Memories of a night that never happened

9 06 2009

Για τη Loreena McKennitt, δεν μπορώ να πω πολλά.

Τo μονo που ξέρω είναι πως πρόκειται για μια ερμηνεύτρια με πολύ αισθαντική φωνή.

Ωστόσο, αυτό το post δεν προοριζόταν για αφιέρωμα στην Loreena McKennitt – πράγμα πολύ θετικό γιατί γνωριζω μονάχα ένα τραγούδι της.

Μπορεί λοιπόν να μην την έχω δει ποτέ live, να μην έχω ακούσει τους δίσκους της τα βράδια ή να μην έχω σιγοτραγουδήσει ποτέ κάποιο κομμάτι της, αλλά η είδηση ότι θα έρθει στην Ελλάδα με τσίμπησε λιγάκι στην καρδιά.

Στην αρχή, δεν κατάλαβα γιατί. Το ήξερα το όνομά της, αλλά δεν ήταν αυτό που λένε πως «καιγόμουνα» να τη δω. Προσπάθησα λοιπόν να θυμηθώ γιατί χτύπησε ένα καμπανάκι μέσα μου όταν είδα την αφίσα της.

Και τότε τα θυμήθηκα όλα. Με όλες τις λεπτομέρειες.

Πριν αρκετά χρόνια (6-7 ίσως) είχα γνωρίσει ένα κορίτσι μέσω internet. Δεν την είχα δει ποτέ και δε με είδε ούτε εκείνη ποτέ, αλλά μιλούσαμε για πολύ καιρό. Στέλναμε mail-σεντόνια με σκέψεις-απόψεις-κοσμοθεωρίες εν τη γενέσει και, κοιτάζοντας πίσω μετά από τόσα χρόνια, ίσως να ήταν και ένας από τους πρώτους μου έρωτες και η τελευταία φορά που γνώρισα κάποια μέσω του ίντερνετ.

Συζητούσαμε για πολλά πράγματα, για τους φίλους, το σχολείο, τη ζωή στην εφηβεία, για μουσική και κινηματογράφο ακόμα και για τις παλιότερες σχέσεις μας (που ήταν πάντα αθώες και εύκολες  εκείνη την εποχή – τελικά όπου μπαινει το σεξ, τα πράγματα μπερδεύονται). Κάποια μέρα λοιπόν, σε ένα mail της μου έκανε ολόκληρη παρουσίαση μιας καλλιτέχνιδας που ούτε είχα ακούσει ούτε καν ήξερα. Της Loreena McKennitt. Μου μίλησε για τα τραγούδια της, τη φωνή της, τους στίχους και τις μελωδίες στους δίσκους της…

Η εποχή που μιλάμε ήταν ο Μεσαίωνας του Internet στην Ελλαδα. Μιλάμε για γραμμες dial-up με το 56kbps modem να σέρνεται και να βρυχάται κάθε φορά που γινόταν σύνδεση στο ίντερνετ. Επίσης μιλάμε για μια εποχή όπου το ΕΠΑΚ σου ριχνε στο κεφάλι τρελές χρεώσεις, οπότε internet έμπαινες 1) λίγο καιι 2) αργά το βράδυ. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δεν ήταν εύκολο να κατεβάσω τραγούδια της και να τα ακούσω.

Μια μέρα αποφασίσαμε να μιλήσουμε από κοντά. Ετοιμάστηκα, αγχώθηκα, ντράπηκα και τελικά δεν πήγα να τη βρω. Πάνω που ήμουν έτοιμος να της στείλω άλλο ένα mail-σεντόνι για να απολογηθώ για τη δειλία μου, έσκασε το δικό της που έλεγε πάνω-κάτω ό,τι θα της έλεγα και εγώ. Ούτε εκείνη είχε πάει στο ραντεβού.

Θα μπορούσα να το είχα κρατήσει υπέρ μου – να έλεγα πως πήγα και την περίμενα και να κέρδιζα «το πάνω χέρι» στην ιδιόμορφη σχέση μας. Να το παίξω και θαρραλέος. Αλλά είπαμε… η αθωοτητα της παιδικής ηλικίας ξεχυλίζει.

Της είπα ότι ούτε εγώ πήγα.

Μετά από αυτή τη μέρα, λιγόστεψαν τα μηνύματα. Και ακόμα και όταν έρχονταν ήταν πολύ μικρότερα από ότι συνήθως. Και εγώ όμως, ένιωθα πως δεν είχα κάτι άλλο να πω.

Μια μέρα λοιπόν της είπα πως θα μετακομίσω κάπου όπου αρχικά τουλάχιστον δε θα έχω ίντερνετ, οπότε καλό θα ήταν να αποχεραιτιστούμε – τουλάχιστον για ένα διάστημα.

Τότε, μου εστειλε ένα τραγούδι. Το Marrakesh Night Market. Kαι το μήνυμα που το συνόδευε ήταν πολύ απλό αλλά τελικά, αποδεικνύεται, πως τα μοναδικά πράγματα που σου μένουν για πάντα είναι τα απλά και τα λιτα. Οι φαμφάρες και τα μηνύματα σεντόνια, χάνονται. Οι λέξεις και οι ήχοι μένουν.

Στο μήνυμα έγραφε (νομίζω πως το θυμάμαι ακριβώς) :

«Δεν τα είπαμε ποτέ από κοντά, αλλά δεν πειράζει.

Να ξέρεις πως εγώ θα σε περιμένω να πάμε μια βόλτα σε κάποια μαροκινή αγορά.

Μαθαίνω πως είναι πολύ όμορφα εκεί τη νύχτα…»

Έκτοτε άλλαξα mail και δεν ξαναμπήκα ποτέ στο παλιό.

Ήμουν σίγουρος πως στη συναυλία της McKennitt θα ήταν εκεί. Και ήθελα να πάω. Όχι για τη μουσικη ή για την McKennitt.

Απλά γιατί ήθελα να δω μετά από τόσα χρόνια, πώς είναι εκείνη. Λες και θα την ξεχώριζα στο πλήθος και θα αρχίζαμε πάλι να μιλάμε σα να μην πέρασε μια μέρα.

Αλλά κυρίως, γιατί πάντα θα έχω την περιέργεια.

Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι η αγορά του Marrakesh τη νύχτα;

——————————————–

Loreena McKennitt  – Marrakesh Night Market