Intermission

20 05 2009

Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από ένα απαλό αεράκι να σου φυσάει το πρόσωπο ένα ζεστό βράδυ του Μάη.

Καθόμουνα στην καφετέρια σα χαμένος και περίμενα την επόμενη πνοή του αέρα στο πρόσωπό μου, να έρθει για να μου ψιθυρίσει πόσο όμορφη μπορεί να είναι η φύση. Στη ζωή αυτό που κοιτάμε πάντα είναι το αύριο: πώς θα τελειώσουμε το σχολείο, μετά το πανεπιστήμιο, μετά το στρατό, πώς θα βρούμε μια καλή δουλειά για να βολέψουμε την «γκρίζα» ύπαρξή μας, πώς θα βρούμε κάποια να μας αντέχει και να αντέχουμε και πώς η ζωή μας θα γίνει όσο πιο ίδια γίνεται με των ανθρώπων γύρω μας.

Σπάνια σκεφτόμαστε πως το μόνο που έχουμε δεδομένο στη ζωή είναι το σήμερα, το τώρα.

Ξοδεύουμε ώρες σε προγραμματισμούς για το μέλλον, για το πού θα είμαστε αύριο και ξεχνάμε να είμαστε εδώ τώρα.

Δεν είναι παράξενο;

Πως μια ολόκληρη ζωή κυνηγάμε κάτι που όταν έρθει εμείς θα κυνηγάμε κάτι άλλο;

Καθισμένος λοιπόν στην καφετέρια, όχι μακριά από το σπίτι μου, σκεφτόμουνα πόσο όμορφο είναι το να συνηδειτοποιείς για ένα δευτερόλεπτο μονάχα έστω, ότι ένα απαλό αεράκι και μια καλή συντροφιά είναι το μόνο που χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος. Όχι για πολύ. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν είναι φτιαγμένος για μεγάλες δόσεις ευτυχίας – και εγώ προσωπικά πιστεύω πως δεν αντέχω ούτε τις μικρές δόσεις.

Αλλά…

Ήταν όμορφα απόψε.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν έγινε τίποτα απολύτως σπουδαίο απόψε. Γιατί η ζωή είναι ένα ψηφιδωτό από ευτυχισμένες στιγμές: μια μια δεν έχουν εικόνα, δεν έχουν ομορφιά, όλες μαζί όμως είναι το πιο απλό και συνάμα όμορφο πράγμα που έχεις δει ποτέ. Και γιατί…ειχε αυτό το απαλό αεράκι που τα έκανε όλα πιο απλά.

Ένα χρόνο από σήμερα δε θα θυμάμαι την αποψινή νύχτα σαν κάτι το ιδιαίτερο – ούτε ξεκίνησε, ούτε τελείωσε κάτι, ούτε πήγα πουθενά ιδιαίτερα, ούτε έμεινα σπίτι. Τίποτα απολύτως. Μονάχα ένα αεράκι θα μου μείνει από απόψε το βράδυ. Μια καλή παρέα θα μου μείνει και ένα ευτυχισμένο μεθύσι. Μερικές φορές η ζωή είναι απλή. Μερικές φορές.

Αν είχα μια συμβουλή να δώσω στους ανθρώπους που διαβάζουν αυτό το blog, αν είχα ένα απόφθεγμα σοφίας να μοιράστώ θα ήταν ότι το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος για να συναντήσει το αύριο είναι να αγαπήσει το σήμερα. Γιατί η ζωή δεν κοιτάζει ποτέ τα σχέδιά σου και αδιαφορεί παγερά για τα δικά σου πλάνα. Η ζωή απλά συμβαίνει. Αν είσαι έξυπνος την ζεις όσο πιο έντονα μπορείς. Αλλιώς μπορείς να την ξοδέψεις ολόκληρη κυνηγώντας χίμαιρες και μελετώντας τα άστρα, περιμένοντας το αύριο να έρθει και να τα κάνεις πάλι όλα από την αρχή. Το αύριο όμως, και αύριο, θα είναι πάλι ένα βήμα μακριά σου. Και εσύ πάλι θα κυνηγάς κάτι που, εξ ορισμού, δεν μπορείς να πιάσεις.

Υπάρχουν δύο είδη ζωής σε αυτόν τον θορυβώδη και γεμάτο νυχτερινές πνοές, κόσμο: αυτή που ζείς και αυτή που αφήνεις να περνά περιμένοντας να ζήσεις.

Μάντεψε σε ποια από τις δύο είναι πάντα πιο δροσερό το νυχτερινό αεράκι που τρυπώνει από το παράθυρο και σου χαϊδεύει απαλά το μάγουλο…

(photo by Deviantart-ist)

————————————

Music for a blissfull, almost boring, normal, yet amazing, day:

Lofreq – Blow Out (Radiohead Cover) (I am fused/ Just in case I blow out/ I am glued/ Just in case I crack out…)

Advertisements




Eρωτικό

8 05 2009

Ε.,

Υπάρχουν πράγματα σε αυτή τη ζωή που περνάς χρόνια ολόκληρα χωρίς να πεις, να νιώσεις, να αγγίξεις.Ξεχασμένα συναισθήματα, πρωτόγνωρα συναισθήματα, συναισθήματα που κρύβεις και άλλα που μισείς να νιώθεις.Το ξέρω πως θα σε τρομάξω λέγοντάς το δυνατά, αλλά μαζί σου όλα αυτά είναι πραγματικότητα.

