Intermission

20 05 2009

Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από ένα απαλό αεράκι να σου φυσάει το πρόσωπο ένα ζεστό βράδυ του Μάη.

Καθόμουνα στην καφετέρια σα χαμένος και περίμενα την επόμενη πνοή του αέρα στο πρόσωπό μου, να έρθει για να μου ψιθυρίσει πόσο όμορφη μπορεί να είναι η φύση. Στη ζωή αυτό που κοιτάμε πάντα είναι το αύριο: πώς θα τελειώσουμε το σχολείο, μετά το πανεπιστήμιο, μετά το στρατό, πώς θα βρούμε μια καλή δουλειά για να βολέψουμε την «γκρίζα» ύπαρξή μας, πώς θα βρούμε κάποια να μας αντέχει και να αντέχουμε και πώς η ζωή μας θα γίνει όσο πιο ίδια γίνεται με των ανθρώπων γύρω μας.

Σπάνια σκεφτόμαστε πως το μόνο που έχουμε δεδομένο στη ζωή είναι το σήμερα, το τώρα.

Ξοδεύουμε ώρες σε προγραμματισμούς για το μέλλον, για το πού θα είμαστε αύριο και ξεχνάμε να είμαστε εδώ τώρα.

Δεν είναι παράξενο;

Πως μια ολόκληρη ζωή κυνηγάμε κάτι που όταν έρθει εμείς θα κυνηγάμε κάτι άλλο;

Καθισμένος λοιπόν στην καφετέρια, όχι μακριά από το σπίτι μου, σκεφτόμουνα πόσο όμορφο είναι το να συνηδειτοποιείς για ένα δευτερόλεπτο μονάχα έστω, ότι ένα απαλό αεράκι και μια καλή συντροφιά είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος. Όχι για πολύ. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν είναι φτιαγμένος για μεγάλες δόσεις ευτυχίας – και εγώ προσωπικά πιστεύω πως δεν αντέχω ούτε τις μικρές δόσεις.

Αλλά…

Ήταν όμορφα απόψε.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν έγινε τίποτα απολύτως σπουδαίο απόψε. Γιατί η ζωή είναι ένα ψηφιδωτό από ευτυχισμένες στιγμές: μια μια δεν έχουν εικόνα, δεν έχουν ομορφιά, όλες μαζί όμως είναι το πιο απλό και συνάμα όμορφο πράγμα που έχεις δει ποτέ. Και γιατί…ειχε αυτό το απαλό αεράκι που τα έκανε όλα πιο απλά.

Ένα χρόνο από σήμερα δε θα θυμάμαι την αποψινή νύχτα σαν κάτι το ιδιαίτερο – ούτε ξεκίνησε, ούτε τελείωσε κάτι, ούτε πήγα πουθενά ιδιαίτερα, ούτε έμεινα σπίτι. Τίποτα απολύτως. Μονάχα ένα αεράκι θα μου μείνει από απόψε το βράδυ. Μια καλή παρέα θα μου μείνει και ένα ευτυχισμένο μεθύσι. Μερικές φορές η ζωή είναι απλή. Μερικές φορές.

Αν είχα μια συμβουλή να δώσω στους ανθρώπους που διαβάζουν αυτό το blog, αν είχα ένα απόφθεγμα σοφίας να μοιράστώ θα ήταν ότι το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να συναντήσει το αύριο είναι να αγαπήσει το σήμερα. Γιατί η ζωή δεν κοιτάζει ποτέ τα σχέδιά σου και αδιαφορεί παγερά για τα δικά σου πλάνα. Η ζωή απλά συμβαίνει. Αν είσαι έξυπνος την ζεις όσο πιο έντονα μπορείς. Αλλιώς μπορείς να την ξοδέψεις ολόκληρη κυνηγώντας χίμαιρες και μελετώντας τα άστρα, περιμένοντας το αύριο να έρθει και να τα κάνεις πάλι όλα από την αρχή. Το αύριο όμως, και αύριο, θα είναι πάλι ένα βήμα μακριά σου. Και εσύ πάλι θα κυνηγάς κάτι που, εξ ορισμού, δεν μπορείς να πιάσεις.

Υπάρχουν δύο είδη ζωής σε αυτόν τον θορυβώδη και γεμάτο νυχτερινές πνοές, κόσμο: αυτή που ζείς και αυτή που αφήνεις να περνά περιμένοντας να ζήσεις.

Μάντεψε σε ποια από τις δύο είναι πάντα πιο δροσερό το νυχτερινό αεράκι που τρυπώνει από το παράθυρο και σου χαϊδεύει απαλά το μάγουλο…

(photo by Deviantart-ist)

————————————

Music for a blissfull, almost boring, normal, yet amazing, day:

Lofreq – Blow Out (Radiohead Cover) (I am fused/ Just in case I blow out/ I am glued/ Just in case I crack out…)

Advertisements

Ενέργειες

Information

One response

1 06 2009
Βαλίδορος

Η ζωή πλέον περνά γρήγορα και μετά από κάποιες εμπειρίες μπορώ να σου πω, ότι μπορεί να τελειώσει κάπως, ας πούμε, απρόσμενα. Life is indeed too short.
Ανάλογα σύντομες είναι οι στιγμές ευτυχίας.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα fortune cookies για τις ανακαλύψουμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: