωί, θα ψάξουν να σου βρουν τον πιο απίθανο τρόπο να σε κάνουν να νιώσεις καλά, ακόμα και αν αυτό σε εκείνους δε θα λέει τίποτα και ΠΟΤΕ δε θα αναφέρουν αυτά που έκαναν – επειδή έτσι ήθελαν – για εσένα ως «χάρη». Γιατί πολύ απλά στους φίλους δεν κάνεις χατίρια. Στους φίλους απλά δίνεις και ξέρεις πως όταν εσύ θα χρειάζεσαι, δε θα χρειστεί καν να ζητήσεις για να πάρεις.

Οι φίλοι σου δεν είναι σε καμία περιπτωση «κτήμα» σου. Δεν ειναι υποχρεωμένοι και δεν υπάρχει καμία δεδομένη αντίδραση – όλα γινονται γιατί έτσι νιώθουν και κάνουν. Όταν τους θεωρήσεις κτήμα σου, έχεις φτάσει στην αρχή του τέλους.

Οι φίλοι είναι άνθρωποι. Μπορεί να είναι οι άνθρωποί σου, αλλά δεν παύουν να είναι άνθρωποι που χρειάζονται να νιώθουν πως είσαι κάτι και για εκείνους. Οι μονόδρομες σχέσεις δεν οδηγούν ποτέ πουθενά. Όσο τους διώχνεις, τόσο θα φεύγουν μέχρι να φτάσουν στο σημείο να σου λένε το πιο σκληρό πράγμα για μια φιλία – ένα βεβιασμένο «γεια» στο δρόμο όταν συναντηθείτε τυχαία.

Η Maya Angelou είχε γράψει κάποτε πως «Οι άνθρωπoι θα ξεχάσουν τι είπες. Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν τι έκανες. Αλλά δε θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να νιώσουν«.

Και αυτό ισχύει περισσότερο απ’όλα για τους φίλους.

Γι’αυτό την επόμενη φορά που θα θεωρήσεις ένα φίλο δεδομένο, που θα πεις κάτι που ξέρεις πως μπορεί να τον πληγώσει, που θα κάνεις κάτι χωρίς να σκεφτείς πως μπορεί να νιώσει και που θα θεωρήσεις πως έχεις το δικαίωμα του «συγχωριέται» και όχι του «συγχωρείν»…ξανασκέψου το.

Και μην παίζεις με τη φωτιά. Γιατί η φιλία, γενικά, είναι γυάλινη. Είναι πανέμορφη και είναι ένα στολίδι. Ακόμα και να τη ρίξεις στο πάτωμα μπορεί να ραγίσει και να μη σπάσει. Αν όμως σπάσει, ακόμα και να την κολλήσεις ξανά, προσεκτικά και με υπομονή ποτέ δε θα είναι τόσο όμορφη και αψεγάδιαστη όσο πριν.

Αν σπάσει, αν πεθάνει μια φιλία, θάψε τη. Κλάψε και θρήνησέ τη όσο χρειάζεσαι. Θάψε τη με τις τιμές που της αξίζουν και έχε πάντα στην καρδιά σου ένα κομμάτι μονάχα για αυτή. Μην κουβαλάς όμως ποτέ μαζί σου σκιές ανθρώπων που πληγωσες και απογοήτευσες. Οι σκιές και να θέλουν δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα μέσα από την καρδιά τους, γιατί απλά δεν μπορούν πια.

Το να φτάνεις στο χείλος του γκρεμού και να είσαι μόνος, είναι ένα από τα χειρότερα συναισθήματα στον κόσμο.

Το να φτάνεις όμως στο χείλος του γκρεμού και να είσαι μόνος χωρίς να υπάρχει κανενας που να μπορείς να κατηγορήσεις γι’αυτό, είναι απλά το χειρότερο πράγμα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος.

Να προσέχεις.

Και να αφήνεις τον εαυτό σου στην πόρτα μερικές φορές. Δεν χάνεις την αξία σου όταν βάζεις κάποιους ανθρώπους πάνω από τον μικρό και κακομαθημένο εαυτουλη σου.

Μακάρι κάποτε να το μάθεις αυτό.

Μακάρι κάποτε να τα μάθεις όλα αυτά.

Nam3l3ss

————————————————————————-

Sia – Breathe Me ( Hurt/ myself again today/And/ the worst part is there’s no one else to blame…)

Advertisements