Ίσως γι’αυτό να μην ξέρω αν σ’αγαπώ ή απλά σε μισώ με διαφορετικό τρόπο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν είναι λίγο να βρίσκεις την τρύπα στους τοίχους που σηκώνω, να μπαίνεις κρυφά από εκεί στο δικό μου δωμάτιο σε αυτόν τον κόσμο και να γίνεσαι κομμάτι του, συστατικό της ύπαρξής του.Τόσα χρόνια φτιάχνω μπλόκα και μπαλώνω τρύπες. Κρύβομαι από τον κόσμο και μετά το μετανιώνω. Αλλά όπως δεν έχω τη δύναμη να πάω μπροστά έτσι δεν έχω τη δύναμη να κάνω και πίσω. Να δώσω μία και να ρίξω όλα τα τείχη.

Με κάνεις να ξεχνιέμαι. Δε σκέφτομαι ότι μια μέρα και εσύ θα με πληγώσεις, γιατί πιο πολύ πληγώνω εγώ τον εαυτό μου όταν με κοιτάζω στον καθρέφτη και αναρωτιέμαι ποιός είμαι. Μαζί σου, νιώθω ασφαλής και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανασφάλειά μου. Θέλω να είμαι αυτάρκης. Να μη χρειάζομαι ανθρώπους γύρω μου για να νιώθω καλά. Θέλω να ξέρω πως (ότ)αν ξανάρθει η ώρα να μείνω μόνος μου, δε θα έχω εθιστεί στη δική σου παρουσία. Και η δική σου παρουσία, είναι το πιο εθιστικό και βαρύ ναρκωτικό.

Σε κοιτάζω όταν κοιμάσαι, ξέρεις.

Όχι πάντα, γιατί είμαι εγωιστής και δεν μπορώ να δεχτώ πως η θέα σου και μόνο, μου ξυπνάει μέσα μου συναισθήματα που νόμιζα πως είχα ξεφορτωθεί από καιρό, ωστόσο κάποιες βραδιές, όταν ξυπνήσω και ανάψω τσιγάρο, κάθομαι και χαζεύω το γυμνό σου κορμί ανάμεσα στα σκεπάσματα. Κοιτάζω το στήθος, το πρόσωπο, το σώμα σου και νιώθω τόσο παράξενα.

Δεν ξέρω ειλικρινά αν ήλπιζα πάντα να έρθεις ή αν ευχόμουνα κρυφά να μην μπεις ποτέ στη ζωή μου.

Κάνω όνειρα μαζί σου, δεν είναι γελοίο;

Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει σχεδόν θρησκευτικά στη φράση «δεν μπορείς να φωτογραφίσεις τη στιγμή, γιατί έχει ήδη χαθεί». Με εσένα όμως κάνω όνειρα και για πρώτη φορά δε με νοιάζει αν όλα πάνε στραβά.

(Εντάξει, αυτό είναι ψέμα -και ίσως και το χειρότερο απ’ όλα. Με νοιάζει πιο πολύ απ’ ότι φανταζόμουν)

Όταν μου είπες «σ’αγαπώ» ένιωσα τον κόσμο να αλλάζει γύρω μου. Το ξέρω πως δεν πίστευες πως θα στο πω – όπως άλλωστε και έγινε – και πως δεν το είπες για να το ακούσεις και εσύ, αλλά θέλω να ξέρεις ότι ήθελα να το πω. Το μυαλό μου μιλάει και οδηγεί, η καρδιά μου όμως άλλα γυρεύει.

Στον κόσμο αυτόν λίγα είναι τα πράγματα που έχουν πραγματικά αξία. Και ίσως τελικά να φοβάμαι να παραδεχτώ το πιο απλό, το πιο βασικό και ξεκάθαρο πράγμα στον κόσμο. Πως, τελικά, είμαστε μονάχα αυτό που είμαστε και ούτε μια ίντσα παραπάνω: ούτε αυτό που ονειρευόμαστε να ήμασταν, ούτε αυτό που προσπαθούμε χρόνια να πείσουμε τους άλλους πως είμαστε, ούτε αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαστε.

Είσαι η μόνη που με κάνει να αισθάνομαι έτσι. Αλήθεια. Και μόνο η λέξη «αισθάνομαι» με τρομάζει.

Είμαστε πολύ μικροί, το ξέρεις; Είμαστε πολύ μικροί και πολύ προσωρινοί για να μην ζούμε το όνειρό μας. Και εγώ μαζί σου ζω αυτό που δεν είχα τολμήσει να ονειρευτώ – όσο τρομακτικό και αν ηχεί, κυρίως, στα δικά μου αυτιά.

Και αυτό που με τρομάζει πιο πολύ απ’ όλα είναι το πόσο ρεαλιστή και πραγματιστή κατάφερα να κάνω ένα παιδί που ζούσε με χιλιάδες όνειρα: εμένα. Και πως σκέφτομαι ακόμα και αυτές τις στιγμές που είμαστε μαζί πως όταν αυτό τελειώσει, η ζωή θα συνεχιστεί και πάλι κανονικά. Πως θα είναι σαν τίποτα να μην άρχισε και τίποτα να μην τελείωσε ποτέ.

Αλήθεια, σε αυτόν τον σύντομο περίπατο που λέμε ζωή, μαθαίνουμε άραγε ποτέ αν ο μόνος λόγος που οι άνθρωποι υψώνουν τείχη, φτιάχνουν εμπόδια και μπαζώνουν τρύπες είναι γιατί περιμένουν έναν άνθρωπο να έρθει και να τα γκρεμίσει όλα;;

———————————————-

Earlimart – Before It Gets Better (So don’t leave soon/ Don’t leave this room/ We’ll be on top of the moon/ But until then/ It’s a bloodbath…)

Rufus Wainwright – Across The Universe (Limitless undying love/ which shines around me/ like a million suns/ and calls me on and on/ across the universe… )

The Last Shadow Puppets – My Mistakes Were Made For You (About as subtle as an earthquake I know/ My mistakes were made for you…)