Ερωτικό, Pt II

7 07 2009

Ε.,

Περάσανε κιόλας 3 μήνες.

Και, παραδόξως, παρά τις προσπάθειες και τις συνεχείς μαλακίες μου, δεν κατάφερα να σε διώξω μακριά. Δεν έφυγες μια μέρα χωρίς να μου ξαναμιλήσεις ποτέ. Και αυτό με τρομάζει.

Μήπως τελικά το δικό σου σκοτάδι είναι πιο μεγάλο από το δικό μου;

3 ολόκληροι μήνες.

Γράφω τις λέξεις και θέλω να σου πω να χωρίσουμε, γιατί δε μπορώ να δεχτώ μέσα μου πως σε θέλω τόσο όσο και την πρώτη ημέρα. 3 μήνες για μένα, είναι μια ολόκληρη ζωή. Και εσύ επιμένεις να μπλέκεσαι καθημερινά στα δύχτια μου. Να με περιμένεις να γυρίσω από τη δουλειά, να με αγκαλιάζεις με την πρώτη ευκαιρία μα κυρίως…να μου γελάς.

Δε θέλω να φύγεις. Αν φύγεις, θα ξαναπέσω στα ίδια: δουλειά, ηλίθιες παρέες, χαζές συζητήσεις, τρέξιμο, μαλακίες… Αν φύγεις, θα με αφήσω μαζί σου. Νομίζω πως θα ζω λιγότερο δυνατά χωρίς εσένα στο πλάι μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχεις μια τρομακτική επίδραση πάνω μου. Σε κοιτάζω και θέλω μονάχα αυτο.

Μαζί σου δεν παίζω παιχνίδια. Δεν χρειάζεται να κρύβομαι, να φτιάχνω τάχα μυστήρια, να κρατάω τους τύπους, να είμαι δίκαιος και συμπαθής, να συμπεριφέρομαι με βάση το τι θέλουν να ακούν και να βλέπουν οι άλλοι… Αν φύγεις, θα ξαναγίνω το ρομπότ που γνώρισες.

Συνεχιζω να σε μισώ το ίδιο όσο σ’αγαπώ. Δε νομίζω πως θα μπορέσω ποτέ να αγαπήσω αληθινά, αλλά εσύ είσαι όσο πιο κοντά θα φτάσω ποτέ στο Θεό.

Με έχεις μάθει πολλά. Και είμαι σίγουρος ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε εσκεμμένα.

Με έμαθες πως ο εγωισμός δεν είναι καλό πράγμα. Με έμαθες πως το εγώ, μπορεί να γίνει εξίσου εύκολα εμείς και πως αγάπη είναι να μισείς ένα τραγούδι μα να το ψάχνεις σαν τρελός για να το βρεις να το ακούσω, πολύ απλά γιατί ξέρεις πως εμένα μου φτιάχνει τη διάθεση. Με έμαθες να μην ντρέπομαι για ό,τι νιώθω και πως η αγάπη είναι πολύ σπάνια για να την χαραμίζεις σε ψευτοζήλειες και μικρότητες. Με έμαθες, ακόμα, πως το σ’αγαπώ πρέπει να το λες στις πιο άκυρες στιγμές: όταν σε κοιτάζω να  διαβάζεις ένα βιβλίο και τα γυαλιά σου μου φαίνονται αστεία, όταν φτιάχνεις έναν καφέ και κάνεις χάλια την κουζίνα, όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι και μου λες καληνύχτα. Μου έμαθες πως το «σ’αγαπώ» είναι μονάχα δυο λέξεις αν δεν το εννοείς και πως πρέπει να τις ψελίζεις μονάχα όταν αγαπάς το σκοτάδι και του φως του άλλου.

Κοιτάζω τι έχω γράψει και αναρωτιέμαι ποιός τα γράφει όλα αυτά.

Όταν έχεις μάθει πως ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις είναι η οργή, ο θυμός, το μίσος και η απάθεια και έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου καλά σε όλα αυτά, είναι πολύ δύσκολο να ακούς τις φωνές στο κεφάλι σου να σου λένε πως υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Θέλω μονάχα να μου κρατάς πάντα το χέρι σφιχτά.

Τίποτα άλλο.

Σε ευχαριστώ. Και σε μισώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

——————————————

Χάρις Αλεξίου – Ερωτικό (Ας τα πει καλύτερα η Χαρούλα. Πάντα είχε πιο σοφό τρόπο να τα λέει από εμένα)

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

4 Σχόλια

9 07 2009
Me:moir

Πόσο όμορφο είναι αυτό που περιγράφεις…
Όταν έχεις επιτρέψει σε κάποιον να δεί τα σκοτάδια σου, του έχεις δωθεί ολοκληρωτικά. Και αυτό δεν κρατάει μόνο μήνες. Συνήθως κρατάει μια ολόκληρη ζωή.

9 07 2009
Nam3l3ss

Μια ζωή είναι πολύ μεγάλος χρόνος.
I’ll settle for what I can get 🙂

9 07 2009
RaZzMaTaZz

this is the life mate!

14 07 2009
bereniki

εύχομαι απλά να είσαι αρκετά άξιος για να αντέξεις αυτή την αγάπη… γιατί πραγματικά αξίζει 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: